Over boren en lopen

Laatst ging een tandartsbezoek meer over lopen, joggings en marathons, dan over tandheelkundige zaken.

De piot kent de weg naar zijn dentiste blindelings. Dat is niet zo verbazingwekkend: zijn gebit laat zich nog het best omschrijven als een vervallen kerkhof. Af en toe brokkelt puin uit een grafsteen. Tenminste, in zoverre de zerk in kwestie niet stomweg omvalt, want dat is ook al gebeurd. Gelukkig is het ditmaal niet zo erg. Tijdens het avondeten valt een klont uit de fors gedecimeerde rij links boven, met achterlating van een spelonk met scherpe randen die venijnig insnijden op de tong.

’s Anderendaags inspireert dat treiterend ongemak de piot tot een telefoontje naar zijn tandarts. Zij is met vakantie, verklapt haar antwoordapparaat, zonder er bij te vertellen dat zij samen met haar gemaal in Italië vertoeft. Hoewel de irritatie door de afgebroken tand mindert met de dag, boekt de piot bij haar aangekondigde terugkeer zo snel als mogelijk een bezoekje aan haar comfortabele tandartsstoel.

Ook ditmaal heeft de behandeling veel weg van “enduiseren“, “polieren” en “simoniseren“, hoewel Mijn Groote Liefde de werkzaamheden liever beschrijft als “kaleien” en “pleisteren“. De piot houdt het simpeler: “Koste wat het kost redden wat er te redden valt.

Maar die wetenschap kan de pret niet drukken, integendeel. Voor, tijdens en na de behandeling tateren zijn dentiste (constant) en de piot (voor zover hij zijn tong kan en mag gebruiken) honderduit over hun gemeenschappelijke passie en bezigheid: recreatief rennen. De pittige dame is in volle voorbereiding voor de New York City Marathon en volgt aldus een zeer strak trainingsschema. Daartegenover kan de piot enkel zijn bescheiden vorderingen plaatsen, dus stuurt hij het gesprek in de richting van Mijn Groote Liefde en haar deelname aan de halve afstand van de Great Bruges Marathon.

Ik ben ook ingeschreven, maar ik weet niet of ik zal deelnemen,” kirt mijn tandarts. De piot verneemt dat ze die dag eigenlijk meer kilometers moet afmalen dat een halve marathon te bieden heeft, en dat volgens haar trainingsschema dat ook niet mag aan een wedstrijdritme.

Vooral voor dat laatste ben ik bang,” voegt zij eraan toe, “Het zal sterker zijn dan mezelf. Als ik vrienden en kennissen tegenkom zal ik hen willen volgen. En dan ga ik veel te snel lopen.

Voor dat laatste heeft de piot een oplossing: “Misschien moet je proberen hen niet tegen het lijf te lopen. Zoek voor de start een vak die beter bij je beoogde trainingstijd ligt.”

Daar heeft de dentiste wel oren naar: “Ja! Da’s een goed idee. En misschien kan ik na de aankomst nog wat extra bijlopen om aan het vereiste aantal kilometers van die dag te komen.

Sommige problemen komen met zo’n aardige lichtheid dat ze de gave hebben een mens te ontroeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.