Laatst mocht de piot speechen op een huwelijksplechtigheid, waarvan hij zelf niet de ceremonie-meester was.

Ja, ja… Tijd voor de zotte nonkel. Niet de zatte nonkel: dat is voor later, voor straks. Misschien. Als het kan of mag. Het hangt af van de lengte van mijn leiband. Dus. Nu is het tijd voor de zotte nonkel. El Tio Loco. Voor zij die me niet kennen: technisch gezien ben ik de man van Claudia, tante Clo, de meter van Nicholas, de zus van Bomma T.

Nicholas en Kelly. Dat is een woordenreeks die ik pakweg een half jaar geleden niet gezegd kreeg. Niet omdat ik het niet wilde, wel omdat ik het gewoonweg niet kon. Het was altijd: Nicholas en Dingetje. Ik kon stomweg de naam “Kelly” niet onthouden. Het is nochtans geen moeilijke of ongewone naam. “Kelly”. Ik ken de naam maar al te goed van tv, … van die befaamde science-fiction-serie “The Orville”, van Family Guy-bedenker Seth MacFarlain: Commander and first officer Kelly Grayson. At your command…

Vandaag heb ik geen problemen meer met de naam “Kelly”. En ik weet precies wanneer dat veranderd is. Ik herinner me exact het kantelpunt. Het is allemaal gebeurd op zaterdag 2 maart, op mijn pensioneringsfeest – De Voorlaatste Mijlpaal.

Die avond zag ik twee prachtige mensen met een ongelooflijke schittering in de ogen en een stralende glimlach. Twee heerlijke mensen, boordevol passie en positieve energie, met in hun handen een geweldig cadeau. Wat het cadeau was weet ik niet meer, en dat doet er ook niet toe. Waarschijnlijk was het drank of eten, en dat zegt meer over mij dan over hen. Wat van belang is, is die uitstraling die ik zag. En op dat eigenste moment besefte ik onmiddellijk: “Dit is het. Dit is het. Dit is een echt koppel.” En sindsdien vergeet ik de naam “Kelly” niet meer.

Nicholas en Kelly. Gisteren gaven jullie elkaar een juridisch bindend ja-woord voor de ambtenaar van de Burgerlijke Stand in Gent. Daar ondertekenden jullie ook een officieel document en kregen jullie in ruil een trouwboekje. Maar een trouwboekje is enkel een burgerlijke akte. Zo’n boterbriefje is zonder twijfel juridisch erg belangrijk en zeer nuttig. Maar het is ook niet meer dan dat. Iedereen weet dat een huwelijk veel meer is dan wat papierwerk. De ring alleen al is een teken van verbondenheid, een stukje van de ander dat je steeds met je meedraagt.

Bovendien gaat in alle denkbare culturen en levensbeschouwingen gaat het zogenaamde “JA”-woord gepaard met rituelen die het belang en de schoonheid van een relatie, van deze ingrijpende levenskeuze belichten en benadrukken. En omdat het zo belangrijk is, willen jullie vandaag voor familie en vrienden, en bij uitbreiding voor de hele wereld, jullie liefde voor elkaar bekrachtigen.

De liefde: daar draait het om. Daar valt veel over te zeggen. 

Jullie zijn allebei academici, wetenschappers, dus hoef ik jullie niet uit te leggen dat gedachten, intuïtie en gevoelens het resultaat zijn van complexe chemische en elektrische reacties in de hersenen. Jullie weten dat alles in principe te herleiden is tot cijfers, structuren en formules, en dat wat jullie nu voor elkaar voelen eigenlijk de perceptie is van heel die reutemeteut. 

Daar is niks mis mee. Dat is gewoonweg fantastisch, en mooi, en fantastisch mooi. Jullie proeven, voelen en beseffen dat jullie elkaar aanvullen, dat jullie complementair zijn, dat jullie als legoblokjes in elkaar passen. “Click”. En zo hoort het ook.

Maar pas op: wetenschap en rede dicteren ook dat personen en persoonlijkheden evolueren. De Nicholas en de Kelly van pakweg vijftien jaar geleden waren heel andere mensen. En hoe en wat jullie in 2050 zullen zijn, weet niemand. En daarom alleen al is een relatie steeds werken, om al die veranderingen op te vangen, om in alle omstandigheden en in alle periodes dat zalig legoblok-gevoel te behouden.

Hoe dat moet, is eigenlijk belachelijk simpel: “Doe Goed”, ook gekend als “Goed Doen”. Doe goed, niet alleen voor je partner en jezelf, maar ook en vooral voor mens en maatschappij. Doe goed, en al de rest volgt als vanzelf. 

En tussen ons gezegd en gezwegen: er bestaan ook een paar interessante technieken om het werken aan je relatie te vergemakkelijken, maar daarover ga ik hier en nu niet uitweiden. Er zijn tenslotte kinderen aanwezig.

Wat ik eigenlijk wil zeggen: meetje Claudia en ikzelf hopen dat jullie heel veel levensgeluk vinden, ervaren en delen. 

Nicholas en Kelly. Ik zou graag het glas heffen op jullie liefde, op jullie toekomst, maar dat is technisch niet mogelijk. Dus daarom hou ik het bij “As-Salāmu Alaykumu”, “Ve y procrea” en “Live Long and Prosper”.