Laatst glibberde de piot over dun ijs op onbekend terrein een parallel universum binnen.

Het begint allemaal met een lokmededeling op het vaak vervloekte en verfoeide Smoelenboek. Of anders gezegd: andermaal is het de schuld van Social Media. Ploeterend door een mix van alle denkbare vormen byzantinismen en zotternijen blijft mijn aandacht hangen bij een aankondiging van een vage kennis.

Een groepje creatievelingen heeft de spreekwoordelijke handen in elkaar geslagen en pakken uit met een nieuw initiatief in de schaduw van een lokale culturele tempel met een alternatieve toets, het soort instituut dat Écu et Ami, alt-right en andere Trump/Poetin-adepten doorgaans om de meest duistere reden haten. (Let wel: dat laatste is lang niet de enige reden voor mijn aandacht en sympathie.)

Het aangekondigd recurrent evenement is een zogenaamde “open mic” met afwisselend aandacht voor het literaire woord en comedy. Meer heb ik niet nodig om overstag te gaan. Aficionado’s weten dat ik hou van teksten, grappige en andere, waarbij een goede voordracht het feest completeert. Een complexe agenda houdt me weg van de eerste sessies, maar uiteindelijk slag ik er toch in de sfeer te proeven.

Die eerste avond staat toevallig in het teken van “standup comedy“, een genre dat mij niet vreemd is, maar waar ik mij veiligheidshalve ver van houd. Op dat gebied ben ik nauwelijks meer dan een gepassioneerde YouTube-surfer. Mezelf voel ik ter nauwernood goed genoeg om vijf woorden na elkaar te schrijven, laat staat een scherpzinnige grap te bedenken en spits te declameren.

En toch.

Die avond vertoef ik lang genoeg in de social club opdat een geniepig duiveltje een zaadje in mijn brein kan planten. Op de terugweg naar de Via Prosperità struikelen de gedachten en de aanzetten over mekanders voeten. Tegen dat ik Mijn Groote Liefde begroet met een knuffel, is in mijn hoofd een concept gegroeid. De daaropvolgende dagen betrap ik mezelf erop te pas en te onpas flarden en ideetjes neer te pennen in mijn ecologisch verantwoord kriebelboek. En dat blijft duren. Dag na dag.

Na een week begin ik waarachtig te twijfelen. Is het wel een goed idee om deze verleidelijke afslag te nemen? Is de lokroep van de podium waarachtig? En vooral: zit de mensheid wel te wachten op een bejaarde flauwerik en zijn (allicht geforceerde) voorstelling waarin hij het publiek toespreekt als docent?

Hoogstwaarschijnlijk niet.

Anderzijds is er natuurlijk het plezier van het schrijven van een voorstelling. En dat is een uitdaging die ik wel wil aangaan. Just for the fun of it.