Laatst voelde de piot zich schuldig omdat hij geen kant kon en/of wou kiezen.

Hoewel Mijn Groote Liefde af en toe haar twijfels heeft, schuilt er naaste een redelijke hoeveelheid kennis eveneens een raisonnabele portie gezond verstand in de hersenpan van de piot. Dat maakt dat de sukkelaar over heel veel themata (“te veel” dixit MGL) een al dan niet eigen mening heeft. Toch gunt het universum hem niet altijd de conclusie van een gefundeerde opinie, zelfs niet met het aanwenden van de grootst mogelijke dosis empathie. Zolang dit ontbreken van een visie ter zake onder de radar blijft, is er geen probleem. In het omgekeerde geval vindt hij dit enorm gênant.

Nu is de piot van oordeel dat een simpel (of simplistisch) ja/nee-standpunt niet steeds mogelijk, laat staan wenselijk is. Naar zijn bescheiden mening verglijdt in de meeste, zo niet alle materies het denken veel te snel in een onbetwistbare dualiteit die onvermijdelijk polariserend werkt: iets is wit of zwart, hoog of laag, links of rechts, goed of kwaad, licht of duisternis, man of vrouw enzovoort. Hoewel dat in heel veel gevallen ook daadwerkelijk zo kan zijn (cfr. de boutade: “je kan niet een beetje zwanger zijn“), vertellen de tweeledigheden in bovenstaande opsomming een heel ander verhaal.

Om maar te zeggen: in de lucht, in het hoofd en in het leven hangen tussen licht en duisternis minstens vijftig tinten grijs. Ook tussen wit en zwart ligt een heel kleurenspectrum verscholen, en niet alleen in vlaggen. Wat ons brengt bij de geaardheid van mensen en dieren: de exclusieve gerichtheid mannetje-vrouwtje is een mythe. Wie dit biologisch feit ontkent negeert feiten en wetenschap. Dergelijke verbitterde koppigaards zijn enggeestig of lijden aan sociologische en maatschappelijke glaucoom – of iets daartussen.

Anderzijds valt het te begrijpen waarom antitheses van het soort hoog/laag en links/rechts zo vaak de bovenhand halen: hun verleidingskracht schuilt in een belofte van overzichtelijkheid. De piot hoeft daar niet over na te denken. Soms zíjn er gewoonweg meer opties dan enkel warm en koud. In dat geval vindt de sukkelaar tot zijn grote frustratie dikwijls enkel een bevredigend antwoord in een schakering die een pro/contra-positionering overstijgt.

Over een niet gering aantal aangelegenheden durft de piot in eer en geweten zichzelf geen convictie aanmeten. Zowat altijd ligt een (gevoel van) gebrek aan voorkennis aan de basis van die schijnbare besluiteloosheid. Bij een ogenschijnlijk eenvoudig vraagstuk durft de gemakzucht de bovenhand halen en volgt de piot het discours van een zielsgenoot. Dat is evenwel niet altijd het geval. Zodra zijn instinct een zweem van complexiteit detecteert, gaat het brein van de piot in stand-bye. Met de nodige schroom geeft hij zijn onkunde en onwetendheid toe. Hoewel hij dit zelf een zeer intelligente stellingname vindt, kan hij daarbij niet altijd rekenen op applaus op alle banken.

Ook heden roept de stand der dingen in de wereld menigeen op de barricaden. Luide stemmen bekritiseren en bestrijden sociaal onrecht, geopolitieke conflicten en economische onrechtvaardigheden, waarbij het slechtste in de mens naar boven komt.. In sommige geschillen kan de piot willens en wetens geen kamp kiezen. Soms omdat hij zichzelf slecht geplaatst voelt. Meestal omdat hij zijn gading niet kan vinden in een A-B-tweevoudigheid, en zijn verstand aandringt op meer nuance. In beide gevallen kan die houding zelden rekenen op waardering en erkenning, en proeft de piot niet altijd uitgesproken verwijten als zou hij lijden aan een schromelijk gebrek aan medeleven en inlevingsvermogen.

Het hoeft niet te verbazen dat de piot dit hoegenaamd niet leuk vindt. Die scherpe afkeuring van zijn drang naar subtiliteit zaait twijfel en verontrusting in zijn hart en ziel. Bij gebrek aan een beter woord noemt de piot dit ongemak “nuancelast“.