Laatst voelde de piot zich oud, meer dan ooit tevoren.

Voor zijn eigen gemoedsrust maakt de piot een strikt onderscheid tussen oud, bejaard en geriatrisch. Aan de laatste twee omschrijvingen is hij nog lang niet toe, vindt hij zelf. De kwalificaties vertegenwoordigen respectievelijk statussen die hij zo lang als mogelijk voor zich uit wil schuiven. Met het adjectief “oud” dient hij evenwel voorzichtig omspringen, beseft hij. Heel wat kerels lijken ouder dan hem maar zijn dat niet. Daarnaast neemt hij dat woord node in de mond, al is het maar op de toorn van Mijn Groote Liefde te ontlopen. Toch zijn er momenten kan ook zij niet kan ontkennen dat de piot eerder dit jaar een belangrijke mijlpaal (de voorlaatst) achter zich heeft gelaten.

Die middag is het weer prijs.

Mijn Groote Liefde is geconfronteerd met verplichte vakantiedag, niet geheel naar haar zin, overigens. Ze was liever naar De Factorij getrokken en aldus die snipperdag elders in het jaar voordeliger ingezet. Om de pijn wat te verzachten, suggereert zij bij het ontbijt een even ingenieuze als dwingende troepenbeweging. Mijn Groote Liefde verlangt een lange natuurwandeling met Magnifieke Marcel. En de piot mag mee. Meer zelfs: tot zijn grootste verbazing mag de sukkelaar zelf de details van de oefening naar eigen believen uitwerken. Zijn voorstel om ditmaal niet te kiezen voor Foreest Felthem, de waterrijke Meerschen en/of de Weichselien zandruggen van Ryckevelde, en wel voor het legendarische heidegebied Bulskampsveld, onthaalt Mijn Groote Liefde met een brede, goedkeurende glimlach. In zijn verbeelding hoort de piot reeds een zuurverdiende ereteken rinkelen.

Terug van de deugddoende lange wandeling – iets minder dan de vooropgestelde 10 kilometer vanwege een sanitaire urgentie bij de leiding – wacht in de Via Prosperità een kom verkwikkende huisgemaakte soep. Na het opruimen van de lunchrestanten besluit Mijn Groote Liefde de badkamer onder handen te nemen. De piot trekt zich zedig terug in zijn gerieflijke leeszetel naast de uitgedoofde houtkachel. Het duurt niet lang of hij is verdiept in een autobiografie van een gevierd muzikant-componist-producer. Het boek bezorgt de piot reeds de hele week Met Vallen en Opstaan aardig wat leesplezier. Wanneer de laatste bladzijde omgeslagen is, vindt de piot het gepast om de vorderingen van Mijn Groote Liefde in de badkamer te inspecteren, en tegelijk te peilen hoe groot haar honger is. De piot heeft voorwaar Spaghetti Bolognese-saus, haar lievelingspasta, op het fornuis staan.

En dan gebeurt het.

De piot wil rechtstaan uit zijn fauteuil en faalt jammerlijk. Bij een tweede, geslaagde poging kost het hem veel moeite en verbeten pijnen. Eenmaal min of meer rechtopstaand, overvalt hem een vreemd gevoel, dat zich nog het best laat omschrijven als een combinatie van stramme gewrichten en slappe spieren. Vechtend tegen de zwaartekracht strompelt de piot als een kreupele zombie naar de eetkamer, waar hij bijkomend evenwicht zoekt aan de tafel. De daaropvolgende wankele stappen brengen wat beterschap. Toch houdt de zeurende pijn in de heupen treiterend aan.

Het voorval zet de piot aan het denken. Door zijn dagelijks gebruik van statines en opkomende artrose op meerdere plekken in zijn lichaam zijn stijve spieren en krakende gewrichten hem totaal niet vreemd, integendeel. Toch is deze situatie hoogst ongewoon. Uitpuffend aan de keukentafel besluit de piot dat zijn ledematen de lange boswandeling om een of andere reden moeilijk verteert krijgen. Vurig hoopt hij dat oorzaak ligt in het feit dat hij de laatste tijd weinig aan sporten toekomt, wegens een aanhoudende verkoudheid en een moeizaam herstellende voetverzwikking. Anderzijds beseft de piot dat in dit alles zijn voortschrijdende leeftijd een niet onbelangrijke factor is.

Zoals het een trouw soldaat past, besluit de piot niet toe te geven aan de pijntjes en gaat hij op zoek naar een incentief. Een staand bevel van Mijn Groote Liefde biedt een uitweg, wanneer hij beseft dat de verzamelde Via Prosperità wel ingeschreven is voor de georganiseerde renpartijen Damme-Brugge-Damme, Dwars door Brugge en de Stadloop in Gent, maar evenwel nog niet voor de Ghent 10 Miles. Een paar muisklikken later is dat geregeld en voelt de piot zich een stukje beter.

Het is geen geheim: niet alleen de actie maar ook de mentale voorbereiding op een loopwedstrijd is een redelijk krachtig Elixer*.

---

* ELIXER: het drankje, niet de programeertaal.