Laatst stelde de piot vast dat dames, deernes en juffers voor zijn welzijn heel belangrijk zijn.

Spoiler Alert! Wat de inleiding in de oren en ogen van sommigen ook mag suggereren: dit verhaaltje gaat uitzonderlijk niet over Mijn Groote Liefde. Ook niet over Het Studentje, (schoon-)moeders of andere LOH-schoonheden. Integendeel. Let op: dat wil niet, nooit en nergens zeggen dat Mijn Groote Liefde geen vrouw is. Dagelijks bewijst zij haar feminiene kantje, zelfs zonder haar schuif met pikante niemendalletjes open te trekken (ook al zal de piot desgevallend niet protesteren).

Het is lang geen geheim dat de piot binnenkort met de Milwaukee Vibrator naar de Noordkaap (de geo-locatie, niet Belgisch derde beste rockgroep) tuft. De voorbereidingen komen langzaam op kruissnelheid. Toen die plannen nog redelijk embryonaal waren, kreeg de sukkelaar van iemand bij een of andere gelegenheid (die details zijn vervaagd – de leeftijd nietwaar) een zogenaamd Reisdagboek ten geschenke. De eerste pagina’s van dat ringschriftje verlangen persoonlijke gegevens: niet alleen naam, adres en contactpersonen maar ook referenties naar mogelijke allergieën, noodzakelijke medicatie en gekregen vaccinaties. Tenslotte weet een mens maar nooit.

Om die paragrafen zo waarheidsgetrouw in te vullen, en ook een beetje om zijn medisch dossier volledig te houden, besluit de piot zijn medische online-gegevens (Helena, CoZo, MyHealth) te controleren en waar nodig bij te spijkeren. Bij het overlopen van zijn lijst artsen, valt hij in een diepe verbazing. Behalve drieënhalf uitzonderingen zijn het allemaal vrouwen.

Zijn parodontoloog, zijn uroloog en zijn hematoloog behoren tot het mannelijk geslacht. Dat is zo gegroeid, na doorverwijzing van respectievelijk de tandarts en de huisarts, die destijds beiden ook masculien waren. De piot is supertevreden over de manier waarop die specialist-geneesheren met hun patiënten omgaan.

Ondertussen is de geregistreerde tandarts van de piot na wat omzwervingen ook een vrouw (afstandloopster, tennisster en knettergek, maar dit doet hier niet terzake). Daarnaast is vandaag tevens zijn eerstaangewezen huisarts een jonge vrouw. Toen zijn oorspronkelijke huisdokter mede door de grote werkdruk zijn cabinet tot groepspraktijk omvormde, koos de piot vrij stel voor een van de jongere artsen, vooral omdat zij ook LEIF-arts is, een hoedanigheid die gezien zijn vorderende leeftijd voor hem wel van belang kan zijn.

Ook de afdeling cardiologie kende zo’n shift. Tijdens zijn intense fietsperiode liet de piot zijn hart regelmatig nakijken door een mannelijke hartspecialist. Recent is hij overgestapt naar een vrouwelijke confrater, nadat hij ervoer hoe warm die dame zijn moeder behandelde. Een zelfde richting lijkt het uit te gaan met zijn gastro-entroloog. Bij zijn eerste en tot nu toe enige colonoscopie lag de piot nog op de tafel van een mannelijke arts. Sinds Mijn Groote Liefde deze onderzoeken (met hilarisch grote tegenzin) tweemaal mocht ondergaan, overweegt de piot een overstap naar haar dokter, enkel en alleen omdat haar nabespreking veel meer empathisch is. Dat zij daarnaast ook nog eens een begenadigd trail-loopster is, speelt minder een rol, maar het is leuk meegenomen.

Bij otorinolaryngologie en bij oftalmologie klinken eenzelfde geluid. Omwille van een probleem met zijn onderste sinussen verwijst de parondontoloog de piot naar een specifieke KNO-chirurge, een heerlijke dame aan het hoofd van een zeer bekwaam team. Na wat omzwervingen bij het team oogartsen die zijn ouders behandelen, landt de piot bij een vrouwelijke oogheelkundige in een nabijgelegen ziekenhuis. En zo gaat de lijst verder. Van dermatologie over podologie tot pedicure: zowat alle medische en para-medische disciplines zijn ingepalmd door vrouwen.

De piot zou de piot niet zijn, als hij na die vaststelling niet aan het tellen zou slaan. Naargelang de rekenwijze (bij dermatologie en oogheelkunde heeft hij geen vaste arts binnen een uitsluitend vrouwelijk team) is 70 tot 80 procent van “zijn” zorgteam vrouw. En daar heeft de sukkelaar geen probleem mee, integendeel. De laatste tijd voelt de piot redelijk zich fit en gezond, zijn leeftijd in acht genomen. Meer zelfs: de switch van man naar vrouw in de divisies tandheelkunde, cardiologie en oftalmologie draaide uit op een merkbare verbetering in de zorg en de bijhorende empathie. Deze vaststelling zet de piot aan het denken.

Met zijn rijke verbeelding is het voor de piot geen probleem om de maatschappij als een geteisterd lichaam te zien. De sukkelaar vraagt zich dan ook af, wat het zou geven indien alle leidinggevende politici vrouwen zijn… Als de logica overeind blijft, zou dat ongetwijfeld resulteren in een betere zorg voor de samenleving?

Of had iemand dat al gesuggereerd? Barbie?