Laatst dacht de piot na over de impact van zijn Voorlaatste Mijlpaal.

Het is geen geheim: eerder dit jaar is de piot toegetreden tot het leger der gepensioneerden. Sindsdien kan de sukkelaar met de regelmaat van een klok rekenen op heel specifieke belangstelling: “Hoe is het om gepensioneerd te zijn? Wat is er veranderd?” Bij elke respons heeft hij het gevoel dat zijn antwoord niet voldoet aan de verwachtingen van de vraagstellers: “Niets. Of naar essentie toch heel weinig.” Het ongeloof waarmee zijn gesprekspartners deze bekentenis onthalen, dwingt hem keer op keer tot iets meer duiding.

In de aanloop naar zijn Voorlaatste Mijlpaal is professionele activiteit van de piot al even divers als fragmentair. De handvol jaren tussen zijn redelijk bizar ontslag en zijn uiteindelijke opruststelling is een aaneenschakeling van afwisselend korte interims en langere periodes van werkloosheid.

Tijdens de eerste maanden na zijn ontslag lacht het leven de piot toe, dank zij een redelijk inkomen gecombineerd met zeeën van tijd die hij naar hartenlust mag invullen. Na verloop van tijd slaat met het gestaag dalen van zijn uitkering die balans om, tot op een punt waarbij het letten op de kleintjes voorop komt te staan. Al vrij snel gaat de piot met graagte in op elk van de schaarse waardige jobaanbiedingen, vooral met het oog op wat meer financiële ademruimte.

Toch blijft tijdens de periodes van non-activiteit het motto van de Via Prosperià onveranderd: “Alles Kan, Niets Moet“. De grootste pleitbezorger hiervan is Mijn Groote Liefde. Zij ziet ook wel hoe gelukkig de piot zich voelt tussen twee tijdelijke opdrachten in. En hoe haar “werkloze” soldaat zonder morren bijna alle taken van het huishouden op zich neemt. En hoe elke ochtend en avond een gedekte tafel op haar wacht.

Wat de maneuvers op het terrein betreft, zijn alle waarnemers het roerend eens: de onmiddellijke impact van de pensionering is miniem. Vandaag vult de piot zijn dagen met dezelfde bezigheden als vóór de Voorlaatste Mijlpaal: huishouden-light, koken, de hond uitlaten, joggen, motorrijden, uitstapjes, “prutsen” op Perron 9 3/4, lezen en tv-kijken. Wat wel veranderd is, is de kwaliteit of intensiteit van zijn activiteiten. Culinair is er ruimte voor wat meer exquise verwennerij. Zonder schuldgevoel een boekhandel binnenstappen. Op de agenda verschijnen meer en duurdere uitstapjes (straks gaat het richting Noorwegen en de Noordkaap).

Samengevat: de gepensioneerde piot verschilt poco van de pre-pensioen piot. De sukkelaar heeft alleen meer poen, pegels en pingping om te spenderen.