Laatst voelde de piot zich een beetje verloren.

Het leven is geen lineaire gebeurtenis, edoch een grillige, chaotische aaneenschakeling en verstrengeling van afwisselend intense en flauwe, brede en flinterdunne, verruimende en oppervlakkige gebeurtenissen. Deze wetenschap is geen onbekende voor de piot, integendeel. Sommige van die events en knooppunten laten zich gewillig in een mathematisch keurslijf gieten en daar houdt ie wel van. Enige etmalen terug was het weer prijs.

Sinds kort is voor de piot de mythische “oude dag” niet langer een ijkpunt in de verre of nabije toekomst. Met enig gevoel voor drama noemt hij deze overgang de “Voorlaatste Mijlpaal“, zoals in ”gaan slapen als actieve citoyen en ontwaken als gepensioneerde”. Dat specifiek moment ziet hij als het op een na laatste keerpunt in zijn leven, waarbij de laatste kentering onomkeerbaar is.

Het ontwaken op de eerste dag van de maand na zijn 65ste verjaardag, voelt op zijn minst onwennig aan. De piot heeft van horen zeggen dat vanaf die dag alles is veranderd. “Niks moet, alles kan,” hoort hij – ongevraagd – van vrienden en kennissen die hem voor zijn gegaan. Helaas verheldert die profetie niets over de gemengde gevoelens die lijf en leden van de arme kerel die ochtend tsunami-gewijs overspoelen.

Niks is nog hetzelfde zijn en ook weer niet: dat is het ambigue sentiment dat hem de rest van de dag, en zelfs de daaropvolgende dagen in de ban houdt. Het beseft een keerpunt  te nemen, terwijl tegelijk niks gewijzigd is in zijn doen en laten, is een bevreemdende gewaarwording. Het leven is anders, maar is gelijk gebleven. Het kader is anders, maar de tekening is identiek. Alles is veranderd en uiteindelijke ook helemaal niks. Het is op zijn minst een mysterieus mengsel.

De piot is al voor minder in de war geweest.

Terzelfdertijd beseft de sukkelaar dat er hem slechts één ding te doen staat. Slechts één remedie kan de watten in zijn hoofd op orde krijgen. Het vastleggen van knopen en het uittekenen van kruispunten in de maanden en jaren die komen. En het helpt. Lang duurt het niet of afspraken en betrachtingen, van klusjes over daguitstappen tot rondreizen, veroveren stormenderhand zijn agenda. Een cliché wordt bewaarheid, zo lijkt het wel.

De piot heeft voor niks nog tijd, al is dat misschien slechts schijn.