Namen noemen

Laatst betreurde de piot zijn onkunde om namen te onthouden.

Vaker dan hem lief is, reflecteert de piot over zijn vorig leven. Meestal zijn het vlagen van prettige herinneringen. Helaas duiken af en toe ook echo’s van frustraties op, beelden van ambities die schipbreuk lijden op het ego van al dan niet gemene figuren. Bij wijze van tijdverdrijf durft de piot wel eens die “incidenten” op een rijtje zetten, wat telkens resulteert in een vreemdsoortige “hitparade“. De huidige Top3 leest als volgt.

Nummer drie dateert van meer dan tien jaar geleden. De piot bespreekt samen met zijn leidinggevende de “make over” van het vlaggenschip van het bedrijf en aarzelt niet om zijn twijfels te uiten over het plan dat op tafel ligt. “Als we willen bijsturen moeten we vooral maken dat we een meerwaarde creëren. Alleen dan is het voor de klant interessant om in ons verhaal mee te gaan,” protesteert de piot, “En dat mis ik in dit voorstel. Wat nu voorligt is meer van hetzelfde, zonder echte meerwaarde. Waarom dan al die moeite doen?” De daaropvolgende stilte duurt ongemakkelijk lang. “Weet ‘e wat,” besluit zijn baas met zijn onmiskenbare Limburgse tongval, “We houden vast aan mijn voorstel. Jij gaat mee naar de marketingpresentatie, maar je gaat daar je mond houden. Je gaat zwijgen en niks zeggen. Dan ga je wel zien hoe het afloopt.” Op die vergadering luistert de ondertussen legendarische Chief Executive Officer aandachtig naar de voorgestelde strategie en schudt vervolgens het hoofd: “Ik mis iets. Waar is de meerwaarde? Hoe creëer je op die manier een meerwaarde? Ik zie het niet voor me.” De piot kijkt zijn baas uitdagend aan, maar die reageert met een afwijzend en bezwerend handgebaar. Er volgen nog veel presentaties en brainstorms, waarop de piot niet welkom is.

Op twee staat een voorval van een jaartje later. Aan de lift houdt de kersverse, nieuwe CEO de piot staande en vraagt hem uit het niets naar zijn mening over een beladen en ooit beeldbepalend huismerk. Dat is namelijk in een neerwaartse spiraal gesukkeld, een feit waarover de man naar eigen zeggen zijn kaalgeschoren hoofd breekt. Als een voorbeeldige soldaat heeft de piot zijn antwoord klaar, want ook hij heeft nagedacht over het nijpend geval. “De initiële behoefde is gebleven maar de tijden zijn veranderd. Eigenlijk verlangt het huidige doelpubliek een andere weergave,” begint de piot zijn exposé, “De smartphone staat nu centraal in het leven van de tieners en daarom moeten we inzetten op een digitale re-branding van het merk, bijvoorbeeld via een mobiel abonnement. Laat ons van het huidige analoge product een meer exclusief hebbeding maken met een kwartaal-frequentie en dat koppelen aan een mobiel toegankelijk digitaal platform.” De neo-chief luistert aandachtig en knikt: “Dat klinkt heel interessant maar ik denk dat je voorstel afbreuk doet aan het imago van ons product. We gaan het toch anders moeten aanpakken.” Een paar maanden later wijzigt het product naar precies hetzelfde, al lijkt het een beetje op het tweede luik van het plan dat de piot genegen is, evenwel zonder enig spoor van de gesuggereerde “digitale link“. Nog steeds overstijgt de website nauwelijks het niveau van de betere hobbyist. Enkele semesters later volgt de begrafenis van een icoon.

Een uitlachsessie op een seminarie rond digitalisering, enkele maanden later, staat op de eerste plaats van deze “hitparade“. Op het programma van het werkcollege prijkt onder meer een lezing door een digitaal denker, communicatie-expert en marketingstrateeg, die het heeft over de nieuwe dynamiek tussen gebruikers en content-leveranciers. Kortom: hij zal voor eens en altijd duidelijk stellen hoe de toekomst in ons vak er zal uitzien. De bolleboos vraagt de zaal met welke methode een bedrijf gebruikers beter kan gidsen naar producten en diensten, welke technieken en technologieën aangewezen zijn om connecties te maken en gegevens uit te wisselen. Stoutmoedig steekt de piot de hand op: “Door het afdrukken van QR-codes op affiches, in tijdschriften en op sites kunnen we klanten met een smartphone extra diensten en content aanleveren door hen om te leiden naar een exclusieve omgeving.” De man vraagt smalend: “Met een wat?” De piot is altijd een beetje naïef geweest en antwoordt: “Met een QR-code.” De man barst uit in een onbedaarlijk lachen en herhaalt: “Met een wat?” Nu is de respons een stilte. Met de wijsheid van een narcist stelt de spreker: “Een QR-code dient daar niet voor en kan je zeker niet gebruiken voor dergelijke zaken. Bovendien zal dat gadget binnenkort een stille dood sterven.”

Als hij een decennia later een slechte dag heeft, durft de piot al eens te denken aan die nummer één in zijn “hitparade“, telkens hij met zijn smartphone een QR-code scant om online of in de winkel een betaling te bezegelen. Wat hij daarbij nog het meest vervelend vindt, is dat hij zich met de beste wil van de wereld de naam van die zielige figuur uit zijn verleden niet kan herinneren.

Misschien is dan nog het beste, want op het eind van het verhaal vaart niemand wel met een rondje “vingerwijzen en namen noemen“.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.