Laatst stelde Mijn Groote Liefde een wel heel dwingende en gerichte vraag.

Bij gelegenheid durft Mijn Groote Liefde de piot al eens een vraag te stellen waarvan zij bij voorbaat het antwoord niet kent of ondubbelzinnig bepaald heeft. Het is een zeldzaamheid. Toch etaleert zij af en toe een oprechte nieuwsgierigheid naar de gedachten en de wensen van de piot. Ook nu weer. Het is een heerlijk gevoel.

“Wat wil je voor je pensioneringsfeest?” vraagt zij in twee schuifjes, “Met wat voor cadeau kunnen wij jou een plezier doen.” Let op: die “wij” is geen Pluralis Majestatis, al had het gekund. Met “wij” bedoelt zij de familie, vrienden en kennissen die relatief binnenkort een formele uitnodiging voor het festijn begin maart volgend jaar in hun al dan niet elektronische brievenbus mogen verwachten. Op de Abraham-viering van de piot regelde Mijn Groote Liefde onder hen met een gelijkaardige lichte dwang een reischeque die naar het zonnige Malaga leidde.

“Wat zou je graag hebben?” herhaalt Mijn Groote Liefde ongedurig, waarop de piot de hand heft als pauzeteken en net doet alsof hij heel diep nadenkt.

Natuurlijk heeft hij in zijn hoofd een short-list van zaken die hij in het jaar volgend op de voorlaatste milestone wil realiseren en/of initiëren. Uit zelfbehoud hoedt hij er zich voor de indruk te wekken dat hij reeds plannen met uitgekiende scenario’s heeft. Schrik voor de consequenties van de bijhorende perceptie bij Mijn Groote Liefde is slechts één van de katalysators van zijn voorzichtigheid.

In het hoofd van de piot is reeds lang beklonken dat in het eerste jaar van zijn pensionering een degelijke elektrische fiets zijn opwachting zal maken. Het is met stip nummer één als geschikt cadeau.

Niet alleen is het rijwiel een perfecte metafoor voor het tijdsgewricht: menig ouderling krijgt op zijn pensioneringsfeest een elektrische velo met de onuitgesproken onderliggende boodschap: “Vanaf nu mag je het wat rustiger aan doen…” Bovendien biedt het vehikel de piot een oplossing van de potentieel problematische situatie aan de fietshaken in de garage van de Via Prosperità.

Enerzijds is er de aanwezige oldtimer met elektrische ondersteuning. Vooral dat laatste woord is van belang: “ondersteuning“. Het stokoud model was allicht een van de eerste elektrische modelle op de Vlaamse fietspaden. Vandaag produceert de motor nog net voldoende kracht om het extra gewicht van de loodzware batterij te compenseren. Enkel omwille van de handige bagage-mogelijkheden gebruikt de piot het vehikel af en toe om op een ecologisch verantwoorde manier boodschappen te halen in de nabijgelegen supermarkt.

Anderzijds is er de staat van de meer dan een kwart eeuw oude klassieke stalen ros van de piot. Na het vorig groot onderhoud enkele jaren terug, nam de fietshersteller de piot discreet terzijde. Niet alle loszittende onderdelen rond bewegende delen had hij op de gebruikelijke manier kunnen vastschroeven, bekende hij, dus had hij ze vastgelijmd. En dat dit een eenmalige oplossing is, voegde hij er met een veel betekende blik aan toe. Nu wil het toeval dat de laatste tijd heel wat van die onderdelen opnieuw “wikkel-wankel” zijn, wat in de ogen van de piot een palliatieve periode inleidt.

Met een nieuwe elektrische fiets slaat de piot dus twee vliegen in één klap: én een nieuwe fiets; én eentje met elektrische ondersteuning en hopelijk voldoende bagagedragers.

“Een elektrische fiets,” prevelt de piot, na in stilte tot 65 te hebben geteld.

“Mooi!” schatert Mijn Groote Liefde en ze vervolgt met een brede glimlach: “Het perfecte vervoermiddel voor een bejaarde.“