Laatst zette een hoop cyber-bagger de piot aan het denken.

Met de gebruikelijke gretigheid leest de piot een digitale open brief van een voorbeeld en kennis op afstand. Het is een oud verhaal dat de man her-post, iets wat hij wel vaker doet. Ditmaal is het een beschouwend commentaar op een specifieke aflevering van een doorgaans bijzonder interessante interview-programma op televisie. De piot herinnert zich het gesprek en zelfs zijn eigen vaag onbehagen bij het zien destijds. De tekst van de schrijver bevat meerdere heipalen die deskundig inzicht verschaffen. Kortom: volgens de piot is er niks mis met het stuk, integendeel. De sukkelaar slaat de digitale pagina om en gaat verder met lezen en leven.

Groot is zijn verwondering wanneer hij ’s anderendaags via een andere kennis hoogte krijgt van een partijtje moddergooien naar aanleiding van het “ad valvas” plaatsen van het archiefstukje op het smoelenboek. Blijkbaar neemt een aantal roepers aanstoot aan de mening en vooral de woordkeuze van de schrijver. Daarbij viseren zij (naar gewoonte) niet zozeer de inhoud van het schrijven en de boodschap van de man, wel het feit dat hij zijn mening durft te formuleren. Zoals gebruikelijk in dergelijk (veel te vaak) voorkomend geval, gooien zij niet met argumenten, edoch met smerig slijk.

Het grootste slachtoffer van dit gekrakeel is het zogenaamde “WOKE“, de te weinig gekoesterde en vaak ten onrechte verfoeide want verkeerd begrepen of foutief aangewende term.

Bij heel dat gedoe over “WOKE” vindt de piot het niet langer van belang wanneer de term in de verkeerde betekenis van het woord een scheldwoord is geworden. Wat hem meer interesseert is waarom dit gebeurd is en wie daarvoor verantwoordelijk is. Naar zijn mening is het vooral gruwelijk en bovenal onrechtvaardig om het begrip te misbruiken voor het bepleiten van notabene een discours die “WOKE” net wil vermijden. 

We leven in een triestige samenleving als empathie en bezorgdheid voor rechtvaardigheid opzij wordt gezet als irrelevant en zelfs schadelijk voor de maatschappij. Dat daarbij de polarisatie hand over hand toeneemt, is al evenmin een goede zaak. Zo ergert de piot zich regelmatig aan wat hij de gastronomische oorlog noemt, met breed uitwaaierende onenigheden die enkel teren op het eigen gelijk. Vegans spelen het klaar om klacht in te dienen wegens geurhinder omdat hun buren een stukje vlees op de barbecue roosteren, terwijl culinaire carnivoren elkaar verdringen om vegetariërs, vegans en wat er nog mag zijn, op de meest spitsvondige manier maar wel zelden fijnzinnig af te zeiken.

Van de piot mag iedereen in zijn maag proppen wat ie wil, zolang dat niet tot zijn dood leidt. De piot houdt van een succulent stukje vlees en zegt nooit neen tegen een exquise exclusieve groentenschotel, in beide gevallen op voorwaarde dat het voedsel geen laffe aanval op zijn smaakpapillen is. Voor de rest kan het hem geen prei schelen wat zijn medemens op zijn bord verkiest. En zo hoort het te zijn.

Als matige vleeseter heeft de piot respect voor de vegan en zijn principes. Als occasionele vegetariër voelt hij nooit en nergens de behoefte om het leven van de carnivoor te pekelen en te fermenteren. Eenzelfde houding beoogt hij als het om woorden, en uitgesproken ideeën en meningen gaat. Het is niet omdat een uitspraak de gevoelens van deze of gene kwetst, dat de tegenpartij ongelijk heeft. Bovendien durft de waarheid per definitie kwetsen, precies omdat hij soms ongemeen hard kan zijn.

Na heel diep en pijnlijk nadenken landt de piot andermaal op zijn gezegende principes. Respect voor alles en iedereen, zonder uitzondering tenzij het sentiment manifest niet wederkerig is. Daarnaast beseffen dat elke persoonlijke vrijheid slechts zover reikt, totdat het de integriteit van een ander in gevaar brengt.

Respect en vrijheid: het zijn enorm simpele gedachten, die helaas precies daarom zo verbijsterend complex zijn.