Laatst stond de tijd even stil, of net niet.

Op zijn espadrilles slentert de piot van de keuken via de eetkamer naar het salon. Plots stopt hij met stappen. Het gebeurt wel vaker dat hij halt houdt in het midden van een kamer. Zomaar, omdat het kan. Dan wacht hij tot de stilte neerdwarrelt en luistert hij. Door een vage medische aandoening kent de piot sinds lang geen echte stilte meer. Heel af en toe weten zijn hersenen het sissen, fluiten en piepen bijna integraal weg te filteren, maar nooit helemaal. Op die gezegende momenten geniet hij gulzig van echte geluiden.

Midden de living luister de piot doorheen het ruisen naar het veelvuldig getik van klokken, naar hoe zij elk op zich de tijd vermalen. Mijn Groote Liefde houdt van uurwerken en dat is te merken aan het groot aantal dat de muren van de Via Prosperità opfleurt. Haar liefde voor pendules en aanverwanten heeft een grappig kantje, al is het mogelijk dat enkel de piot een komisch aspect meent te ontwaren. Mijn Groote Liefde is namelijk zeer goed met cijfers maar niet met meten; ze hanteert graag een strak tempo maar is niet steeds tijdig.

Waar de piot staat kan hij vijf klokken horen tikken. Het ritmisch klikken brengt rust in zijn hoofd, een beetje zoals die vertederende slaapgeluidjes van Mijn Groote Liefde waar de sukkelaar zo graag en gretig naar luistert. Het heeft meer weg van het spinnen van een poes, afgewisseld met een krachtig uitademen die haar heerlijke lippen doet trillen. Hakkende neus en keelgeluiden zijn bij haar eerder uitzondering dan regel.

De piot merkt hoe de uurwerken schijnbaar niet synchroon ritmisch tikken in verschillende toonaarden, waardoor hun samenspel klinkt als de aanhef van een trance-dance-nummer, zonder begin en zonder einde. Niet geheel onverwacht denkt de piot spontaan aan het woord soundscape, en wat hij met dat begrip kan aanvangen. Inspiratie sluimert op de vreemdste plaatsen.

Tijd nemen om naar tijd te luisteren: uiteindelijk vindt de piot het een uitermate fijne ervaring, die ook bij de zoveelste herneming steeds naar meer smaakt. Hij denk aan de vele plaatsen en ervaringen die zijn Road King voor hem ontsloot en ook nog brengen zal. Hij denk aan het bijzettafeltje naast zijn leesfauteuil met het stapeItje boeken, dat elke maand iets hoger klimt. Hij droomt van lunches waarbij decors en uitzicht deel uitmaken van de sla-dressing.

De piot mijmert over “tijd” – in alle betekenissen van het woord – en aan de tekst voor Weerwoord Woord die hij ooit daarover schreef en bracht. De sukkelaar sluit de ogen en proeft fijntjes genietend in één teug het heden, het verleden en de toekomst.

De piot staat even stil en voelt hoe geluk hem overspoelt.