مهبول (Mahbool)

(De personen in dit verhaal zijn fictieve personages op basis van bestaande figuren. De gebeurtenissen zijn echt.)

Laatst liet ik me nog maar eens verleiden door mijn nieuwsgierigheid en was ik informant op het Autosalon. Wat aanvankelijk een leuke uitdaging leek, werd al snel een unieke ervaring en vooral een onvervalste eye-opener.

Heel vroeg in de opleiding vooraf is het duidelijk: ik ben in de minderheid, niet alleen naar leeftijd (pijnlijk grappig) maar vooral naar herkomst en achtergrond (verbazingwekkend interessant). De obligate kennismakingsronde leert dat ons team bestaat uit 7 in België geboren, meertalige citoyens. Met dien verstande dat de teamleden respectievelijk roots hebben in Vlaanderen (1 – guess who), Wallonië (1), Spanje (1), Italië (1) en Marokko (3).

Al even opvallend is de professionele achtergrond van de teamleden. “Tussen twee jobs” is ongetwijfeld de grootste gemene deler. De meesten werken tijdens het hoogseizoen met tijdelijke contracten voor een of andere Belgische touroperator. Vaak zijn ze in een ver en exotisch vakantieparadijs de plaatselijke vertegenwoordiger of reisbegeleider. Tijdens hun gedwongen en werkloze overwintering in België zijn ze beschikbaar voor korte opdrachten, zoals bijvoorbeeld als informant op het Autosalon. In de andere teams is het net zo, stel ik vast.

Tijdens de lunch schuif ik aan bij Jaak. Ook hij is een onvervalste West-Vlaming, zij het met Marokkaanse roots. Ook hij kiest voor de vegetarische menu. Aan het dessert laat hij eventueel Tiramisu links liggen. Mijn flauwe opmerking dat het lekker afsluitertje geen vlees bevat, lacht hij weg: “Maar misschien wel alcohol”. Hij maakt daarbij een verontschuldigend gebaar, als wil hij zeggen: “Ik ben een Marokkaanse West-Vlaming en ik ben gelovig. Sorry.” Later hoor ik van Nadine dat alle gelovige Marokkanen gelegenheidsvegetariërs zijn: “Enkel als ze geen zekerheid hebben over de herkomst van het vlees.” De kettergekke Louis uit het andere team is een acteur-tussen-twee-opdrachten. Fluisterend in mijn oor zet hij de puntjes op de ‘i’: “We zijn wél gelovig, maar geen islamisten”. En daarmee is de toon gezet.

De kleedkamers van het Autosalon zijn een rumoerige, bruisende en knotsgekke bedoening. De voertaal is afwisselend Frans en Nederlands (in alle mogelijke vormen, kleuren en stijlen) doorspekt met Arabisch klinkende uitroepen. Op mijn vraag vertaalt Jaak af en toe het “Maghrebijns“. De grimmige keelklanken en afgebeten woorden blijken helemaal niet bedreigend, maar juist heel voorkomend te zijn: “Goedemorgen iedereen”, “Het gaat je goed”, “Excuseer. Mag ik even?”, “Dag Kameraad”. Het is enkel in het Nederlands dat ze gemaakt minder vriendelijk zijn voor elkaar: “Héla! Vuile Marokkaan!”, roepen de mannen elkaar toe als het te hevig wordt.

Stoemelings ontdek ik ook de oorzaak van het overaanbod aan Maghrebijnen in de teams. “Ik ga naar Brussel verhuizen”, vertrouwt Jaak me op een middag toe. “Ik ben die losse contracten beu en vind in mijn geboortestad geen vast werk. In Brussel valt wel werk te rapen.” Daar kijk ik van op. Jaak spreekt en begrijpt maar liefst 6 talen (Zes! Nederlands, Frans, Engels, Italiaans, Spaans en Arabisch) en behaalde aan een Vlaamse hogeschool een commercieel Bachelor-diploma. Mijn verwondering verleidt hem tot het vertellen van een trieste anekdote.

Tijdens zijn hogeschool-opleiding krijgt Jaak keer op keer een njet op de vraag naar een (kosteloze!) stageplaats. Met de hulp van zijn stagemeester mag hij zich uiteindelijk opnieuw aanbieden bij een kantoor dat hem eerder afwees. Daar parkeren ze hem voor de duur van de stage in een leeg bureautje: “Hou je maar wat bezig“. Ondanks zijn indrukwekkend Curriculum Vitae vangt hij enkel interim-contracten bij touroperators. Die slecht betaalde, langdurige opdrachten in ogenschijnlijke buitenlandse vakantieparadijzen staan voor lange uithuizigheid in niet zo paradijselijke omstandigheden. En Jaak is dus niet alleen, getuigen de vele soortgenoten die me omringen: jonge Marokkanen die elke opportuniteit aangrijpen om te werken, maar nauwelijks aan de bak komen. Dat zet me aan het denken.

Gelukkig laten Jaak, Nadine, Louis en de andere Charles het niet aan hun hart komen. Elke ochtend, middag en avond bruist de kleedkamer van plezier. Nadat het Autosalon de deuren dicht-toeterde, volgt een afsluitende etentje met dansfestijn. En wat blijkt. Die Maghrebijnen weten maar al te goed hoe ze een feestje moeten bouwen. En dat allemaal zonder alcohol. Nooit eerder zag ik zo’n bende bloednuchtere mensen alle remmen los gooien en op zo’n uitbundige manier uit de bol gaan. Het plezier spat af op alle aanwezigen. Ook op de Belgen die al snel verschillende stadia van intoxicatie vertonen.

Het is een knotsgekke bende, die Maghrebijnen, de ene al meer prettig gestoord dan de andere. Echt Mahbool.

3 gedachtes over “مهبول (Mahbool)

  1. Pingback: Hartbewelmend | Rik Wintein

  2. Pingback: Pretentieloze uitbundigheid | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.