Voorlezen

Laatst mocht ik voorlezen uit eigen werk op “Stemmingen“, een project van het huisvandeMens Brugge, waarbij een aantal vrijwilligers in hun pen kropen om het verhaal van hun stemming te schrijven. Voor dit event sleutelde ik een samenvatting bijeen van mijn boek “Het Ontwaken van Motormuis“.

Stemmingen… In het Corona-tijdperk… Covid19 of niet, dát maakte en maakt voor mij allemaal niet veel uit. Je moet weten, een paar jaar vóór de eerste lockdown werd ik nogal onverwacht werkloos. En wat me bezighield vóór de Covid19-golf, deed dat ook tijdens en na de eerste piek. Ik was en ben in de ban van schrijven en motorrijden. En schrijven over motorrijden. Bij deze.

Daarom wil ik jullie vandaag het verhaal brengen over mijn passie voor Harley Davidson en alles wat erbij hoort. En hoe die passie mijn leven veranderd heeft. En hoe die passie voor een motorrijwiel mij van alles heeft geleerd over vrijheid, over keuzes maken, over het leven.

Eigenlijk ben ik heel laat begonnen met motorrijden. Ik was 53 jaar oud, en dus ruim voorbij die befaamde en beruchte midlife-crisis. Hoe en waarom het zo lang heeft geduurd, heeft alles te maken met mijn vrouw, Mijn Groote Liefde.

Als jonge twintiger heb ik een frisse kijk op motorrijden. Snelheidsmotoren spreken me niet aan, maar de vrijheid van het cruisen door berg en dal lijkt me wel wat. Easy Rider vind ik een topfilm. 

Tijdens die heerlijke zomer van 1981 komt het al snel ter sprake: Mijn Groote Liefde en “partner-voor-eeuwig-in-spe” is bang van motoren en dat heeft alles te maken met dat vreselijk motorongeval van haar oom, een bijna-leeftijdsgenoot. Wanneer ze hem destijds na het accident opzoekt in het ziekenhuis, wacht haar de schok van haar jonge leven. Naar gewoonte verwacht Mijn Groote Liefde zich aan een speelse jonge man die lacherig doet over het ongeval. In de plaats daarvan krijgt ze een menselijk wrak te zien. 

Het beeld van de hippe oom is helemaal weg. In de plaats komt een schier pathologische schrik voor ronkende tweewielers in het algemeen en grommende motorfietsen in het bijzonder.

Bedwelmd door de goddelijke ogen van Mijn Groote Liefde berg ik mijn motor-droom op, niet alleen tijdens die zomer van 1981, maar ook in de vele seizoenen die erop volgen. Het idee ligt buiten mijn gezichtsveld het stof van de vergetelheid te vergaren. Spijt van die beslissing heb ik nooit gehad. Ik dacht er gewoon niet meer aan.

Jaren komen aangewaaid en zeilen voorbij. Mijn schrijverspen ruil ik in voor de managerstoel. De moeder van mijn kinderen neemt afscheid van een uitzichtloze baan bij de lokale overheid en vindt opnieuw arbeidsvreugde in een lokaal verzekeringskantoor.

Mijn vijftigste verjaardag nadert en voor mezelf weet ik het perfecte geschenk: Mijn Groote Liefde moet en zal haar vliegangst overwinnen – ja, ‘t is eentje met een handleiding – Mijn Groote Liefde moet en zal haar vliegangst overwinnen en mij vergezellen op een veertiendaagse rondreis met meerdere tussenstops doorheen de USA. En zo geschiedt. Tegen het de tijd dat de Big Apple ons verwelkomt voor de laatste etappe, heeft mijn vrouw haar vliegangst overwonnen en kent de automatische versnellingsbak voor haar geen geheimen meer. 

Tijdens die fameuse rondreis bezoeken we eerder ook de westkust. Op het streepje Route 66 ergens tussen de City of Angels en Frisco – ik weet niet meer precies waar – kruisen meerdere groepen motards ons pad, meestal op geweldige Harley-Davidson’s. Bij geen enkele gelegenheid zoekt mijn gemalin gillend “veiliger” oorden op. 

Dit opmerkelijk feit gaat geruisloos voorbij, en is ook niks in vergelijking met wat een paar jaar later volgt.

Als medewerkster van een verzekeringsmakelaar komt Mijn Groote Liefde al eens bij de mensen thuis. Tijdens het avondmaal trakteert zij mij vaak op een uitgebreid en naamloos verslag van haar meest interessante ervaringen. Zo ook die avond. 

“Ik heb vandaag iets heel moois gezien,” begint zij aarzelend haar verhaal, net alsof ze zich schuldig moet voelen over wat ze wil vertellen. Vervolgens vertelt ze hoe ze die dag op huisbezoek was bij een verzamelaar van old-timer Harleys.  Het rijtje blinkende klassieke motoren maakt indruk op haar, en dat zegt ze ook tegen die klant. En ze vertelt ook over haar panische angst voor motoren. Om een lang verhaal kort te maken: dat werkbezoek en die openbaring resulteren in een uitnodiging om eens mee te rijden met een Harley. En dat doet ze ook.

Op een avond houdt een prachtige Electra Glide halt voor het huis. Mijn Groote Liefde krijgt een helm, een veiligheidsvest en lederen handschoenen toegestopt. Met duidelijk, zeg maar: letterlijk knikkende knieën hijst ze zich in de duozit. De motorrijder kijkt eventjes achterom, draait vervolgens het gashendel op en scheurt door de bocht op het einde van de straat uit het zicht. 

De komende uren doe ik weinig zinvols, behalve wat tv-kijken,wat zappen zonder veel te zien en bij elke geluid uit de zetel opwippen om naar het raam te lopen. 

