Zwarte Magie

Laatst kreunde de Via Prosperità niet voor het eerst onder duistere magie.

Het samenwonen met een forse, fiere viervoeter als Magnifieke Marcel is niet altijd zo evident. De Canis Lupus Familiaris laat onmiskenbaar veel sporen na in de Via Prosperità. Er is niets waar het beest zijn poten niet op zet. Zolang zijn pikkels zuiver zijn, is dat geen probleem. Helaas is dat zelden het geval na een van de frequente wandelingen in het bos of een rondje tuin.

Het duurt dan ook niet lang voordat stempels op de ruiten van de achterdeur en de veranda precies verklappen hoe hoog Magnifieke Marcel kan reiken als hij op zijn achterpoten staat.(*) Vegen op de eetkamertafel verraden dat onze jongste spruit af en toe pogingen onderneemt om speeltjes te stelen uit de kom in het midden. Zand in de Chesterfield bewijst dat ogenschijnlijk propere poten nog veel vuiligheid kunnen vasthouden.

Dan komt de dag dat Mijn Groote Liefde de met bruine vegen versierde grijze mist op de raamdeuren van de veranda niet langer kan aanzien. Zuchtend en geïnspireerd door een schuchter lentezonnetje neemt zij een ferm besluit: ze zal ramen poetsen. Terwijl zij een emmertje zeepsop aanmaakt krijgt de piot een dwingend bevel. Hij zal Magnifieke Marcel voor de duur van de operatie Propere Ruiten meenemen op een lange wandeling, zodat het beest niet voor haar voeten loopt. Die laatste protesteert niet. Ondertussen is Zwarte Panter Willem uit zichzelf wijs genoeg om ergens in huis onder te duiken.

Bij thuiskomst van de troepen wacht in de veranda – naast een sobere koffietafel – ook een stapel verse handdoeken. “Poten afkuisen,” klinkt het. De piot neemt het zekere voor het onzekere. Na het droogwrijven van de ledematen van Magnifieke Marcel schopt hij zijn wandelschoenen uit.

Even later brengt Mijn Groote Liefde met een voldaan gezicht haar zorgvuldig bereide Lait Russe aan de lippen. Net op dat ogenblik klinkt de eerste regendruppel op het dak van de veranda. Amper een paar slokken verder trekt een gemene Maartse bui striemen op het pas gezeemde glas.

Lap. Ze zijn aan ’t lachen met mij,” foetert Mijn Groote Liefde moedeloos, “Al dat werk voor niks.” “Het lijkt wel Zwarte Magie,” probeert de piot haar te troosten, “Het begint pas te regenen als je gedaan hebt met ruiten kuisen.” Maar het helpt niet echt. Net zo min als het feit dat de neerslag de plasdrang van Magnifieke Marcel aanzwengelt.

Even half uurtje later haalt Mijn Groote Liefde een droge doek boven om nieuwe stempels weg de poetsen. Wordt vervolgd…


(*) Voor de geïnteresseerden: 1m63.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.