Goedertieren

Laatst gebeurde het onverwachte.

Het is redelijk laat in de avond en naar gewoonte dobbert Mijn Groote Liefde voor het slapengaan nog even rond op het World Wide Web. Plots roept zij uit: “Is dit hier niks voor jou?” Wat blijkt? Het smoelenboek verklapt een vacature bij een niet onbekende retailer die voor de zomer tijdelijk administratieve versterking zoekt voor de webshop. Ironisch genoeg is het ook de winkelketen waar Mijn Groote Liefde en haar piot in het kader van hun HOG-verslaving graag een centje plegen te spenderen. De piot besnuffelt de personeelsadvertentie en vermoedt een opportuniteit. “Daar ga ik vanavond nog op reageren,” besluit hij en voegt de daad bij het woord. Rond de tijd dat Mijn Groote Liefde zoals gewoonlijk veel te laat de echtelijke sponde opzoekt, heeft hij zijn motivatiebrief klaar en digitaal verzonden.

En dan gaat het plots heel vlug. De volgende ochtend reeds komt er reactie.

Op de terugweg met de auto van het traditioneel vrijdags bezoekje aan de plaatselijke winkelketen met de rode prijzen, tingelingt plotseling de telefoon. Gehuld in onschuld pookt de piot de handsfree wakker. De andere kant van de lijn declareert een stevige interesse in de kandidatuur van de piot. Snel zoekt de geschrokken stakker een veilige stopplaats op en bezweert zichzelf de motor draaiende te houden om het risico te vermijden dat het telefonisch contact wegvalt. Daarvoor is het telefoontje te belangrijk, proeft de piot.

En dan gaat het plots nog veel sneller.

Een écht sollicitatiegesprek op locatie (met persoonlijkheidstest), een kort overleg met Mijn Groote Liefde over de voorgestelde arbeidsvoorwaarden en een testdag later, mag de piot aan de slag.

Reeds op die testdag ruikt de piot hoe het hele bedrijf, in alle afdelingen, onversneden zachtaardige empathie uitademt. Waar dit goedertieren vandaan komt, is hem op dat moment niet meteen duidelijk. Dat verandert op zijn eerste, echte werkdag.

Nauwelijks heeft de Piot zijn werkplek voor de komende maanden ingepalmd als er plots een oudere man voor zijn neus staat. “Dit is André,” verduidelijkt de leidinggevende dame die de piot wegwijs maakt in het bedrijf, “Hij is zoveel jaren geleden met de eerste winkel begonnen“. De oprichter en Den Groten Baas, begrijpt de piot, al weet hij vandaag dat het laatste slechts ten dele waar is. Tijdens de korte ontmoeting keuvelt André gemoedelijk, onder meer over de Milwaukee Vibrator van de piot die staat te blinken op de parking.

Rond de middag presenteert zich een jeugdige dame in een stijlvol maar sober kostuumpak. De piot is ondertussen zodanig in the zone dat hij het momentum gedeeltelijk mist. “Ik ben Sarah,” zegt de vrouw terwijl zij de piot de hand schudt, “Welkom bij RAD“. Ze babbelt wat en neemt dan afscheid. “Dat is de dochter,” fluistert zijn mentor de piot toe als de jeugdige verschijning verdwenen is. Een korte uitleg later begrijpt de novice dat hij zonet de hand heeft geschud van de dagelijkse leiding.

De volgende dag komt de piot Sarah tegen in het gigantisch magazijn naast zijn werkplek. Ditmaal draagt ze een gemakkelijk zittend T-shirt boven een idem dito short. Tot zijn schande herkent de piot haar niet onmiddellijk. “Ha, dag piot. Ben je het toilet aan het zoeken?” vraagt ze gekscherend. “Nee. Dat weet ik ondertussen liggen,” zucht de stakker, “Maar de rest… Pffff…” En ze stelt hem gerust: “Dat komt nog wel…

Tijdens de avondforens vallen in het hoofd van de piot alle puzzelstukjes in elkaar. Natuurlijk parfumeren de trefwoorden goedhartig, zachtmoedig en welwillend de werkplekken en de winkel, het magazijn en de lunchplek. Niet voor het eerst ervaart de piot hoe de persoonlijkheid en de ingesteldheid van een CEO schier tastbaar een diepe stempel drukken op de sfeer en omgang binnen een bedrijf. Een aangename, amicale en aimabele attitude van de topfiguren tuimelt telkens top-to-bottom neer doorheen alle echelons tot op de werkvloer. Ook nu weer. De vriendelijke glimlach van de inpakster is even oprecht als dat van de grote baas.

De volgende zaterdag troont de piot Mijn Groote Liefde mee naar zijn nieuwe werkplek. Na een korte rondleiding trakteert hij haar op een heerlijk en gratis kopje warme chocolademelk in de publiekelijke cafetaria van de winkel. Plotseling ziet hij André tussen de rayons stappen. Vanop afstand zwaait de piot even naar hem. Hij beantwoordt de groet en komt aangewandeld.

Met een “Dit is de grote baas!” stelt de piot de man voor aan Mijn Groote Liefde. Niet geheel onverwacht ziet hij hoe diens onopvallende en bescheiden verschijning haar onmiddellijk charmeert.

Grote baas, grote baas… Dat ben ik al lang niet meer. Nu is het aan de kinderen,” bromt André met een onmiskenbaar Gentse tongval. Prompt begint hij te vertellen over zijn levenswerk en hoe het allemaal begon. Een kwartier later weten Mijn Groote Liefde en de piot alles over zijn eerste baan bij een groot automobiel-importeur, de rol van wijlen zijn vrouw in de ontstaansgeschiedenis van de winkel en de oorsprong van zijn liefde voor adoptie-honden.

Wat een aangename man,” besluit Mijn Groote Liefde na het afscheid, “Het moet hier zalig werken zijn.

De piot zwijgt en knikt.

Een gedachte over “Goedertieren

  1. Pingback: Schrik | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.