Voorlezen (2)

Laatst mocht ik voorlezen uit eigen werk op “Stemmingen“, een project van het huisvandeMens Brugge. Van die gelegenheid maakte ik misbruik en schreeuwde het uit: “Help! Ze Martelt Mij!”.

Mijn naam is Rik Wintein en ik tors een vreselijk geheim.

Vreselijk” is misschien een akelige omschrijving of een verkeerd gekozen woord, of misschien ook ietwat overdreven. Anderzijds is het ook niet aan mij om over de exacte kwalificatie van het verborgene, het geheim te beslissen.

Luister naar mijn verhaal; dat is alles wat ik vraag. Hoor mijn stem de context van mijn geheim schetsen en vel pas een oordeel nadat het doek over dit verhaal gevallen is.

Misschien hebben we elkaar in het verleden ooit ontmoet, misschien ook niet. Wat het ook mag zijn, het zou me in ieder geval sterk verwonderen indien je dat nog weet. Zo het treffen in een min of meer ver verleden plaatsvond, betwijfel ik sterk of je mij bij die gelegenheid zelfs maar opmerkte. 

Want laat ons eerlijk zijn: ik ben net dát type persoon dat in gezelschap zelden weerklinkt. Ik ben de stille, de geruisloze, de onhoorbare. En toch probeer ik echt mijn stem te verheffen en te zeggen wat ik te vertellen heb. Helaas sterft mijn verhaal veelal lang voor het de pointe bereikt, omdat iemand anders in de praatgroep mijn zinnen overklast. Hoe hard ik ook probeer om die situatie te keren, het haalt niks uit. Telkens weer.

Hoe het zover is kunnen komen, is mij na al die jaren nog steeds een raadsel. Mijn kledij en mijn voorkomen mogen dan niet direct extravagant of oogverblindend zijn, ik was en ik ben hoegenaamd niet grijs of doorzichtig. Ik sta met beide voeten in deze wereld. Ik ben en ik besta. 

Voor die uitgefaseerde toestand die ik zonet schetste, kan ik slechts één woord bedenken: “on-zijn”.

Let op: het is geen onzin wat ik hier vertel. Want dat “on-zijn”, dat niet-bestaan gebeurde en gebeurt keer op keer. Hiervan de tel bijhouden was en is een irrelevante en hoogst zinloze bezigheid. Focussen op ontstentenis en handelen naar iets wat niet is, dat zijn de zombies onder de bezigheden. Dat is net zo toxisch als geen beslissing durven of kunnen nemen. 

Gezichtloos en geluidloos. Jarenlang was ik een stille geest die naadloos opging in het behang, een rimpel in je gezichtsveld, een vette veeg op je brilglas. 

Dat was toen. Dat was vóór ik haar ontmoette. Want zij was anders. Zij zag mij wél staan. Zij hoorde wél mijn woorden. Zij luisterde wél naar mijn verhaal. En dat alles – het zien, het horen en het luisteren – was destijds een unicum, een ongekende ervaring.

De dag dat ze mij aankeek, mij toelachte en mijn naam vroeg, die dag staat in mijn geheugen gebrandmerkt als “De Grote Kentering”. Plotseling werd alles anders. Die dag kreeg ik niet alleen een gezicht, maar ook een naam, een stem, een herkenning. 

Voor een erkenning was het nog veel te vroeg, want dat is iets heel anders. Erkenning is bijgeslepen herkenning. Erkenning is geboren uit tijd. Voor erkenning is op zijn minst veel geduld nodig.

Cynisch genoeg is die “Grote Kentering” ook de bron, het prille begin van mijn groot en vreselijk geheim. 

Zoals gezegd bewerkstelligde “Zij” die “De Grote Kentering”. Wie of wat “Zij” is, vind ik in essentie een onbeleefde want totaal overbodige vraag. En toch verdient de kwestie een antwoord. 

Zij” is dat soort vrouw dat men steevast op een piëdestal etaleert. En terecht. Want niemand – misschien met uitzondering van idioten en andere zwaar beschadigde individuen – durft een dame met een dermate subliem en subtiel aureool een plechtig voetstuk ontzeggen. 

Iedereen heeft zo’n sirene, of kent er op z’n minst eentje. Want “Zij” is het mooiste meisje van de klas: fraai door schoonheid, welgevormd door schoonheidsfoutjes, prachtig door de warme uitstraling, bevallig om wie ze is. 

