Laatst dacht de piot tijdens me-time na over cadeautjes. En uiterlijk.

Na alweer veel te lang geleden is het eindelijk zover: ik mag langs bij Rugny, “mijn Thaise“. Wat oorspronkelijk een onschuldig presentje van Mijn Groote Liefde is, is vandaag bijna een verslaving. Regelmatig geef ik mij over aan het gefrunnik dat hoort bij een Yindee Thaise Massage. Het kneden en wrijven haalt de knopen uit mijn spieren en stramme knoken, en blaast de mist uit mijn hoofd. Ook nu weer heb ik prijs. Terwijl Rugny met handen en ellebogen, knieën en voeten de demonen uit mijn rug en de rest van mijn lijf en leden jaagt, gaan mijn gedachten op wolkjes lopen.

Vrij snel houdt de trein halt bij de cadeautjes die ik het vorige weekend dankbaar in ontvangst nam: het schrijfboekje met uitwisbare pagina’s en de cyanotype ets (blue print). Het zijn zonder meer prachtige geschenken. Beide dingen heb ik niet echt nodig; het zijn evenwel spulletjes die ik echt graag wil. Die gedachte op zich doet me glimlachen. Het is niet alleen een zinnetje uit de onvolprezen filmklassieker “Love Actually” (mijn favoriete kerstfilm en niet enkel omwille van Keira), het is ook de definitie van wat elke attentie zo kostbaar maakt. Apart en zonder context gezien zijn zowel het schriftje als het kader volkomen nutteloos. En toch: in combinatie met andere zaken of in een specifieke setting bloeien ze open tot bijzonder waardevolle voorwerpen. Zoveel is al snel duidelijk. Ik verklaar mij nader.

De Via Prosperità herbergt een soortement huisaltaar. Tegen de muur boven een tafeltje met familieportretten en andere memorabilia prijken in beginsel naast een aftandse klok twee kunstwerkjes. Het eerste is een nogal fauvistische compositie met goudkleurige toetsen van de hand van een onbekende Provençaalse kunstenares en stelt een fiere en frêle Arlesienne voor. Ernaast hangt een expressionistische invulling van een kinderkleurplaat door Lady Mae. De nogal brokante wandklok is een aandenken aan Estelle. Vandaag maakt de blue-print-ets de muurdecoratie boven ons huisaltaar compleet. De tekening brengt de muur in evenwicht. Bovendien vind ik het werk wondermooi en sluit het evenwichtig aan met de andere voorwerpen. Sommigen zouden zeggen dat de cyanotype meer Feng Shui in huis brengt. Hoe dan ook: dit is het universum op z’n mooist.

Het schriftje met uitwisbare pagina’s is een heel andere historie. Zowat alle verhalen van deze blog zijn geboren uit een vulpen. Waar ik ook ben, altijd heb ik wel een notaboekje en een pen binnen handbereik. Elk idee of verhaal verschijnt het eerst op papier. Bij gelegenheid kopieer ik het geheel naar de tekstverwerker, waarna ik de woorden en de zinnen herschrijf en herwerk en herschrijf en herwerk… Enfin: je weet wat ik bedoel.

Naast de blog zijn er ook de haiku-probeersels, en die zijn een klasse apart. Op papier lijkt het klad van die hersenspinsels vaak op een fijnmazig labyrint waarin een kattin haar schreeuwende jongen nauwelijks terug vindt. De mogelijkheid om in een schriftje woorden en zelfs hele alinea’s te wissen en op dezelfde plaats te herformuleren, maakt een eind aan het dikwijls eindeloos puzzelen, heen en weer bladeren en opzoeken van ondoorzichtige tot onvindbare zijsprongen bij het finaal overtikken.

Hoe zalig het schrijven met de optie op terstond wissen ook mag klinken, het komt niet zonder een ferm nadeel. De specifieke stift glijdt namelijk zo soepel over het schrijfvlak dat mijn hand moeite heeft om te volgen. Nu weten aficionado’s dat ik sinds jaren schrijf met een vulpen, voornamelijk omdat dat instrument weet hoe mijn vingers te dwingen tot een leesbaar handschrift. En wat blijkt? De eerste tekst die ik in mijn nieuw speeltje neerpen, mag ik gelijk wegvegen. Na amper vijf minuten is het geschrevene zelfs voor mij onleesbaar. Ondertussen hanteert ik een tussentijdse oplossing: ik schrijf enkel nog in KAPITALEN.

Een zachte tik tegen het hoofd brengt me weer bij mijn positieven. Het is zover. Rugny heeft mij andermaal tot moes gekneed, geplooid en getrokken. Met een zucht kom ik van de tafel en zet mijn voeten weer op aarde.

De massage is over, de gedachten laten me niet los. Het kader en het schriftje heb ik strikt genomen niet nodig; ik vind de dingetjes leuk zonder meer. Ondertussen weet ik beter. De warmte en genegenheid van de schenkers transformeren die spulletjes tot bijzonder waardevolle objecten. Op zich is dat geen kunst, wel een beetje sentiment en vooral veel inzicht.

Bovendien confirmeert het een universele regel: het uiterlijk is slechts een fractie van het gehele verhaal.