Laatst bracht Mijn Groote Liefde licht in de duisternis.

De piot schrijft graag en veel. Het is een passie. In de schuiven van zijn schijftafel steken naast een paar vergeten boeken, meer aanzetten tot romans en novellen dan hij tellen kan. De grootste en diepste lade zit boordevol met een heleboel kortere stukjes, op papier en digitaal. Daartussen zitten niet alleen – surprise, surprise, no spoiler – blogberichten, maar ook werkstukken voor het huisvandeMens (teksten voor Vrijzinnig Humanistische plechtigheden) en manuscripten voor podiumoptredens (Weerwoord Woord). In het kleinste schuifje resideren haiku’s en andere poëtische experimenten.

Dat alles klinkt prachtig, maar dat is niet altijd zo. Tussen de vele uitbarstingen van bandeloze verbeelding schurken evenveel periodes van verdorde gedachten. Meestal zijn die doodse episodes van korte duur. Als de sukkelaar geluk heeft. Vaker dan hem lief is, zijn het uitzichtloze woestijnen, tijdperken van creatieve armoede.

Soms torst het arme brein van de piot veel meer gedachten en ideeën dan het verwerken kan. Een andere keer ontbreekt het de zolderkamerschrijver simpelweg aan de benodigde tijd en/of energie om alles netjes neer te pennen. Tegen dat de omstandigheden wel gunstig zijn, slaat dementia toe. Heel vaak – en helaas meer en meer – is er gewoonweg niks. De piot heeft en vindt ronduit geen inspiratie. Zijn hersenskoker in leeg of bevat enkel treiterende echo’s. In dat geval gaat hij dagenlang in het donker watertrappelen. Telkens weer zadelt die penibele situatie de sukkelaar op met schier fysieke, tastbare pijn.

Op een avond zit het de piot zo hoog, dat hij zijn probleem schaamteloos op tafel gooit, tussen de soep en de patatten: “Ik wil schrijven maar ik heb geen inspiratie meer.”

Mijn Groote Liefde schrikt en kijkt de piot peinzend aan. Dra volgt haar verdict: “Ge peinst toch niet dat ik nu iets stoms ga zeggen of doen om jou inspiratie te geven?“

De piot schudt berustend het gebogen hoofd: “Dat hoeft niet…“