Laatst dacht de piot na over schoonheid en schreef er een tekst over.

De tekst was basis voor een derde performance van de piot op het platform Weerwoord.

---

Wat is het toch …

Wat is het toch,
dat tintelend gevoel dat op en neer kriebelt over een rillende ruggengraat,
bij het horen van de hemelse harmonisch duivelse dissonanten in het Strijkkwartet Köchel 465 van Wolfgang Amadeus Mozart,
bij het horen van de rauw en ruw klinkende kwinten, goedwillend geleend van de Middeleeuwse luitspelers, in de wereldberoemde gitaar-riff van Smoke on the Water,
bij het horen van de speelse symbiose tussen de mineure en majeure akkoorden in U2’s betoverende One.

Wat is het toch,
dat de mooie Mona Lisa een glimmende glans tovert op het glunderend gelaat van menig toeschouwer,
dat de desolate De Schreeuw angsten doet opborrelen uit de diepste en donkerste gedachten,
dat één enkele blik op La Guernica de snijdende en splijtende pijnen van gruwelijke granaatscherven schier tastbaar maakt.

Wat is het toch,
dat oeverloos heerlijk verwijlen en reizen in het hoofd bij het welwillend ondergaan van cinematografische klassiekers,
van Duck Soap over Some Like It Hot tot Bienvenue chez les Ch’tis,
van Fantasia over Toy Story tot The Simpsons, The Movie;
van Casablanca over Forrest Gump tot Barbie.

Wat is het toch,
die bedwelmende emotie die groeit tussen zinnen, woorden en letters,
bij het ontsluiten van het mythische mysterie “Hebban olla uogala nestas hagunnan hinase hi(c) (e)nda thu”,
bij het lezen en herlezen van begeesterende brieven aan Boudewijn, aan De Paus en aan Cooper, bij het absorberen en memoriseren van zeven leerjaren op de legendarische school voor hokus-pokus Zweinstein.

Wat is het toch,
de hypnotiserende, verslavende en bevrijdende trance die groeit uit 
de begeesterende gedachten en overpeinzingen van Jules Henri Poincaré, Neil deGrasse Tyson en Jean Paul Van Bendegem,
de onvolprezen levensreddende inspanningen van Alexander Fleming, Christiaan Barnard en Françoise Barré-Sinoussi, en laat ons niet vergeten: de vele dwingende wijze woorden uit de mond van ontelbare fiere freules, knappe koppen en geniale goeroes, met Mijn Groote Liefde voorop.

Wat is het toch?
Het is Schoonheid.

Schoonheid,
in al haar pracht en lelijkheid,
in al haar vreugde en verdriet,
in al haar grandeur en bescheidenheid.

Jazeker, schoonheid, uitbundig en ingetogen, hard en zacht, luid en stil.

Schoonheid, zoals in de flagrant imperfecte penseelstreek op een pakkend volmaakte, Parijse canvas.
Schoonheid, zoals in de bedrieglijke eenvoud en dus wiskundige complexiteit van de enigmatische Gulden Snede.

Schoonheid is naakt en eerlijk,
zoals in glimlachen, strelen, fluisteren.

Schoonheid.