Schrikkelschooljaar

Laatst was de piot in een reflexieve bui en nam het onderwijs op de korrel. En de wereld mag het geweten hebben.

Het schrikkeljaar 2020 is er eentje om snel te vergeten. Lang voor de laatste dag van februari weerklinken in de pers verre en vage echo’s van een vreemde, griepachtige aandoening die het verre oosten geselt. Tegen dat Europa schuchter durft te dromen van een lente- en/of zomervakantie, slaat ook in ons land de pandemie een eerste keer hard toe.

Wat volgt is een opeenhoping van droeve gebeurtenissen: na de eerste lockdown in het voorjaar treuren weldra alle hoeken van het noordelijk halfrond om een verloren zomerseizoen. Helaas gijzelt ook in de herfst een zogenaamde vergrendeling de samenleving.

In de schaduw van die noodprotocollen gaan velen uit frustratie of onbegrip (of beiden) toeteren over het onrecht dat hen (en de economie, maar vooral henzelf) is aangedaan. Een maatschappij die op slot gaat vinden ze een schande en ze eisen dat de vergrendeling onmiddellijk, onverwijld en onbeperkt wordt tenietgedaan. De eventuele kwalijke gevolgen van dergelijk request in de vorm van nog meer besmettingen en doden nemen ze niet in overweging. Het is hun probleem niet. Met andere woorden: ze eisen het recht op om mensenlevens te offeren voor hun eigen zaak en profijt. De stellige observatie klinkt allicht kort door de bocht, maar dat is het niet echt. Het is eerder “over de curbstones rijden“.

Al evenmin uit de lucht is de kreet dat een lockdown de schoolgaande jeugd onherstelbaar leed bezorgt. Door het sluiten van scholen en andere onderwijsinstellingen dreigen inderdaad alle de opleidingen tot een stilstand te komen. De impact hiervan mag men niet overdrijven, vind ik. Misschien is het zelfs een opportuniteit om een extra laagje buitenschoolse opleiding te organiseren voor deze “Corona-jongeren“.

Stel dat de schoolgaande jeugd, inzonderheid die van het lager en het secundair onderwijs, inderdaad een jaar wegblijft van de schoolbanken. Uiteindelijk is de vraag of dergelijke sabbatical al bij al wel zo slecht is. Want laat ons eerlijk zijn: er is een reden dat zo’n rustperiode de beste, niet-farmaceutische remedie is tegen bore out en het stoutere neefje burn out. Vraag het maar aan alle stress-expert en andere psychologen. Overigens weten we allemaal dat pubers en jongeren best tegen een stootje kunnen: “What doesn’t kill them, makes them stronger“.

Met dit alles in het achterhoofd wil ik hier een pleidooi houden om voor de jeugd van het Corona-jaar 2020 een écht schrikkeljaar te maken. Sluit de (secundaire) scholen, organiseer opvang waar nodig en gewenst. Geef de scholieren een manier om een jaar weg te blijven van de schoolbanken. Laat hen leven en spelen. Laat hen sporten en lummelen. Laat hen leren en ervaren. Maak van lockdowns, code rood en andere quarantaines een opportuniteit, niet alleen voor de maatschappij, maar ook voor de studentjes uit secundair onderwijs. Geef hen de kans de wereld op hun eigen ritme te ontdekken, zonder schoolse druk, zonder potentieel verstikkende structuren. Geef hen de mogelijkheid zichzelf beter te leren kennen. Bied hen de gelegenheid wat anders te doen. Velen van hen dromen van een rustjaar tussen het secundair en het hoger onderwijs, al is dat voor hen vaak in normale omstandigheden om diverse redenen niet haalbaar. Met de Corona-perikelen ligt zo’n tussenjaar binnen ieders handbereik.

Een jaartje wegblijven van de schoolbanken is geen verloren jaar. Integendeel. Zo’n schrikkeljaar kan en moet men zien als een investering in de toekomst. De lessen die de jeugd op deze manier kan leren, zijn onbetaalbaar, dus eigenlijk komen we er nog goedkoop van af.

Natuurlijk zijn er restricties en valkuilen. Uiteraard moeten in alle omstandigheden de Corona-afspraken gerespecteerd worden: bubbels, social distancing, mondmaskers en andere schone handen-maatregelen zijn er niet voor niks. Maar voor de rest is alles mogelijk.

Jazeker, het kan fout gaan. Elke oogst komt met een statistische hoeveelheid rotte vruchten, daar is geen kruid tegen opgewassen. In dit geval praten we over onverbeterlijke profiteurs die in de balans rechten-plichten enkel de lusten ambiëren. Het zal zijn tijd nodig hebben voor deze pubers en halfwassen adolescenten keihard op hun bek gaan. Dat is niet erg, want op die leeftijd kunnen ze wel tegen een stootje. En waar verveling dreigt zal creativiteit het overnemen.

Die jongeren die bereid zijn de voorgeschotelde levenslessen tot zich te nemen, zullen dat soort wijsheid opdoen die in “normale omstandigheden” pas lang na de schoolbanken te berde komt. En de meute die daar niet voor open staat, zal eindigen op die plek waar ze altijd al zouden geland zijn. No losses.

Kortom: gooi gewoon het secundair onderwijs dicht en laat de jongens en meisjes los. Biedt de werkers en denkers, de leiders en doeners van de toekomst een onvergetelijke ervaring met ongekende inzichten en vibes. Op lange termijn zal het de maatschappij ten goede komen. En op korte termijn remt het de verspreiding van het vileine virus af en krijgen de leerkrachten als nooit tevoren de ruimte om ongestoord na te denken over de fenomenen “onderwijs”, “leerplannen” en “coaching”. Herbronnen, heet zoiets.

Iedereen wint. Zeker de schrikkeljeugd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.