Laatst was de piot behoorlijk van slag. En dat was een goede zaak.

Het begint allemaal met een uitnodiging tot een vernissage. De vriend van een vriend – een eclectische kunstenaar annex jazz-fanaat – pakt naar jaarlijkse gewoonte uit met een tentoonstelling van eigen werk. Meer dan deze achtergrond prikkelt vooral de titel van het gebeuren mateloos de ongebreidelde fantasie van de piot: “50 Shades of Me“. Plaats van gebeuren is de hem onbekende expositie-ruimte “De Rode Nonnen“. Hoeft het gezegd dat die combinatie het brein van de piot nog meer in overdrive stuwt.

Een gruwelijk heftige verkoudheid verhindert de piot om de vernissage bij te wonen. Dus is het wachten op een leuke plek in de agenda om de Via Prosperità alsnog naar “De Rode Nonnen” te stuwen. Plots biedt zich een “vrije” zaterdag aan: geen straatloop, geen natuurtrail, geen motorevent en geen familieverplichtingen. Niets houdt de piot tegen om onder de kundige leiding van Mijn Groote Liefde een uitstapje in eigen stad te maken.

Na de gebruikelijke omwegen – Mijn Groote Liefde en gids van dienst heeft veel, heel veel heerlijke kwaliteiten, helaas behoort een stevig richtingsgevoel daar niet toe – bereikt de posse de bestemming. Jazzy Daniël zelve onthaalt Mijn Groote Liefde en haar piot met open armen. Na de gemoedelijke ontvangst geeft de kunstenaar zijn bezoekers de raad vóór het betreden van de tentoonstellings-ruimte even te kijken naar een introductiefilmpje, dat in beeld en woord haarfijn uitlegt hoe de kunstwerken én het project tot stand zijn gekomen.

Alles begint bij een gietvorm van het hoofd van de man. Deze matrijs is de basis voor 50 koppen of tronies, die elk een gevoel, een gedachte of een toestand etaleren. Naargelang de inspiratie gebruikt de kunstenaar diverse materialen: epoxy, klei, plastiek, cement, gips – soms apart, soms door elkaar.

Na de heldere toelichting betreden Mijn Groote Liefde en de piot de eigenlijke expositie. De ruimte is een lange L-vormige kloostercorridor. In het midden van de gang staan de afgietsels op hoge staven, zodat de hoofden op ooghoogte staan. Vijftig stuks op een rij: het zicht overweldigt de piot. Langzaam stapt hij langs de modellen: elke kop maakt indruk, elk gezicht spreekt boekdelen, elke tronie existeert als aparte entiteit.

Nog voor hij halverwege is, verdrinkt de piot in impressies. Geen twee gezichten zijn gelijk: een open, een gesloten, gemaskerd, blij, kwaad, een dodenmasker, een droom, pijn, geluk, jeugd, het verleden, de toekomst, een schreeuw, liefde, haat, … In een poging om al die indrukken een plaats te geven, gaat de piot nog een tweemaal door de tentoonstelling. De overweldiging blijft. De sukkelaar kijkt en hij blijft kijken. De aanblik is niet te vatten.

Bij het verlaten van de expositie staat de piot oog in oog met Jazzy Daniël: “En? Wat vond je ervan?” Gelukkig schiet Mijn Groote Liefde een stamelende stakker ter hulp: “Indrukwekkend.“

De piot zoekt een woord dat groter, dieper en hoger is dan “indrukwekkend“. Zijn geest blijft blank. Het duurt meer dan een week voor hij iets zinnig kan zeggen over dit tegelijk imposant en statig project.

Deze tentoonstelling heeft niet alleen een gezicht, het ís een tronie met meer facetten dan een diamant.

---

Meer info: 50 shades of me – nog tot 14 april 2024