Laatst floot Mijn Groote Liefde haar gretige piot terug met een ferme “njet“.

Aficionado’s weten het wel: een handvol maanden terug is de piot toegetreden tot het legioen der gepensioneerden. Tijdens “De Voorlaatste Mijlpaal” – het feest dat dit keerpunt met de nodige luister omkadert – krijgt de sukkelaar meer dan hij kan tellen steeds dezelfde vraag voorgeschoteld, zij het in een verbijsterend hoog aantal variaties: “Wat is er nu veranderd?” Keer op keer excelleert de respons van de piot in eenvoud: “Niks“. Waarna de toehoorders onvervalst meer duiding eisen. En ook krijgen.

Voor de piot verandert er bij zijn pensioenering weinig tot niets. De jaren en maanden die voorafgaan aan zijn afzwaai uit de actieve wereld, zijn een aaneenschakeling van korte en middellange tijdelijke opdrachten, afgewisseld met vrijwilligerswerk en tussendoor allerlei schrijfexperimenten. Bij het kantelpunt op 65 jaar, sterven de interim-arbeid en de werkloosheidsdagen een stille dood, en presenteert zich een meer regelmatig en aangenamer want hoger inkomen. Alle andere zaken blijven onwrikbaar rechtop. Die uitleg ontlokt steevast een begrijpende glimlach bij de toehoorders, waarna de piot besluit met een dooddoener: “Alles kan en alles mag, nog meer dan vroeger.“

Vandaag weet de sukkelaar wel beter: dat laatste statement is slechts gedeeltelijk waar.

Nu hij gepensioneerd is, heeft de piot niet alleen de ambitie om meer te schrijven, maar ook om zijn vrijwilligerswerk uit te breiden. En bij gelegenheid ook de Road King te vergezellen op tochten allerhande en meer tijd door te brengen in Le Midi.

Tijdens een van zijn cyber-expedities landt de piot op de site van Mercy Ships. Onmiddellijk is hij geïntrigeerd. Na een tweede digitaal bezoekje kort daarop, vindt hij tussen de talrijke aanbiedingen voor vrijwilligers ook enkele functies waarbij geen medisch of technisch diploma, of specifieke vaklui-vaardigheden vereist zijn. Een half jaar op zee voor de kust van Afrika terwijl hij ondersteuning biedt aan het medisch personeel dat wonderen verricht: de piot ziet dat helemaal zitten. Zeker omdat Mijn Groote Liefde geregeld herhaalt dat hij mag doen waar hij zin in heeft.

Die avond legt de piot Mijn Groote Liefde zijn intenties voor. Haar antwoord laat geen ruimte voor interpretatie en klinkt ontegensprekelijk definitief: “Zijde gij zot? Hoe kom je dààr nu bij?” hoort een stotterende piot haar roepen. “Je mag doen wat je wil. Ik weet het, ik heb dat gezegd,” gaat zij verder, “Je mag naar de Noordkaap, naar Amerika en naar Frankrijk. Maar je gaat NIET een half jaar op een boot! Wapeisdewel? Dat is veel te lang.“

Het ligt niet in de aard van de piot om de directe bevelen van Mijn Groote Liefde te negeren. Daarvoor houdt hij teveel van het leven. Dus houdt hij het voorlopig bij een motortrip naar de Noordkaap (twee weken on the road en een gedeeltelijk succes) ter voorbereiding van een Via Prosperità-reis met de Milwaukee Vibrators ergens volgend jaar, de gebruikelijke heen-en-weers met uiteenlopende vervoermiddelen naar Le Paradis (dit jaar reeds twee volbracht, nog twee op de agenda) en een mogelijk transatlantisch avontuur (in prille en schuchtere voorbereiding).

De Voorlaatste Mijlpaal verandert dus effectief niks aan het leven van de piot. Alles kan en alles mag, zolang Mijn Groote Liefde haar fiat geeft.