Laatst – eerder geruime tijd geleden – schoot het frustratie-niveau bij de piot naar een nieuwe recordhoogte.

De piot vindt het leuk mensen met raad en daad bij te staan. Dat doet hij niet alleen omdat het hem een goed gevoel geeft maar evenzeer omdat het zo’n plezante bezigheid is. En ook wel een beetje omdat het oplossen van vraagstukken van anderen niet zelden – om niet te zeggen: altijd – een leermoment inhoudt. Helaas is een van de vele geoogste wijsheden het besef dat niet alle mensen een helpende hand op de respectvolle wijze begroeten, omhelzen en waarderen.

Ergens is de piot verslaafd aan dienstvaardigheid. Een andere verklaring is er niet voor de vele keren dat hij na een tegenvallende respons toch opnieuw zijn diensten aanbiedt. De bad trips kunnen op geen enkele manier positieve ervaringen wegvegen, al scheelt het af en toe echt niet veel. En soms is het gewoonweg teveel, en barst niet alleen de kruik: het ding spat in duizend scherven uiteen. Wat overblijft – behalve tot stof gereduceerd ceramiek – is een zoveelste inzicht, onbetaalbaar als zovele. Overladen met frustraties, pijn en teleurstelling, vraagt de piot zich keer op keer af waarom bepaalde  creaturen geen hulp waarderen, klaarblijkelijk nog minder verlangen en soms nogal driest afwijzen.

Over dat alles moest de stakker toch even over nadenken. Er gaan vele maanden over – en evenveel dompers – voordat de piot tot een voorlopige conclusie komt.

Aanvankelijk houdt hij het bij het inzicht dat sommige medemensen ofwel ziende blind, ofwel bewust of onbewust experts in respectloosheid, ofwel simpelweg heel gemeen zijn. Wat het ook mag zijn, het is hem duidelijk dat dergelijke Sjarels en Katrijnen niet luisteren naar gevraagd dan wel welgemeend advies. Al snel voelt de piot dat dit soort koppigheid slechts een topje van een lelijke ijsberg is, en dat er meer aan de hand is.

Na diep en pijnlijk nadenken groeit bij de sukkelaar een zeer sterk vermoeden dat de dergelijke stijfhoofdigheid vruchten zijn van een groeiend egocentrisme bij mens en maatschappij. Naar zijn overtuiging is het niet zo dat er meer en meer egoïsten op deze aardkluit rondlopen (hoewel…). Met vrijgevigheid en vriendelijkheid valt het in het algemeen nog best mee, denkt de piot. Alleen ware empathie zit in vrije val. Onmiskenbaar stellen steeds meer mensen hun eigen visie en belang centraal, en hebben geen oor en oog voor wat anderen denken of zeggen.

Vaak denkt de piot dat deze nieuwe onbeschoftheid wortels heeft in het groeiend gedoog dat de samenleving etaleert bij de strapatsen van populisten zoals Trump, Poetin en andere narcistische BDW’s. Helaas ziet Jean met de klak in dat soort “figuren” evenveel voorbeelden. Het kan geen toeval zijn dat rechts-extremisten en ander nationalistisch gepeupel zonder onderscheid én den Donald, én de nieuwe Tsaar, én de Antwerpse Führer op het schild hijsen, met een brutaliteit die doet denken aan de schrijnende, ostentatieve respectloosheid van sommige weggebruikers jegens de meest elementaire verkeersregels. Jazeker, het is niet de eerste keer dat deze litanie hier weerklinkt.

Bij het overpeinzen van dit inzicht rest de piot enkel veelvuldig zuchten. Relevante anekdotes, argumenten en signalen zijn er in overvloed. Helaas is het brouwen van een sluitend bewijs minder eenvoudig.

Dat belet de piot niet zijn koers aan te houden.