Laatst aanschouwde de piot de leegte van een brulboei.

Mijn Groote Liefde en de piot houden wel van georganiseerde renpartijtjes bij nacht en avondschemering. Waar dat tijdens de zomermaanden eerder zeldzame parels zijn, liggen deze events rond het eindejaar voor het rapen. Vooral met kerst leidt menig drafje langs enig mooie lichttaferelen.

Na heerlijke ervaringen dit en vorige jaren op diverse locaties aan de kust en in het hinterland, valt de Via Properità als een blok voor de eerder bombastisch aangekondigde “Colour&Light Trail” in de badplaats met de meest luidruchtige burgemeester aller tijden. De brochure is veelbelovend en roept herinneringen op aan een fantastische Nightrun in Kneist enige tijd geleden: “Live bands en vuurspuwers. Lichtartiesten op locaties langs het parcours. Nadien kunnen jullie nog allemaal terecht op de afterparty in het magisch verlichtte (sic) ****park.”

De afvaardiging van de Via Prosperità is ruim op tijd aan de start-en aankomstplaats bij een Gemeentelijke Sporthal die meer de allure heeft van een Cultuurcentrum. Achteraf bekeken voorspelt het ophalen van de borstnummers weinig goeds. En niet alleen omdat het onthaal is ondergebracht in een omgebouwde vestiaire.

Als antwoord op haar vraag naar het deelnemerspakket krijgt Mijn Groote Liefde een paar buizen in polystyreen met drie lichtjes in verschillende kleuren in de handen geduwd: “Dit is een lichtstaaf die je tijdens het lopen in de hand houdt. Na afloop krijg je in ruil voor je borstnummer een jeton voor een gratis drankje.”

Daarna wil de piot weten waar de Via Prosperità de rugzak met sportspulletjes kan afgeven in verzekerde bewaring. “Dat hebben we niet,” antwoordt de dame, en vervolgt: “Er zijn wel lockers en kleerkamers beschikbaar, maar geen douches.”

Op de laatste vraag van de piot “Is het aangeraden of verplicht om looplichtjes te dragen?” moet de vriendelijke dame het antwoord schuldig blijven en verwijst naar de seingevers: “Misschien kunnen zij je wat meer vertellen.” In een hoek van de inkomhaal van het “Sport- en Cultuurcentrum” verzamelt een bont allegaartje in fluo-jassen met het opschrift “seingever“. Een joviale kerel wuift de vraag van de piot weg: “Het parcours is verlicht en iedereen heeft een lichtstaaf. Dat moet volstaan.”

Het ontbreken van de gebruikelijke bewaring noopt de piot tot een onvoorziene heen-en-terug naar wagen om de sporttas op te bergen. De beveiliging aan de ingang van de parkeergarage weigert het aangeboden parkeerticket te herkennen. Gelukkig voor de piot komt net iemand naar buiten.

Na een chaotische start (zonder schot) met een onverstaanbaar lallende spreker in de geluidsboxen, trekt het deelnemersveld zich op gang. Als snel gaat het over gloeiende straten met her en der zandhoopjes waarbij looplichtjes en driekleurige lichtbuizen de enige verlichting zijn. In het begin maakt dat het zicht op de voor- en achterliggers feeëriek en betoverend. Naarmate de groep lopers zich uitrekt gaat dat effect snel verloren. Wat rest is duisternis, terwijl op menige plaats een looplicht welgekomen is om de ondergrond in te schatten.

Na een passage doorheen een loods met vooral veel rook en harde muziek merkt Mijn Groote Liefde terloops op: “Dat was de eerste lichtattractie, denk ik.” Het is de piot niet opgevallen. Er volgen nog meer duistere straten en evenveel lichtspektakels, die uiteindelijk allemaal feestelijk versierde huizen blijken te zijn. Een passage door de brandweerkazerne, doorheen het gemeentehuis en langs een park zijn dat wel memorabel. En toch: de “live bands en vuurspuwers” zijn beiden hun “S” verloren, terwijl de lichtartiesten schitteren door afwezigheid. De aangekondigde primeur aan het casino in opbouw is weinig meer dan de uitzonderlijk opengestelde werf met de bijhorende veiligheidsverlichting.

Nog voor hij de eindstreep bereikt – die overigens net als de startlijn alleen in het hoofd van de organisatie bestaat – beseft de piot dat de pompeus aangekondigd “Colour&Light Trail” helemaal in de lijn is van het hardnekkige imago van de burgervader: veel lawaai en veel beloven, weinig inhoud en weinig geven. Of anders gezegd: veel woorden over een grote leegte.

De Photobooth aan de aankomst is een zalvende pleister. En om toch met een goed gevoel naar huis te gaan, schenkt de piot zijn jeton voor gratis drankje aan een gezin met kinderen.