Laatst lag de piot met vier in bed.

Bij elk ochtendgloren schiet in de Via Prosperità een hele batterij routines en procedures in gang. Alles start in het zogenaamd Headquarter van het instituut, met name de Master Bedroom. Een heel cruciaal punt is de toegangscontrole tot de echtelijke sponde, of beter gezegd: het al dan niet binnenlaten van de huisdiertjes na een doorgaans rustige nacht.

Magnifieke Marcel overnacht meestal in een zetel van de aanpalende dressing, met uitstapjes naar de overloop waar hij neergevleid op het tapijt voor de slaapkamerdeur gedeisd de morgen afwacht. Dat weet ik, omdat ik niet zelden bij een nachtelijke oude-man-excursie over hem struikel. In de duisternis is zijn vacht een trefzekere camouflage. Bij het ochtendgloren is hij bij het minste geluid paraat om de slaapkamer stormenderhand in te nemen. In de deuropening laat hij alle elegantie achterwege en zweeft met één sprong brutaal en zonder enige consideratie het bed op. Dat moment ontlokt bij Mijn Groote Liefde niet zelden de kreet “Rothond“, een voorwaar onterecht epitheton, want doorgaans is Magnifieke Marcel de onschuld zelve. Tijdens de week leidt een vriendelijke, besliste hand de geliefde labradoodle naar ander oorden.

De slaapstede van Zwarte Panter Willem durft nogal variëren. Zijn keuze waaiert tussen het Lady Mae’s kinderbedje in de Wellness-kamer, de hondenmand (!) in de dressing, de tafel in de veranda of de rieten zetel in het salon. Dat laatste plekje verdient de voorkeur van Mijn Groote Liefde, omdat het ons oudste huisdier weerhoudt van middernachtelijke miauw-serenades aan de slaapkamerdeur of -venster. Dit is niet altijd zo geweest. Nachtbraker als hij was, verdween de jonge Willem telkens bij valavond, waarna we hem in het beste geval ’s ochtends terug vonden in de sofa. In het slechtste geval trapte ik bij het betreden van de living blootvoets in de resten van zijn nachtelijke snack. Sinds enige tijd doet hij het overduidelijk rustiger aan.

In tegenstelling tot op werkdagen, blijven de residenten van de Via Prosperità op zaterdag, zondag en vooral op feestdagen vaak en met veel graagte iets langer tussen de lakens. Ook de toegangscontrole tot de Master Bedroom is die dagen doorgaans minder strikt, wat de huisdiertjes toelaat een plaatsje op te zoeken op de echtelijke sponde. Wat ze dan ook zonder enige aanmaning of uitnodiging met heel veel enthousiasme doen.

Zonder al te veel gedoe eist Magnifieke Marcel onmiddellijk een plek op aan het voeteinde. Daarmee bedoel ik: hij strekt zich uit over de gehele breedte van het voeteinde. Als hij van de partij is, neemt Willem een eerder afwachtende houding aan, wellicht uit voorzorg en voorzichtigheid omwille van het doorgaans dolle enthousiasme van woef-woef. Spinnend nestelt de Zwarte Panter zich – zo er plaats is – tussen de echtelijke hoofdkussens, dan wel net erboven aan het hoofdeinde. Zodra Marcel dit merkt, gaat hij zich strategisch herpositioneren zodat hij zijn huisgenoot in de gaten kan houden. Even later gaat hij liggen op de benen van Mijn Groote Liefde, van mezelf of van ons beiden.

Dat is in beginsel allemaal heerlijk gezellig, totdat Magnifieke Marcel vindt dat hij recht heeft op meer plaats. Als het zover is, wroet het beest zich tussen Mijn Groote Liefde (een tweede “Rothond“) en mezelf, waarna hij zich stukje bij beetje breder maakt. Zijn splijtende aanwezigheid duwt mij vaak uit bed, als wil hij zeggen: tijd voor het ontbijt.

Dat laatste is op zich geen probleem, want hij heeft meestal gelijk.