Laatst bracht de pen het papier een verhaal.

Boem Paukenslag!
O krinkelende winkelende waterding!
Als het dag wordt vragen we ons af wanneer zien we ooit licht in deze eindeloze nacht?
Over het papier paradeert de pen!

Laat ons een geheugenbrug bewandelen, naar meer dan een handvol jaren terug.

Onrust doorwoelt mijn hoofd. Woorden en beelden. Woorden en zinnen, beelden en gedachten zoeken in wanorde koortsachtig naar een uitweg. Een uitgang. Een escape! Hoe, wat waar en waarom, dat weet ik niet. Nog niet.

Agitatie en rusteloosheid. Een heftige huiver. Een deinende drang. Telkens weer. Elke dag, elk uur, elke minuut. Spanning sijpelt stiekem in mijn hart en woekert in lijf en leden. Mijn handen beven, mijn adem stokt.

Boem Paukenslag!

Geen paniek!
De diagnose is gesteld.
De remedie is bekend.
De therapie is gestart.

Dit is het verhaal van een geslaagde revalidatie.
Als je de moed maar hebt het te zien.
Als je de moed maar hebt het te zijn.

O krinkelende winkelende waterding!

Onrust doorwoelt mijn hoofd. In een opwelling neem ik een blad papier en een pen. Een vulpen. Want dat vertraagt de hand tot leesbaarheid. Inkt op papier, dat brengt rust in mijn hoofd. Het vilein vel bekrast, dat brengt vrede in mijn hart. 

En ik schrijf..
“Mijn naam is Rik Wintein”. Punt.
En dan nog eens. 
“Mijn naam is Rik Wintein”. Punt.
En nog eens. 
“Mijn naam is …”. Punt.
En nog. 
“Mijn…”. Punt.

En dan weer anders…
“Bla bla bla, ik schrijf omdat ik dat plezant vind…”
En nog.
“Ik schrijf”.

Plots komt er nog meer.  Plots komt het nog anders.

Het wordt dag en ik zie een zuinig zon in de eindeloze nacht!

Ik schrijf…
“Laatst bracht de pen het papier een verhaal”. Punt.
Ik herlees… “Laatst bracht de pen het papier een verhaal”. Punt.
Dat staat er. En er komt meer – en meer – en meer.

De pen paradeert over het papier.

Ik schrijf en ik blijf schrijven.
Ik vind het plezant.
Ik schrijf en ik blijf schrijven.
Elke dag. Elk moment.
Ik schrijf en ik blijf schrijven.
De pen paradeert. Flaneert. Danst een farandole.
Ik schrijf en ik blijf schrijven.
Eerst in mijn hoofd, dan op papier (met de vulpen), vervolgens uitgebreider op het klavier van mijn laptop. 

Ik schrijf, ik gooi weg en ik herbegin.
Ik schrijf, ik schrap en ik herschrijf.
Ik schrijf, ik herlees en ik berg op.

Boem Pats Paukenslag!
Oh krinkelende winkelende Waterman!
Het is dag en er is licht in deze eindeloze nacht voor wie het zoekt en koestert!
Over het papier paradeert parmantig de pen!

Mijn naam is Rik Wintein, en ik schrijf omdat ik dat plezant vind…

---

Probeersel. Zal ik ooit mogelijks misschien wel eens kunnen voordragen tijdens een WeerWoord Open Mic…
Zie ook: “Het Schriftje“.