Laatst zette Mijn Groote Liefde de piot andermaal in de hoek.

De dag begint al slecht. Ruim voor het sporthorloge van de piot acht uur kraait, telt hij reeds de barsten in het plafond. Het zijn er evenveel als de dag voordien. Doorheen de halfopen luiken lonkt een azuren ochtend.

Terwijl Mijn Groote Liefde de laatste laagjes nachtrust wegspint, laat de piot zijn gedachten alle richtingen uitzwermen. Hoewel alles kan en niks moet in dit hemels paradijs dat Provence heet, hengelen een paar taakjes naar zijn aandacht: een klein klusje aan de buitenfilter van het zwembad, een kort bezoekje aan de kruidenierszaak in het nabijgelegen dorp en – last but not least – een natuurwandeling doorheen de bergachtige heuvels in het zog van Magnifieke Marcel.

Zodra de piot alles op een rijtje heeft, schuift hij voorzichtig naar de rand van het bed. Amper raken zijn voeten de vloer of vanonder het donsdekenkluwen klinkt het slaperig: “Ga je nu al opstaan?”

Zijn bevestigend antwoord is zijn eerste slechte beslissing van de dag. Een schijnbaar slepende zucht verglijdt in een energieloze kreun waarna Mijn Groote Liefde in haar hoofdkussen een laatste stukje nacht opzoekt. Op de gang bewijst Magnifieke Marcel dat hij alvast zelden tot nooit last heeft van een ochtendhumeur. Na de uitbundige morgengroet sprint hij naar de keukendeur, een signaal dat de ervaringsdeskundige piot maar al te goed begrijpt.

Na alle dwingende sanitaire maatregelen trekt de ochtendroutine zich op gang: het opgieten van de koffie, het afbakken van de stokbroodjes en het dekken van de ontbijttafel. Bij een eerste kop koffie neemt de piot zijn smartphone en scrolt door het nieuws van de dag. Net wanneer hij naar een volgend artikel swipet strompelt Mijn Groote Liefde de keuken binnen: “Zijde weeral op dien telefoon bezig?” Lichtjes geïrriteerd legt de piot zijn telefoon ostentatief met het scherm naar beneden op tafel.

De conversatie die volgt heeft de piot met grote regelmaat als vele honderden malen gevoerd, en toch trapt hij opnieuw in de val: “Dat is mijn krant! Ik lees het nieuws!” Een opgestoken hand snoert hem de mond en er valt een versmachtende stilte stilte. Traag plooit Mijn Groote Liefde een voor een de vingers, tot slechts haar wijsvinger pendant ophoog wijst. “Whatever…” fluisteren daarbij haar achteloos opgehaalde schouders. “Da’s één,” begrijpt de piot en prijs zichzelf gelukkig dat hij enkel tegen de index aankijkt.

Heftig geeuwend stort Mijn Groote Liefde zich op het ontbijt. “Wat zijn de plannen?” klinkt het en zonder een antwoord af te wachten: “We gaan wandelen. Weet je al waarheen?”

Als een atleet aan de start van een heel belangrijke uitdaging, zuigt de piot de longen vol: “Na de ochtendkakwandeling met Marcel ga ik dat rooster maken om afgewaaide bladeren tegen te houden aan het spoelgat van het zwembad waarna ik naar de winkel ga om frisdrank en eten voor vanavond en morgen dus als er nog iets is dat je wil hoor ik het graag en in de namiddag kunnen we opnieuw een wandeling maken“.

Trots op zichzelf dat hij er alles in één geut eruit kreeg – zonder een enkele onderbreking – wacht hij de onvermijdelijke reactie af. “En weet je al wélke wandeling we gaan maken,” klinkt het. De piot weet dat nog niet en luistert gedwee naar een reeks vrijblijvende suggesties en evenveel dwingende aanbevelingen.

Na het ontbijt gaat de piot aan de slag aan de zwembadrand. Terwijl hij met planken, ballastgewichten en fijne kippengaas het bladrooster ineen knutselt, komen de vragen. “Wat ben je aan het doen?“. “Ik maakt een rooster om afgewaaide bladeren tegen te houden aan de afvoer zodat ze niet in de filter terechtkomen.” “En hoe ga je dat doen?” “Door een rooster voor de afvoer te hangen zodat afgewaaide bladeren de filter niet kunnen verstoppen.” “Het is misschien een ideetje maar zou je gewoon geen rooster voor dat gat hangen? Het is maar een suggestie.” “Ik maak voor de afvoer een rooster met kippengaas, planken en ballast.”

Daar stopt het pingpongen. Mijn Groote Liefde heft langzaam de hand en toont met de palm naar binnen de midden- en de wijsvinger. Strike Two! De piot voelt het spreekwoordelijk ijs onder zijn voeten flinterdun wegsmelten.

Later, na de forse wandeling, trekt de piot zich met zijn laptop terug in de huiskamer. Plots weerklinkt heel pertinent maar evenzeer geweldig vaag: “Hoe werkt dat hier?” De piot stopt met tokkelen op het klavier: “Hoe bedoel je?” De respons is onmiddellijk. “Ewel! Dat hier! Hoe werkt dat hier? Wat moet ik doen?” Helaas mist de de piot samen met de rest van de mensheid de superkracht om door muren te kijken.

In de achterkeuken treft hij Mijn Groote Liefde voor de wasmachine aan. “Hoe werkt dat hier?” herhaalt zij, waarop de piot naar waarheid antwoordt: “Misschien helpt het als je op de ON-knop drukt.” Het ogenblik dat hij de woorden uitspreekt, weet hij dat hij te ver is gegaan. Langzaam voelt hij zich door het ijs zakken. Een priemende vinger wijst naar de woonkamer: “En je mag kiezen in welke hoek je gaat staan!”

De piot kiest andermaal voor de hoek bij het raam aan de straatkant, zodat het komen en gaan van buren en andere wijkgenoten voor wat afleiding kan zorgen. Helaas is het winter en verlaten de Provençalen de knusse woonkamer enkel om hout voor de gloeiende kachel binnen te halen. Na een half uur staren naar de lege straat en het ongebruikte kruispunt sluit de piot de ogen en laat het hoofd tegen de muur rusten.

“Wat eten we vanavond?” is voor de sukkelaar het sein om de strafbank te verlaten. Terwijl hij zich naar de keuken haast verklapt hij zijn plan: “Ik dacht aan een curry met kip!?” “Mmmmm… dat klinkt lekker!” is het antwoord. De piot knikt: “Natuurlijk. Want ík maak het klaar!” Het floept uit zijn mond voor hij er erg in heeft.

Zonder om te kijken weet hij welk gebaar Mijn Groote Liefde maakt: “Da’s één!”

---

PS: De hierboven beschreven gebeurtenissen zijn meestal fictie, maar niet allemaal.