La Suegra

Laatst zette een korfje taalkundige ongein de piot aan het denken.

Het overlopen van alle mogelijke familiebanden en het benoemen van de bijhorende relaties is een onvermijdelijk luik van elk lingua franca-onderricht, dus ook tijdens las clases de español. Even gebruikelijk daarbij is het fluks optrekken van een blik flauwigheden over neven en nichten, nonkels en tantes, en natuurlijk (last but not least) schoonmoeders, waarvan de ene al beter geconserveerd is dan de andere (de grappen – niet “las suegras“, hoewel…).

(Over La Mama hoor je de piot zelden klagen. De staande instructies van Mijn Groote Liefde inzake haar moeder dulden enkel strikte opvolging. Met het schetsen van haar dealer-activiteiten en haar culinaire capaciteiten is de grens van het toelaatbare ruim bereikt. Maar we dwalen af.)

Gedreven door haar Latino temperament omschrijft de Cubaanse lesgeefster met vinnige vurigheid de verschillende synoniemen die het schoon Spaans biedt voor het begrip “echtgenoten”. Kirrend kleeft zij op de verschillende stadia des samenzijn diverse kleurrijke klank-etiketten, uitgesproken met een variërende tederheid of het ontbreken ervan, gaande van dol-verliefd over schoon-getrouwd tot diepe aversie.

Daarna schakelt zij een versnelling hoger. Met haar achtergrond als historica onder de arm begint zij ginnegappend aan een bloedserieuze uiteenzetting over schoonouders, inzonderheid de vrouwelijke divisie. De rol, het imago en de perceptie van de mamie’s van de wederhelften is doorheen de jaren – ook in Latijns Amerika en omstreken – vet veranderd, leert de piot. Zowat alle, vaak niet weinig belegen grappen over schoonmoeders wortelen in een ander tijdperk, waarbij inwonende (en/of ongehuwde) kinderen gelijk staan aan een goed pensioenplan. Daarom ook schuwen de oer-moeders geen enkele tactiek of strategie om de kroost aan de haard te houden, inclusief het richten van zwaar geschut op potentiële huwelijkspartners die hun vooruitzicht op een zorgeloos levenseinde vertroebelen. In deze “modernere” tijden met hun sociale zekerheid liggen de kaarten enigszins anders. Papa en mama hebben niet langer behoefte aan een aanklampend adolescent nageslacht, integendeel: dat kost alleen maar geld, is vaak verveeld vervelend en loopt constant in de weg, al dan niet figuurlijk.

Terug thuis van de les blijven de gedachten van de piot fladderen rond deze pas ontblote monoliet. Het overdenken van de theorie zuigt alle rekenkracht naar zich toe, zij het maar voor even. Het is voor de piot geen geheim dat de leeftijd van de partners (en waarschijnlijk bij uitbreiding ook die van hun ouders) wel degelijk een invloed heeft op de aard en de intensiteit van de/een liaison.(*) Dat ook de zeden en geplogenheid van het tijdperk hun stempel drukken op relaties – ook op die tussen moeders en hun aangetrouwde kinderen – is meer dan aannemelijk. Het is eerder de vraag welke cultureel inzichten en maatschappelijke (ver-)houdingen niet zijn beïnvloed door het voorthollen van de kalender.

Anderzijds voelt de piot aan zijn kleine teen dat eventuele strubbelingen met de schoonfamilie niet uitsluitend te herleiden zijn tot overjaarse intenties en tegengestelde stellingnames. Zonder twijfel speelt ook de eerder tijdloze inborst van de betrokken partijen een grote rol. Net op het moment dat zijn gedachten naar dàt glad en dun ijs lonken, verraadt de Star Wars-tune dat La Mama zijn smartpheun appelleert.

Gered door de bel, heet zoiets.


(*) Sterker zelfs: hij schrijft er een boek over…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.