Laatst kreeg de piot een harig inzicht.

Mijn Groote Liefde en haar piot hebben allebei wel iets met haar, zij het elk op zijn manier. Het merendeel van de jeugdfoto’s toont de piot met het soort halfslachtig afro-achtig kapsel dat in de bioscopen en andere theaterzalen steevast wrevel, frustraties en ongenoegen opwekt. Schriele sideburns maken het debacle compleet. Bij Mijn Groote Liefde ligt het gevoelig anders. Vanop de pellicule schittert een sirene met lange manen tot aan de ranke middel, het soort haartooi waarop veel begerenswaardige country-zangeressen een patent lijken op te hebben. Voorzichtig uitgedrukt was de kroezelkop-frisuur van de piot geen groot succes bij Mijn Groote Liefde. Allesbehalve. Omgekeerd had de sukkelaar geen probleem met de lonkende lokken van zijn liefje. Geenszins.

Die tijden zijn al lang voorbij. Hoewel…

Ook heden is in de Via Prosperità de beharing van de piot het onderwerp van controverse. De sukkelaar droomt van een middellange baard en gemillimeterd kopje. Mijn Groote Liefde wil het net andersom. Aficionado’s weten beslist wat de uitkomst van deze redekaveling is.

Bij Mijn Groote Liefde liggen de kammen anders. De week voor haar periodieke kappersafspraak baadt in een dramatische dubio: de schaar erin en kiezen voor een keurige korte coupe, of profijtig bijknippen en sparen voor een weelderige coiffure. Voor de piot maakt het niks uit. Beide haartooien staan haar beeldig, herhaalt hij schier maandelijks. Diep in zijn hart heeft hij een lichte voorkeur voor wat langer haar. De eventuele impact op de schoonheid van Mijn Groote Liefde is hierbij van geen tel. Die godin staat nu eenmaal beeldig met alles, van kletskop tot ragebol en alles daartussen. Waar het wel om draait is de vlotheid en de duur van het kammen.

Die kambaarheid speelt een grote rol bij een tot op heden redelijk verborgen tv-soiree-ritueel in de Via Prosperità. Rond de klok van acht staat de piot recht, neemt van een bijzettafeltje een kammetje en vat post achter de Chesterfield. Zonder dat iemand iets zegt, gaat Mijn Groote Liefde iets meer rechtop zitten en begint de piot haar haar te kammen. Eerst van boven naar beneden, dan van links naar rechts en omgekeerd, vervolgens van voor naar achter om te besluiten van onder naar boven. Die bewegingen klinken complex maar zijn het niet. De kam vindt probleemloos zijn weg door het dunne haar en de weelderige haardos van Mijn Groote Liefde. De actie klinkt saai en vervelend, maar dat is het niet. Het is een ankermoment in de avond.

Tijdens het kammen sluit Mijn Groote Liefde de ogen en zwijgt. Dat geeft de piot de mogelijkheid te vertellen over wat de uitstervende dag hem gebracht heeft. Over hoe Magnifieke Marcel tijdens de kakwandeling in Felthem niet langer gromt naar het schoothondje van den langen. Over hoe de betonman op retraite is met vrienden, een zogenaamd bezinningsweekend in Durbuy met alles erop en eraan. Over hoe een asociale wegpiraat een fietster haar voorrang niet heeft gegund. Over hoe de piot volgend jaar waarschijnlijk voor een dikke maand naar de Estelle trekt.

Hoe langer haar haar is, hoe meer tijd de devote verwenning in beslag neemt. En hoe langer de kambeurt duurt, hoe meer ruimte de piot toebedeelt krijgt. Want voor de sukkelaar is deze routine om meer dan één reden superbelangrijk. Vooreerst ervaart hij de repetitieve bewegingen als sterk meditatief. Het brengt rust in zijn hoofd en hart. Daarbij aansluitend is het voor hem een uitgelezen moment om heel wat zaken naar voor te brengen en bespreekbaar te maken, zonder dat hij zijn elan te pas en te onpas onderbroken ziet. Want tijdens het kammen beperkt de respons van Mijn Groote Liefde zich tot gedempte kreetjes als “Heu“, “Ach“, “Meu“, “Jah” en ander fraai gekreun. Achteraf stelt de piot vaak vast, dat niet al zijn woorden en zinnen tot haar zijn doorgedrongen, wat hem een onnoemelijk voordeel oplevert bij daaropvolgende discussies over het voorgelegde topic. Niet het belangrijkste, maar een toch zeer doorslaggevend pluspunt voor de piot is het groot aantal wild cards dat hij verdient met deze simpele, dagelijkse handeling.

En net die jokers zijn de ware bonussen.