Laatst nam de piot deel aan een schrijfatelier.

Op die workshop – in het kader van het festival Mirage – schotelen twee dames die van wanten weten (Lara Taveirne en Marieke De Maré) de deelnemers vier opeenvolgende schrijfopdrachten voor. De eerste oefening moet de zintuigen aanscherpen: rondwandelen en de omgeving registreren. In een volgende taak mogen de deelnemers hun vroegste herinnering(en) beschrijven. Waarna zij het verhaal moeten herschrijven vanuit het perspectief van een dier. Tot slot verlangen de lesgevers een (literaire) beschrijving van een door het lot aangeduid medecursist. De piot begrijpt de opdrachten niet altijd even goed, en maakt er het beste van.

Het resultaat lees je hieronder…

---

Zintuigen aanscherpen

De regen overstemt het ruisen en suizen in mijn hoofd. De schrijfopdracht is duidelijk:  rondwandelen met de zintuigen op scherp. Doordat de opdracht buiten mijn comfortzone ligt, voel ik mij erg onzeker.

Met de zintuigen op scherp de omgeving onmiddellijk beschrijven vind ik lastig. Meestal loop ik in een soort lucide roes door de wereld en komen pas later – na afloop van de wandeling of de reis, het gebeuren of het gesprek – beelden en klanken, geuren en kleuren in verspreide slagorde voor mijn geest. Vervolgens neem ik pen en papier, en schrijf ik iets op. Waarna ik het enige tijd later herschrijf op een computerklavier, en daarna voor de zekerheid nog meermaals redigeer.

Ik ga even piepen aan de openstaande deur. Een stap naar buiten en de regen spoelt een beetje onzekerheid weg. Iemand is op een laptop aan de slag. Gelijk voel ik een steek jaloersheid.

Terug binnen groeit opnieuw de vrees dat ik compleet zal falen in deze opdracht. Wat ik nu zie, ruik, voel en hoor moet mijn brein eerst vermalen. Normaal volgt pas later, veel later,  het heropbouwen tot een tekst, tot een verhaal.

Sorry priemende rode led-spots, sorry witte lichtballen, sorry frivole glasramen, sorry schitterende spiegels, sorry uitnodigende planken vloer, sorry uitgestalde boeken… Sorry daarvoor.

---

Vroegste herinneringen

Eerste herinneringen, ze bestaan. Eenvoudig, teder en teer in hun prilheid. Beelden, klanken en geuren, verre echo’s van gebeurtenissen die ik als peuter en kleuter heb meegemaakt.

Er is iets vreemd mee, stel ik vast. De beelden zijn schier in zwart-wit: duo-tonen zou een graficus zeggen. En ze zijn flou en rafelig aan de randen, een beetje alsof ik ze bekijk door een stuk opgerold papier, een verrekijker naar het verleden. De klanken zijn dof, net alsof een stapel andere herinneringen ze dempen. De geuren zijn schraal en bijna onbestaande. Mag ik mijn chronische sinusontsteking daarvoor bedanken?

Ik denk aan kruipen, mezelf rechtop trekken aan de kast en de door papa gevraagde knop op de meubelradio indrukken. Ik denk aan mijn beentjes door de houten spijlen van de kinderbox, waarna ik vervolgens het gevaarte door de woonkamer duw. Ik denk aan het spelen met wilde katten in het bos. Ik denk aan mijn eerste schooldag in het kleuterklasje, die ik al wenend doorbreng totdat een meisje mij een kleurpotlood toestopt.

---

Houtworm

Pats-boem. Alles schudt en beeft.

Lekker sappig hout met af en toe een onaangename scherpte, dwarrelt op en neer in de duisternis. Langzaam kruip ik verder.

Pats-boem. Opnieuw een beving.

De duisternis gaat schokkend over in een gevlekte schermering. Wriemelend schuif ik verder en ruim wat overschotjes op. Plots voel ik licht. Vreemde trillingen golven door mijn slijmhuid.

Pats-boem. De dreiging blijft.

Mijn rillende zenuwstreng schreeuwt: “vlucht”.

---

Portret

“Ann met een dubbel N”, fluistert zij, “Op z’n Engels. Ik ben bibliothecaris.”
Ik proef zilte stilte en hoor witte woorden en zachte zinnen.
In gedachten zie ik haar wandelen tussen volle boekenkasten en gedempte tafels, flaneren tussen mooie en treffende histories en dromen van eigen zinnen op het witte papier.
Ann schrijft haar eigen verhaal, het verhaal van Ann met een dubbele N. In het wit.

Ann met een dubbele N
Rust en stilte binnenin
Daarbuiten zachte letters
Woorden zonder geschetter.

---