Laatst dacht de piot pijnlijk diep na over zogenaamde Zwarte Gaten.

Soms heeft het relaas over een important onderwerp baat met een flauwe grap (een of twee of meer, naargelang de ernst van de zaak), althans: dat is alvast de bescheiden mening van de piot. En dat serieus subject kan van alles zijn. Zo gebeurt het dat de logaritmes van het internet hem (andermaal) verleiden tot het bekijken van een YouTube-filmpje met een amusante, badinerende en wetenschappelijk onderbouwde uiteenzetting door de legendarische Neil deGrasse Tyson, astrofysicus en zoveel meer. Ditmaal heeft de boeiende man het over zogenaamde Zwarte Gaten, voor hem een alledaags onderwerp, edoch voor de piot één van de vele mysteries van het universum.

Hoewel. Bij het horen van de term “Zwart Gat” moet de piot aan heel veel meer denken, dan enkel het kosmisch verschijnsel waarbij de zwaartekracht^(*) zo sterk is dat niks – geen licht, geen deeltjes – kan ontsnappen. Ook in de computerwetenschappen kennen ze het begrip “Black Hole“, dat ongeveer hetzelfde effect heeft op data uit cyberspace, maar met een heel andere oorzaak.

Helaas borrelen bij het aanhoren van de woordcombinatie “Zwart Gat” nog heel wat andere omschrijvingen op in dat koortsig brein van de piot. En zoals vaak bij zijn gekke gedachten-bokkensprongen is dat niet zonder gevaar. De sukkelaar groeide op in een tijd waarin de term “woke” nog niet uitgevonden was (ook al bestond het begrip reeds). En dat laat zijn sporen na in de taal en de gezegden die al dan niet onbewust ontsnappen uit zijn mond of aan zijn pen. Nu de halve mensheid verlammend bang is van woorden, is dergelijke zorgeloosheid niet altijd een prettige erfenis. Heden geraakt een goedbedoeld uitgesproken woord gruwelijk snel verkeerd begrepen, mocht de piot reeds ervaren.

Maar hiermee dreigt dit verhaal afpadig te geraken. De kern is dat de piot bij het horen van de term “Zwart Gat” veel meer in gedachten heeft dan enkel dat fascinerend astrofysisch verschijnsel. In sommige gevallen denkt hij aan een derrière, geeft hij grif toe. Let wel: niet uitsluitend aan de vaak gebeeldhouwde billen van de ebbenhouten medemens, maar evengoed aan het al dan niet figuurlijk geblakerd of aangebrand achterste met bijhorende blaren van sjarels die iets mispeuterd hebben.

Dit kontgedoe is evenwel niet het eerste beeld dat de term “Zwarte Gat” bij hem oproept. Eerder denk hij daarbij spontaan aan een gemoedstoestand waarover hij veel heeft horen vertellen, maar die hem tot op heden nooit is voorgevallen. Meer bepaald de schrik voor een onzekere en onduidelijke toekomst waarbij mensen het gevoel hebben figuurlijk hard en diep te tuimelen in een oeverloze leegte. Dat laatste is een duistere spelonk die dan wel figuurlijk mag zijn, voor de betrokkenen is het letterlijk voelbaar en schier tastbaar. Iedereen – ook de piot – kent wel iemand bij wie die pure paniek voor het onbekende het heden als een sluipende moordenaar brutaal vergiftigt.

Het feit dat een individu zo verbijsterend en wurgend bang is van verandering, van onzekerheid, van meer vraagtekens dan antwoorden, is geen manier van leven, denkt de piot. Want hoezeer vage schimmen regeren, de toekomst is nooit leeg. Dat zogenaamd dreigend mentaal “Zwart Gat” is net als zijn astrofysisch neefje helemaal geen eindeloos vacuum. Het steekt wel degelijk boordevol zaken, (data en materie,) tenminste als de sterveling in kwestie zo open, zo eerlijk en zo verstandig is het te zien, te horen en te ondergaan.

Bij het bereiken van dit inzicht sust een breed uitwaaierende rust het koortsig denken van de piot. Hij lacht gelukzalig. Met zo’n knetterend en knettergek brein maakt geen enkel “Zwart Gat” – in welke betekenis dan ook – bij hem een kans.

En eigenlijk is het een variant op wat hij al veel langer weet: er bestaan geen problemen, enkel opportuniteiten.

---

^(*) Niet de verwarren met Zwarte Kracht of Black Power, dat is iets geheel anders.