Laatst denderde de piot op zijn geliefde Road King naar de Middernachtzon.

Bij gelegenheid mag je eens vragen wat de piot van die Middernachtzon vindt. De sukkelaar zal graag zijn mening geven: “Het stelt helemaal niks voor.” In zijn ogen gelijkt die bijna-zonsondergang een beetje op het solair spektakel dat zich elke avond afspeelt in Blankenberge, Santa Monica of Nouakchott, met dan ene cruciaal verschil. De zon zakt langzaam naar de zee en net op het laatste ogenblik, net wanneer haar tenen bijna het water raken, roept ze uit: “Nee. Bedankt. Liever een andere keer en elders. Merci.” En gelijk heeft ze. Het water van de Noorse Zee is ijskoud. Dat zie je aan die typische blauwe kleur die ook Mijn Groote Liefde uitstraalt bij het aanschouwen van zwemwater beneden haar subtropische standaard.

Om maar te zeggen: reeds bij zijn eerste bezoek overdag aan de Nordkapp, is de piot alles behalve onder de indruk. De hoopvolle reiziger verwacht een magische plek en dat is het verre van. Omdat hij ergens vermoedt dat het te maken heeft met de hele hordes bustouristen (al dan niet van het gigantische cruiseschip in de nabijgelegen haven van Honningsvåg), de vele opdringerige campernomaden en het hypercommerciële visitor-center, besluit hij rond middernacht terug te keren. Daarom brengt zijn Milwaukee Vibrator hem bij klaarlichte nacht opnieuw van de comfortabele Hytte naar het zogezegde noordelijkste punt van het Europese continent om in het stilzwijgende gezelschap van een handvol gelijkgestemden zedig en respectvol de aarzelende zon te aanschouwen. En dat valt tegen.

De piot observeert de Middernachtzon en voelt aan dat de rots waarop hij staat, de zwevende zon en het bijhorende soi-disant uniek uitzicht, slechts een voorwendsel en geen bestemming op zich is. Hij beseft dat het echte doel van de pelgrimage de reis zelf is: de tocht door verschillende landen, regio’s en talen, over wegen van allerlei slag en soort, doorheen wind, zon en regen, bij koude en bij warmte, in voor- en in tegenspoed. Net als voor de vaak gekverklaarde wandelaar Compostella niet het ware mikpunt van zijn stappen is, ligt bij een motortocht naar de Nordkapp het eigenlijk einddoel niet op die rotsformatie, en wel tussen tafel en bed thuis. Tijdens de tocht komt de echte pelgrim paradoxaal genoeg tot rust terwijl zijn brein duizend-en-een impressies en gedachten verwerkt en registreert. Een beetje bedevaart houdt elke bewuste belever een zen-spiegel voor.

De eigenlijk focus van een trek naar een magisch beladen plek ligt ver voorbij de fysieke target. Het helpt dat te beseffen.