Mijn muze portretteren is geen gemakkelijke taak. Ze is alvast een heldin, al was het maar omwille van “De Grote Kentering” waarmee zij mijn leven in de goeie plooi legde. 

Als geen ander duldt zij mijn aanwezigheid en wat daarbij hoort. Verwonderlijk genoeg blijft zij na al die jaren nog steeds bij mij. En dat mag gerust een verrassing heten. Want welke mooie meid wil zich binden aan een onzichtbare? Welke fiere freule heeft een luisterend oor voor een onhoorbare? Ik heb gezocht, en heb daarvoor een verklaring gevonden.

Biologen, psychologen en demografen kunnen je precies vertellen hoe een individu tijdens zijn leven doorheen verschillende persoonlijkheden stapt of sukkelt. Met samenzijn is dat net zo. Een verhouding kent vele fasen. De eigenheid van elke relatie is vandaag anders dan pakweg een decennium geleden, en kan overmorgen of de dag daarna opnieuw grondig verschillen.  

Kijk nu naar “Mijn Groote Liefde” en ikzelf. Haar steeds wisselende persoon en persoonlijkheid kan na al die jaren ondanks de veranderende omstandigheden nog steeds bij mij de juiste drukpunten beroeren. 

Of anders gezegd: mijn wisselende IK valt steeds opnieuw voor haar wisselende ZIJ. En omgekeerd. Net zoals bij zovelen, is vandaag de relatie tussen “Mijn Groote Liefde” en mezelf, compleet anders dan de romance van decennia geleden. Niet alleen de individuen zijn veranderd, ook de liaison is anders. Dat alles is geen geheim: het is wiskunde en wetenschap. 

En het is zeker niet het vreselijke geheim dat ik tors. 

Wat moet ik je nog vertellen? 

O ja: doorheen de jaren dwingt Mijn Groote Liefde mij telkens weer in allerlei houdingen en posities die mij steeds weer onnatuurlijk aanvoelen, en mij uit mijn comfortzone halen. Even terzijde: dat van die houdingen en posities moet je vooral figuurlijk nemen.

Mijn Groote Liefde is nooit opgehouden met mijn persoon en persoonlijkheid bij te slijpen en Bij te vijlen. Sommige van die ingrepen zijn onprettig. Andere eerder naar en eng. Heel af en toe zet haar handelen een klem op mijn keel. Kortom, uiteindelijk heeft ze alles aan mij op haar manier bijgespijkerd: mijn uiterlijk en mijn voorkomen, mijn ambities en mijn verlangens, zelfs mijn voorkeuren. En mijn aandacht voor hygiëne.

Al die bemoeienissen en ingrepen zijn ongetwijfeld op termijn helend en zalvend voor mij, hoewel helaas niet zelden ook zeer pijnlijk. Haar acties krassen vaak striemen op mijn hart en in mijn ziel. En verbazend genoeg (of net niet) houdt dat ongemak mij scherp en doet me streven naar een betere ik.  

Het verbaast de luisteraar allicht dan ook, dat al die krassen op mijn hart ook weer niet mijn vreselijk geheim is. Hoewel: we komen nu wel heel dicht in de buurt. 

Want mijn vreselijk geheim is wel degelijk iets in verband Mijn Groote Liefde. En het heeft te maken met lijden. En pijn. Er is namelijk nog iets waardoor Mijn Groote Liefde mij doet lijden. Elke blik die ik op haar werp, pijnigt mij. 

Het doet pijn om bij haar te zijn. Het doet pijn om van haar te houden. En toch wil ik die pijn voor geen geld ter wereld missen. Wat die pijn maakt mij tot wie ik ben, en met dat laatste ben ik toevallig wel heel erg tevreden. Is dat een zonde? Ik weet het niet: iemand anders mag daar een antwoord op bedenken.

Al die pijnen door toedoen van Mijn Groote Liefde zijn versmolten tot een dagelijkse marteling. Door die regelmatige tortuur baadt mijn brein als een wellustige sultan in een bassin tjokvol mentale endorfines. En al die smarten zijn verstrengeld tot een stevige verslaving. 

Dus beken ik ook zonder schroom: ik kan niet leven zonder die dagelijkse marteling in handen van Mijn Groote Liefde. En dát, dames en heren, die ernstige verslaving, dat is mijn vreselijk geheim

Mijn naam is Rik Wintein en over Mijn Groote Liefde wil ik het volgende kwijt: “Help! Ze martelt mij!” 

En ik duld het. 

Always… 


Rik Wintein, “Help! Ze martelt mij!”, 2020, IBAN 9789403608754

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.