Laatst mocht de piot wederom een kaarsje meer uitblazen en andermaal presenteerde Mijn Groote Liefde bij die gelegenheid een hoogst uniek cadeau.

Ontkennen heeft geen zin; het is nu eenmaal een feit: de verjaardagsgeschenken uit de handen (en de koker) van Mijn Groote Liefde – en bestemd voor de piot – zijn stuk voor stuk originele surprises met één gemene deler: het zijn doorgaans last minute acquisities, in de meest letterlijke betekenis van het woord. Een enkele uitzondering daar gelaten gaat Mijn Groote Liefde steevast over tot de aankoop tijdens haar terugkeer van een dagje harde labeur in de Factorij.

De piot vindt dat niet erg. Vaker wel dan niet zijn het geweldige cadeau’s.

Meer dan een handvol jaren terug bereikte Mijn Groote Liefde na de dagtaak veel later dan gewoonlijk de Via Prosperità. Haar poging om een grote boodschappentas aan het zicht van de piot te onttrekken, mislukte. Op een diefje trok zij zich terug in de dressing om even later te verschijnen met een groot pak in de handen.

De “verrassing” bevatte een gigantische zak (denk aan: Amerikaans formaat) gezouten popcorn plus vier paar (4!) espadrilles in diverse kleuren. “Dat is alles wat ik kon vinden,” was het lacherig commentaar. De piot vond het fantastisch. Met uitzondering van de gepofte mais had de sukkelaar nog jaren geniet van dit schitterend en origineel geschenk.

Dit jaar is het opnieuw bingo. Later dan gewoonlijk stuurt Mijn Groote Liefde haar aluminium tweewieler het erf van de Via Prosperità op. Met een duidelijk overvolle fietszak komt zij La Cuisine binnengewaaid. De piot mag onmiddellijk op het appèl.

“Is de hond al buiten geweest?” vraagt zij dwingend. “Neen? Prachting! Dan kan je hem nù uitlaten zodat ik je cadeau kan inpakken!“

“Heb je mijn cadeau nog maar net gekocht,” vraagt de piot schaapachtig. De overbodigheid van zijn vraag leidt tot een half antwoord, waar hij het mee moet doen: “Je kent me hé!“

Bij de herintrede van Magnifieke Marcel en zijn gevolg prijkt inderdaad een duidelijke inderhaast ingepakte doos op de keukentafel. “Gelukkige verjaardag!” kraait Mijn Groote Liefde en ze geeft haar dienaar drie klapzoenen. De piot speelt het spelletje graag mee: “Oh! Een cadeautje! Dat had ik niet verwacht! Wat zou dàt zijn?“

Op simpele uitnodiging van Mijn Groote Liefde rukt de piot het hem niet onbekend veelkleurig inpakpapier aan stukken. Scheur naar scheur ontbloot zich een kartonnen wijndoos. In plaats van de favoriete witte wijn van de piot presenteert zich een bont allegaartje van verschillende versnaperingen: bokkenpootjes, mergpijpjes, Oreo’s, stroopwafels, paaseitjes, Engelse caramelsnoepjes en pistache-nootjes. Een beetje verhuld onderaan de doos piept een vreemde eend in de bijt: een Sudoku-puzzelboek.

“En?” vraagt Mijn Groote Liefde geheel overbodig. “Een perfect cadeau!” giert de piot, en hij meent het. Wat hij beseft maar al te goed dat de laattijdige aanschaf van haar presentjes niks te maken heeft met vergetelheid en alles met haar bejubelendswaardige drang op hem te verblijden met een origineel cadeau. Samen met de onvervalste spontaniteit raakt de originele keuze bij hem telkens weer een gevoelige snaar. En daar draait het om.

Dergelijk cadeau impromptu is zwanger van liefde.