Recalcitrant

Laatste aanschouwde de piot een kampioen in de recalcitrantie in actie.

Het is vrijdag en Mijn Groote Liefde signaleert trouw aan de Arnout Van den Bosschedoctrine de aanstaande intrede van Het Studentje. Dat is voor de piot het sein om nog voor de noen een aantal artikelen in huis te halen die voldoen aan de culinaire desiderata van De Meisjes.

Na een korte rondgang in Boordvierhoek met een nogal uitzonderlijke passage langs de diepvriesafdeling, biedt de piot zich aan bij de betaalplaats. In een niet aflatend en vaak succesvol streven om Murphy een hak te zetten, sluit hij aan in een rij met twee boordevolle karren. Aan de kassa bedient een hem niet onbekende winkeldame gewapend met een barcode-scanner een oudere heer (*), keurig in het pak met een Jersey-blazer en vakkundig gepoetste schoenen.

Gewoontegetrouw opent de piot de klantenbindende winkel-app. Het zoveelste correcte antwoord op de dagvraag levert andermaal geen prijs(je) op. Plots vliedt zijn aandacht naar het schijnbaar druk overleg aan de kassa. Elke arm of handbeweging van de bediende onthaalt de winkelaar op commentaar. Een paar keer lijkt het of hij haar hindert.

Daar blijft het niet bij. Na afloop van de waren-telling gaat hij een zeurende discussie aan met de kassierster. Wanneer hij zich omdraait en de volgende klant in het gesprek wil betrekken, is dat voor deze het sein om te zeggen waarop het staat: “Meneer, die dame doet haar job en ze doet dat goed. Wil je nu alsjeblieft voortmaken want ik moet nog gaan werken.” Schijnbaar misnoegd rekent de onwillige heer af en verlaat halfluid mopperend de winkel. (**)

Wanneer de piot aan de beurt is, is de winkeldame duidelijk nog niet bekomen van het voorval. Haar lichaamstaal verraadt gespannenheid. Om een of andere reden wil ze zich verontschuldigen en zucht daarbij: “Je zou van minder stress krijgen.” De piot bekent dat hij wel getuige was van de commotie maar dat hij niet weet waarover het ging.

“Die meneer biedt zich aan met een bomvolle kar, maar wil niet dat ik zijn koopwaar van de ene in de andere kar overlaadt, zoals opgedragen door de directie,” zucht de scannerlady. “En toen ik hem vroeg om volgende keer de zware spullen zoals gebruikelijk onderaan te plaatsen, was er geen houden meer aan. Hij bleef maar zagen.”

De piot schudt het hoofd en bij het afrekenen zegt hij sussend: “Tegenwoordig maken sommige mensen er schijnbaar een sport van om zo tegendraads mogelijk te doen. Trek het je niet aan. Het ligt niet aan jou. Haal diep adem en vergeet het voorval. Nog een prettige dag.”

Eenmaal buiten speurt de piot tevergeefs naar de weerspannige snuiter. Het spijt hem dat hij niet kan vragen wat de kerel bezielde.

Ook tijdens het terugfietsen naar de Via Prosperità blijft het voorval door het hoofd van de piot stuiteren. De ene gedachte na de andere vaststelling duikt op. Meer en meer mensen kiezen voor onhandelbaarheid boven bedachtzaamheid, etaleren ongefundeerde tegendraadsheid boven beargumenteerbare ongehoorzaamheid en geven de voorkeur aan pijnverspreidende onwil boven constructieve weigering.

Balorigheid en onmaatschappelijk gedrag is de norm geworden, besluit de piot en het stemt hem triest. Het is een dooddoener, bijgestaan door zielsverkillende intriges.

Gelukkig is er chocolade…


(*) Gezien de relativiteit van de getallen weten aficionado’s dat het hier gaat over een man ouder dan 70 jaar.

(**) Langs de ingang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.