Spagaat

Laatst boetseerde het begrip “privacy” een diepe denkrimpel op het immer groeiend voorhoofd van de piot.

Het minste wat men kan zeggen, is dat Covid-19 de maatschappij een spiegel voorhoudt. Die vaststelling geldt zeker voor precaire onderwerpen zoals de persoonlijke levenssfeer. De intentie van meerdere politiediensten om in hun “war on lockdown-parties” met alle mogelijke middelen, inclusief drones, te controleren of Jan Modaal de opgelegde Corona-maatregelen wel ter harte neemt, raakt meer dan één gevoelige snaar, ook bij mij.

In al mijn naïviteit omarm ik een nogal open kijk op privacy en wel in drie schuifjes: ik heb niets te verbergen, ik koester geen criminele ambities en ik erken het nut van zinvolle camerabewaking alom.

Dat laatste verdient een woordje uitleg. Ondanks alle getoeter over de schending van de privacy vind ik een spiedend oog meer dan nuttig op die plaatsen waar stoute individuen de integriteit van hun medemens durven beschadigen. (Aarzel niet om hierbij de meest brede interpretatie voor ogen te houden.) Zo simpel – of simplistisch, zo je wil – is mijn standpunt over alles wat mijn privéleven aanbelangt.

Kortom: ik heb er geen problemen mee dat Oom Agent mijn doen en laten in de gaten houdt. En hij mag daarbij zijn volledige arsenaal aanwenden: flitspalen, beveiligingscamera’s en zelfs glurende drones. Dat mag van mij allemaal.

Waar ik me wél zorgen over maak, is het gebruik van die snapshots en andere loerbeelden. Want wat uitsluitend bestemd is voor een Civiele Chef Cipier hoort niet thuis op YouTube en aanverwanten. Zolang mijn daden niet crimineel zijn en op generlei wijze iemands integriteit bedriegen, heeft de ordinaire burger geen zaken met mijn al dan niet intieme bezigheden. Mocht ik toch de stouterik uithangen, dan hebben mijn vermeende slachtoffers wel degelijk recht op de waarheid en mogen zij mijn dossier inkijken. Evenwel blijft ook dan het consulteren (en aangapen) van relevante camerabeelden vrijwel altijd het exclusieve recht van de zittende en staande magistratuur, en hun voetvolk.

Met betrekking tot mijn persoon heb ik nooit en nergens problemen met camera’s enerzijds. Anderzijds ben ik als de dood voor het oneigenlijk gebruik van videobeelden. Die spagaat is pijnlijk want dreigt mijn bilnaad te scheuren. Opnames kunnen mij zowel beschermen als beschadigen. Het is een beetje zoals sommige medicijnen die helend of toxisch zijn naargelang de diagnose en de dosis. En net zoals eenieder wil dat farmaceutische middelen overbodig zijn, kan men dat ook dromen van het onnut van digitale surveillance.

Volgens mij kan wat goed is soms ook slecht zijn en omgekeerd. Het is een indringende ingesteldheid die opgaat in ontelbare situaties en op verschillende terreinen. Wat sommigen ervaren als een invasief ingrijpen op hun privéleven, kan mijn persoontje behoeden voor onheil en onrecht. Wat slecht is voor hen, is goed voor mij. En met die wetenschap kan ik best leven.

Leve de politiedrones. Ik wou dat ze overbodig waren.

Een gedachte over “Spagaat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.