En dan sluipt een diep brommend gedonder onmiskenbaar dichterbij: ze zijn terug. Vol gemengde gevoelens trek ik een spurtje naar de oprit en ben net op tijd om te zien hoe Mijn Groote Liefde met een vlotte beenzwaai van de duozit stapt terwijl ze mij toeroept: “Wenting! We gaan een motor kopen. Ne Harley.”

Twee zaterdagen later staan we samen in de Showroom van de lokale Harley-dealer. Ongeveer een uurtje later zetten we onze handtekening onder de aankoopbon van een splinternieuwe Sportster, een duistere Iron 883. De matzwarte brommer is van ons. Of beter: is van Mijn Groote Liefde want we registreren de machine op haar naam. 

De komende weken denderen wij om beurt op de Harley doorheen de Vlaamse polders. ‘s Avonds aan tafel delen we ervaringen uit, en bespreken de leuke weggetjes en plaatsjes die zich keer op keer openbaren. 

Zo gaat het een paar maanden lang. Totdat op een zomeravond Mijn Groote Liefde met de helm onder de arm de keuken binnen stapt en onmiddellijk van wal steekt: “Wenting. Zou je ook geen motor kopen? Ik zou liever met z’n tweetjes erop uit trekken”.

Twee dagen later sta ik bij de dealer. De rest laat zich raden.

Daarna is niets nog hetzelfde…

Ik herhaal: daarna is niks nog hetzelfde.

Alles in ons leven verandert. En met alles bedoel ik: ALLES (in kapitalen). 

Heel snel merk ik dat de Harley Davidson meer smaak en meer kleur brengt in alle facetten van het leven: ademen, eten en drinken, vrijen en schrijven, vul maar aan… 

Overigens mag je ook het contemplatief kantje van Harley-rijden niet te onderschatten. Hoe dat allemaal komt, kan ik wel uitleggen, maar ik heb nu al meer dan de duizend woorden die mij zijn toegezegd op papier staan. 

Laat mij het houden op het volgende…

Hoe meer kilometers asfalt en beton onder mijn wielen schuiven, hoe meer bij mij het besef groeit dat Harley-rijden eigenlijk een gigantische metafoor is voor het leven op zich. En dat motorrijden, zeker op zo’n Milwaukee Vibrator, een onweerlegbare impact heeft op het denken en doen. Een paar voorbeelden.

Ten eerste. Om te beginnen is voor een doorsnee Harley-rijder onderweg zijn, veel belangrijker dan de uiteindelijke bestemming. Net zoals ook leven op zich zoveel importanter is dan het ultieme einddoel, de dood. Dat is één.

Ten tweede. Rijden en reizen met een motor is iets helemaal anders dan van A naar B snellen met een auto, met de trein of met een vliegtuig. Met een Harley haast de reiziger zich niet dwars doorheen of boven het landschap in een afgesloten kist met airco. In het zadel van een motor zit je midden in het landschap, je bent als het ware onderdeel van het landschap. Je ziet de kleuren voor je ze ruikt. Je ruikt de zee voor je haar ziet. Je bent één met de omgeving. 

De wandelaars en fietsers onder jullie weten perfect waarover ik het heb. Het enige verschil met wandelen en fietsen is, dat je met een motor sneller en verder gaat. Dat is twee.

Ten derde. De techniek van het motorrijden verruimt ook de manier van denken. Motorrijden moet je leren. En dan heb ik het niet over het vooruitblikken en anticiperen zoals dat van elke weggebruiker verwacht wordt, en nog minder over starten, remmen en tanken. Ik heb het over bochten nemen. De rijder mag zich niet fixeren op de kromming in de weg, want dan gaat het mis. Je moet leren kijken waarheen je wil gaan, niet naar waar het gevaar loert. Niet staren naar die gracht rechts van je, maar onbevreesd blikken naar het uitkomen van de bocht links. Alleen op die manier geraak je zonder kleerscheuren door de bocht. Of anders gezegd: een kromming in de weg is slechts een probleem als je er een probleem van maakt. Fixeer je niet op het probleem; kijk naar de oplossing. Dat is drie.

Nog zo’n metafoor… Wie met de caravan of de mobilhome op reis vertrekt, neemt zowat een half huis mee, met uitzondering van de bakstenen en het witgoed. Met een motor lukt dat niet. Net zomin als met de fiets. Daar moet je kiezen wat je meeneemt en wat je achterlaat. Kijken wat je nodig hebt en zien wat je kan missen. Of om het in managementtermen te zeggen: select and focus. Dat is vier.

Enzovoort enzoverder.  Ik kan echt lang blijven doorgaan.

Ik bedoel: rijden op en reizen met een Harley heeft bij mij alle puzzelstukjes van de kaart van het leven op hun plaats laten vallen. Ikzelf ben een ander mens geworden. Ik ben anders gaan voelen, anders gaan ruiken, anders gaan kijken. En ik weet dat dit ook geldt voor Mijn Groote Liefde.

De impact van al die ervaringen is zo overweldigend, dat ik er een boekje over schreef waarin ik alle mogelijke hypotheses en denkpistes afstap waarom Harley-rijden zo geweldig is. Dat gaat verder en is uitgebreider, dan wat ik het voorbije kwartier kon doen. 

Laat mij dat onderzoek als volgt samenvatten: 

Hoe diep ik ook peins en filosofeer over wat Harley-rijden zo aanlokkelijk, zo verrijkend en zo omnipotent maakt, telkens weer kom ik op hetzelfde punt terecht: een Harley-Davidson brengt meer Zen in het leven. 

Tenminste: toch bij ons…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.