Laatst schouwde de piot een “open mic“. Het thema was “comedy“.

Het label van het event alleen al, vertelt alles over hoe de tijden veranderd zijn. In de prehistorie – zoals de piot zijn jeugd pleegt te noemen – heette zo’n manifestatie een “vrij podium” en vond het plaats in schimmige en slecht verluchte jeugdclubs of achterkamers van duistere cafés (het begrip “bruine kroeg” was toen nog niet uitgevonden). De piot is nauwelijks over de drempel of hij proeft dat deze “Korf” in niks gelijkt op de etablissementen uit zijn Stenen Tijdperk die een monopolie hadden op dit soort organisaties. De sfeervolle én functionele verlichting enerzijds en anderzijds de degelijke geluidsinstallatie verraden een professionele aanpak. De toog biedt meer dan alleen lauw bier, twee soorten idem dito frisdrank en (véél te) kleine en geplette zakjes chips (“zout of paprika?“). Betalen kan enkel digitaal en de rosé is een erg lekker slurpwijntje. Zoals zo vaak is de piot veel te vroeg. Vanop een strategische gekozen plekje wacht hij de gebeurtenissen af.

Een grappige ceremoniemeester (“mic-master“?) presenteert humorvol het doel van de initiatiefnemer “Weerwoord” en schetst met de nodige kwinkslagen het verdere verloop van de avond. Wat volgt zijn acht zogenaamde “stand-uppers” (zoals dat heet in schoon Vlaams) met meer of vaak minder ervaring in hun schriftje. Elk mogen ze acht minuten lang proberen het bescheiden publiek aan het lachen te brengen. Het potentieel talent komt van alle kanten van het land.

Aan de pauze houdt de piot het voor bekeken, niet omdat het niveau bedroevend laag is, integendeel. Morgen is het al vroeg werkdag en de piot weet dat als hij het tweede deel uitzit hij nog een glaasje wijn zal degusteren en dat zo’n actie op zijn leeftijd zeer nefast kan zijn.

Op de terugweg naar de Via Prosperità denkt de piot na over het hele evenement. Heel snel komt hij tot de vaststelling dat initiatieven zoals “Weerwoord” zonder meer een zegen zijn voor de culturele sector in het algemeen, voor het comedy-hongerig publiek in het bijzonder, en niet in het minst voor de betrokken acteurs of “stand-upers“. Voor deze laatsten is dit namelijk een uitgelezen gelegenheid om hun talent aan te scherpen en hun grappen te testen. En dat boeit de piot. Over humor heeft de sukkelaar nu eenmaal een relatief strikt omlijnde mening. Hij weet dat een goeie grap het beste bloeit middels een juist ritme en een spitse pointe. Een verkeerde en haperende opbouw verknoeit de knapste koddigheid. Plaisanterie is op haar manier wiskunde, net zoals muziek en literatuur baat hebben bij massieve mathematica. Anders gezegd: spitante spotternij is magnifieke mathesis. Wat de aangehaalde onderwerpen betreft, belijdt de piot de leer van Ricky Gervais. Alles leent zich tot grappen maken. Het enige taboe is het taboe. Elk thema laat zich onrespectvol fileren, mits eerbied voor waarheid en wetenschap. Kortom: het moet goed gebracht zijn. De piot beseft dat daarom die ene “komiek” daarnet opvallend weinig applaus kreeg. Zijn thema’s mogen goed en gedurfd zijn, zijn opbouw is kaduuk, zijn houding mist achting. Het geheel slaat nergens op.

De avond heeft zeker wat teweeggebracht bij de piot. Hij komt zeker nog terug, als het kan en mag in gezelschap van Mijn Groote Liefde. En het doet hem ook goesting krijgen om zelf eens de arena binnen te stappen en een korf van acht minuten grappen bijeen te schrijven. De stakker heeft zelfs al een concept.

Wordt vervolgd, met een groot en vet vraagteken.

---

https://www.ccbrugge.be/pQj8bu7/korf

https://www.facebook.com/profile.php?id=100089261600110