Laatst voelde de piot zich geschoffeerd door draconische desinteresse.

Aficionado’s weten het wel: de Via Prosperità trekt graag de loopschoenen aan, zij het minder vaak en extensief dan Mijn Groote Liefde en de piot het wensen. Let wel: meestal – behalve enkele uitzonderingen en ook op sommige georganiseerde evenementen – vermalen zij elke apart en voor eigen rekening de voorgenomen of voorgeschotelde kilometers.

Die namiddag besluit de piot op zijn eentje het befaamde “Toertje van Brugge” af te haspelen, zij het in de kortere versie van de vestingenroute, wat hem vertrekkend aan het kazerne net geen 10 kilometer renplezier moet garanderen. Het lopen gaat redelijk vlot en de sukkelaar amuseert geweldig, mede door het ontbreken van een opgelegd marstempo.

Al snel merkt de piot dat hij lang niet de enige is die derwijze wil genieten van het mooie nazomerweer. Vriendelijke kerel als hij is, begroet de sukkelaar hartelijk elke medestrijder. Die actie is allesbehalve wederzijds. Voor zover het labeur zijn telvermogen niet aantast, kruisen op vrij korte tijd een twintigtal atleten van verscheidene kunnen zijn pad, de ene al fitter en kwieker dat de ander. Amper vier onder hen beantwoorden zijn joviale “goeiemiddag“. Bij alle anderen zeilt zijn welgemeende begroeting te pletter op oortjes, koptelefoons en andere communicatiedempers. Er is slechts één uitzondering: een atletisch meisje wuift lachend naar de piot, al heeft die laatste een sterk vermoeden dat niet zozeer zijn welgemeend saluut de trigger is. Op dat punt heeft de vloed aan onverschilligheid hem namelijk zo wanhopig gemaakt dat hij elke begroeting steeds feller onderstreept met spastische aandoende zwaaibewegingen.

Hoe dan ook het: het aantal non-responsen is verbijsterend hoog. Beschadigd vraagt de piot zich af of dit enkel een simpele uiting van platte desinteresse is, dan wel of er meer aan de hand is. Zijn al die mensen werkelijk om een of andere duistere reden verschrikkelijk kwaad op hem? Of zijn al die sporadische sportievelingen vervult van apathie, onverschilligheid, of een andere vorm van egocentrisme? Is dit gedrag kenmerkend voor hun sportieve escapades, of geldt het ook op andere terreinen, zoals hun omgang met de medemens in het dagelijks leven? De piot vreest het laatste.

De lonkende zonsondergang, de zoemende stadsgeluiden en de herfstige fluisterstem van de natuur in de bomen kunnen niet voorkomen dat de gedachten van de piot rond het thema blijven fladderen. Even later roept een rood voetgangerslicht de sukkelaar een halt toe. Keurig achter een dikke witte streep wachten dwarsende auto’s hun beurt af. Aan de overkant van de dubbele rijweg houdt een gezin met 3 kinderen de verkeerslichten nauwgezet in de gaten. Het verkeer trekt zich terug op gang en dooft uit. Plots maakt de vader aan de overkant een gebaar, waarop het gezin het rode mannetje negeert en over het zebrapad richting piot stapt. “Ewel, ’t is proper. Schoon rolmodel is die vader,” denkt de piot en houdt schuchter zijn mond. Was Mijn Groote Liefde er bij geweest, had hij vast onder haar bescherming in die trant een luide opmerking gemaakt.

Het laakbaar gedrag van die persoon in een voorbeeldfunctie zet de piot aan het denken. Heel waarschijnlijk zullen zijn kinderen in de toekomst zijn voorbeeld volgen en ook primaire verkeersregels aan de spreekwoordelijke laarzen lappen. De sukkelaar vraagt zich af of ook de schijnbaar wijdverspreide onwil om zijn beleefde begroetingen tijdens het joggen te negeren een gelijkaardig, dieper liggende oorzaak heeft. Spiegelen de norse joggers zich aan maatschappelijke voorbeelden, misschien bepaalde politici die met hun narcistische trekjes zich keizer boven iedereen wanen? Resulteert het voortdurend schofferen en kleineren van anderen (anders denkend – anders levend) door sommige publieke figuren tot een algemeen verspreide desinteresse in de medemens?

De piot vindt het allemaal heel erg. Lethargie is een verschrikkelijke aandoening, vindt hij. Toch kan die attitude niet verhinderen dat hij volhardt in de boosheid (zoals Mijn Groote Liefde het noemt): halsstarig blijft hij alle passanten met veel liefde begroeten. En zo al die barse bokken en andere onvriendelijke sujetten daardoor een onbestemd onbehagen voelen dat hen aan het denken zet, dan is dat mooi meegenomen, vindt de piot.