Laatst filosofeerde de piot over een van zijn passies: “Taal” (met een hoofdletter).

Taal is iets moois.
Taal is iets levends.
En wat leeft heeft een verhaal.
Dit is een van de vele.

---

Letters zingen simpele syllaben tot een verhaal. 

Een gretige hand omarmt de sierlijke woorden; vergeten, verglijdend en verdwijnend onder het stof van een steeds veranderend idioom. Is het erosie of verwering – wat maakt het uit? Op het blanke blad prijken relieken, gebenedijd met schoonheid in vorm en klank. 

Altegader ontsproten verlangen, vrees en vreugd gebald tot uitgepuurde concepten, soms bot en bruut, soms afgewogen op een delicate precisieweegschaal – stuk voor stuk histories geschreven op welwillend velijn met de mooiste schrijfpen en de fijnste inkt.

De schrijftafel vervelt tot een pendante pupiter met een eigen liedekijn. Schoonheid en verwondering flaneren hand in hand voorbij een fröbelklas met vloeiblaadjes als kleuters, getooid met vage vegen, de herinneringen aan vele veronachtzaamde woorden.

Edoch, gelaarsd en gespoord met dit inzicht ontspint zich hier een vertelsel over noodseinen in een vermaledijde sociëteit. Wee de querulanten die het gesproken en geschreven woord tot de status van kasplantje vernederen. Fideel woekert de taal verder en maar goed ook. Het verleden bestaat enkel middels het koesteren van de toekomst.

Heden kiemen reeds de zaden van nieuwe woorden, zinnen en begrippen. The thing is, met nieuwe views komen nieuwe uitdrukkingen, word and whatever. By the way: da’s niet skeer. 

No cap. Ik doe niet biggy maar ben een noob met een fix op taal. Random ken ik wel wa’ vette woorden. Echt ziek. Bijna cringe. Het klinkt fucked up, maar ik zal het even skippen.

Elk doet zijn eigen ding, en elk woord mag er zijn. Op het einde van de dag laat ik me liever palluffen in een wereld waar een “flex hebben” staat voor een leuke bijverdienste, hoe relaxed die andere betekenis ook mag klinken.