Graag een ferme stoot

Laatst sukkelde de piot doorheen een onrustwekkende rustige week.

Het is al woensdag en nog niks noemenswaardig heeft het pad van de piot gekruist. Het leven lijkt tot stilstand gekomen en zo voelt het ook aan, ware het niet dat de piot steeds meer worstelt met ontwenningsverschijnselen.

Mijn Groote Liefde houdt het rustig en dat scheelt. Nu haar trainingsschema fundamenteel afwijkt van de joggingsgewoontes van de piot, valt ook daar weinig te rapen, behalve dat haar hartslagzones pieken naar plaatsen waar ze niet thuishoren. Tot groot jolijt van de piot. Na de frustratie kwam de berusting en nu probeert Mijn Groote Liefde haar medisch verantwoord (want na een lactaatstest opgesteld) oefenrooster zo nauwgezet mogelijk te volgen. Ondertussen doet de piot het op aandringen van dokter Stefanie wat rustiger aan in een poging zijn overbelaste en gekneusde rechter enkel te ontzien.

Dat Het Studentje opnieuw in de Via Prosperità resideert, herschikt het leven aldaar. De meisjes zoeken elkaar steeds vaker op en dat duwt de piot in een kabbelend bestaan, ver weg van alle getater, gegibber en geklets.

Ook Willem verliest stilaan van zijn pluimen. Hij mag dan met grote regelmaat een dood beest presenteren (meestal een vogel, soms een muis), heel spectaculaire vangsten zijn er niet meer bij.

Van aan de boorden het Donkmeer stromen met grote regelmaat WhatsApp-vermakelijkheden, Instagram-photogrammen en Smoelenboek-movies richting de Via Prosperità. Na het fameuze vluchtmisdrijf is het ontwerp onveranderd Mae. En dat doet de piot wel dromen, hij vindt er voorlopig geen inspiratie.

Dat de piot in de mate van het mogelijk voor self isolation kiest nu het vies beest Covid-19 opnieuw aan een opmars bezig is, helpt natuurlijk ook niet. Tijdens de noodzakelijke verplaatsingen (in de breedste zin van het woord) kiest hij resoluut voor afstand houden. Die contactarmoede ligt hem wel, ook al is het bij momenten vervelend saai, zeg maar ‘klote‘. En vooral niet prikkelend.

Het moge duidelijk zijn: het gaat van kwaad naar erger met de deplorabele piot. Zijn (tijdelijk) onvermogen om verhalen te schrijven leidt tot opmerkelijke ontwenningsverschijnselen. Die uiten zich onder meer in allerlei afstotelijke lichamelijke mankementen. Er is natuurlijk de aanslepende gruwelijke hoofdverkoudheid met de bijhorende hoest-, rochel- en snuit-geluiden (om van het rondvliegend snot en kwijl nog te zwijgen). Daarnaast verdenkt Mijn Groote Liefde hem openlijk van een opzettelijke uitdijende fenomenale flatulentie. Dat alles is nog niks in vergelijking met de mentale miserie: nachtelijke neerslachtigheid om verscheurde dromen, dagelijkse depressies over zelf veroorzaakte culinaire catastrofes (op hoeveel manieren kan koffie opgieten mislukken) en hallucinaties bij dag over hysterische handelingen van incompetente, incapabele en impotente dictators in het Oval Office en andere nevenhuizen en -verdiepen. Het houdt niet op.

Kortom: het is hoogdringend tijd dat Mijn Groote Liefde, een andere speler aan de Via Prosperità of – dat mag ook – iemand ergens ter wereld een ferme stoot uithaalt. Want zo kan het niet verder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.