’t Zijn Spruiten

Laatst had Mijn Groote Liefde een hilarisch moment van cognitieve zwakte.

Ook die avond baadt de kookgelegenheid van de Via Prosperità in een warme gezelligheid, evenwel met één essentieel verschil. Met het oog op mijn komende jaarlijks ontmoeting van La Déesse en de bijhorende fysieke inspanningen, eist ditmaal Mijn Groote Liefde de ruimte op tussen het werkblad en het fornuis, voorwaar een eerder uitzonderlijke constellatie. Vanop veilige afstand overschouw ik de culinaire maneuvers. Ik protesteer niet.

De groentenschuif van de ijskast zit propvol verse productjes, een gelukkig neveneffect van de veertiendaagse koeriersdienst die Mijn Groote Liefde recent ‘mocht’ vervullen.

Mijn Groote Liefde verkondigt plechtig soep te willen maken van de fiere courgettes. Al snel sist een stovende kookpot op het gasvuur. “We hebben een grotere pot nodig,” stelt zij, “want deze hier is echt te klein.” Haar fijne handen meten een dubbele breedte af. Dat statement botst met mijn visie over downsizing. Sinds Junior en Het Studentje het huis uit zijn (die laatste virtueel), hebben we net meer nood aan kleinere pannen. “Misschien kan je de soeppot gebruiken om soep te maken,” probeer ik voorzichtig en ik kan het gelukkig nog navertellen.

Wat later belooft een pruttelende hoge pan een nakende heerlijke ervaring in een kommetje. Nog is het niet gedaan. “Daar horen croutontjes bij,” beslist Mijn Groote Liefde terwijl ze druk in een kookboek bladert. Ze legt een vinger op een pagina: “Wat zijn Italiaanse kruiden? O, hier staat het…! Hebben we nog olijfolie?” Wat later gaat een bakplaat broodblokjes de oven in.

Bij de eerste ‘ting‘ van de kookklok zet Mijn Groote Liefde de oven uit en inspecteert de krokant gebakken croutons. “Dat ziet er goed uit,” concludeert zij en doet vervolgens de oven weer dicht, “Ik zal ze nog wat laten liggen tot de soep klaar is.” Een kwartier later zucht zij boven een hoop zwartgebakerde broodklompjes: “Ik ga maar opnieuw beginnen zekerst…

Plots herinnert Mijn Groote Liefde zich de aankoop van een van mijn favoriete groentes. “Wil je van die…,” begint zij en dan stokt haar vraag. “Je weet wel, van die groene bolletjes,” probeert zij nogmaals, ditmaal met stijgende wanhoop in haar stem.

Ik hou me van de domme: “Smarties? M&M’s? Hoestbonbons?

“Nee! ’t Is een groente. Je weet wel. Van die kleine groene bollen. Je eet ze het liefst gegaard in de microgolf met een botersausje.” Gelukkig ziet ook Mijn Groote Liefde het grappige van de situatie in en gooit er het toverwoord uit. “Van die díngen. Je weet wel!” We weten allebei over wie en wat zij het heeft. “Oh, da’s frustrerend!“, roept zij er achteraan.

Ha, van die díngen!” reageer ik en doe er lacherig nog een schepje bovenop: “Van die dingen die dinges destijds eens meebracht van dinges.

De keukenwekker redt mijn vel. Ditmaal haalt Mijn Groote Liefde de fijn toebereide croutons wél onmiddellijk uit de oven. Onder het opscheppen van de soep vliegt het er plots uit: “’t Zijn spruiten!

En ze zijn lekker!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.