Laatst droomde de piot nog maar eens krankzinnig, in alle betekenissen van het woord.

Dag of nacht, het maakt niks uit. Dat koortsig brein van de piot sputtert voortdurend en spuit te pas en te onpas waanzin, zotternijen en andere knettergekke onzin. Wat volgt is dan ook het verhaal over hallucinaties bij nacht, het relaas over een redelijk ontspoorde droom. Lees en volg, en schud na afloop meewarig het hoofd.

Rond zijn 75ste verjaardag plant de piot andermaal een feest. Ditmaal is het een heel groots gebeuren. In tegenstelling tot eerdere events heeft hij deze keer iedereen uitgenodigd: familie en vrienden, kennissen en bekenden. Dus niet alleen vlerken die hem nauw aan het hart liggen, maar ook creaturen die – als het van hem afhangt – elke ochtend mogen ontwaken ergens in een onwelriekende gracht met een gigantische kater. Dat voorrecht reserveert de sukkelaar voor de kwade geesten, de machiavellisten en andere narcisten die bij wijlen zijn leven en werken hebben bezoedeld of bezoedelen. (Jullie weten wie jullie zijn.)

Om praktische redenen heeft de piot Brugghia’s concertgebouw afgehuurd. In de foyer verwelkomt “Lady Bird” met fijne wijsjes de gasten. Zangeres Eva is getooid in een beeldig avondkleed en etaleert haar vocale kunsten in een retro-microfoon. Pianist Rik heeft zich voor de gelegenheid in een smoking gehesen en beroert het ivoor van een concertvleugel. Op lange tafels staan hapjes, voor elk wat wils: vegan, vege, halal en carnivoor (“normaal” of “ouderwets” lijken ongepaste woorden). Aan de bar serveert schoon volk alle denkbare drankjes op de manier zoals het hoort: van spuitwater tot champagne, van fruitsap tot wijn, van whisky tot Picon-au-vin-blanc, van pils tot West Vleteren.

Plots nodigt de gong het publiek uit om plaats te nemen in de concertzaal. Iedereen vindt een zitje en wacht af. De uitdovend zaalverlichting dimt het geroezemoes. Het gordijn glijdt geluidloos open. Een eenzame spot achteraan het verduisterd podium onthult het silhouet van een ranke vrouw. Vier oplopende vibrato’s trillen en plots weerklinkt: “We were good, we were gold. Kinda dream that can’t be sold.“

Hoofdschuddend aanhoort Mijn Groote Liefde het relaas van de piot’s droom: “Gij zijt rijp voor het zothuis, gij.“