Laatst was de piot getuige van crimineel kopieergedrag.

De piot beseft het al langer dan vandaag: de leden van grootste boevenbende ter wereld dragen allemaal hetzelfde label: Mondiale Familie Trumpf. Naast den Donald J. en zijn gangmembers heb je ook nog een hele collectie soulmates, waaronder Vladimir P., Boris J. en Geert W. om er maar enkele te noemen. Dichter bij huis proberen naast de verre neefjes Bart W., Theo F. en Tommetje V. ook pesterige patsers als Marciavelli C. en consoorten ons het leven zuur te maken. En dan zijn er nog de vele kleine garnalen die zich schijnbaar laten inspireren door het latent crimineel gedrag van hun grote voorbeelden, om met groot aplomb hun gat te vegen aan allerlei regels, bepalingen en afspraken, opgesteld in het algemeen belang. ^(*)

Kleine voorvallen als het onderstaande verhaal, bevestigen de overtuiging van de piot.

In de directe omgeving van de Via Prosperità resideert een schoolgemeenschap. Elke ochtend – wanneer de papa’s, mama’s en voogden het kleine grut naar de kleuterklas of de schoolbanken brengen – en in de late namiddag – hetzelfde in de omgekeerde richting – sluiten slagbomen de aanpalende straat af. In de aldus gecreëerde zogenaamde schoolstraat is op dat tijdstip geen gemotoriseerd verkeerd toegelaten, laat staan doorgaand verkeer. De diepere beweegreden hoeft nauwelijks verduidelijking: de veiligheid van de schoolgaande jeugd in een steeds drukkere verkeersklimaat staat voorop. Dat het begrip schoolstraat niet bij iedereen gekend is, bewijst de frequentie waarmee de slagbomen stuk zijn door een aanrijding.

Rond de tijd dat de schoolstraat actief is, trakteert de piot doorgaans Magnifieke Marcel op een ochtendwandeling in het nabijgelegen bos. De kortste route daarheen leidt langs de schoolpoorten. En af en toe is de piot wel degelijk getuige van onregelmatigheden.

Die ochtend is het opnieuw prijs.

Een zware trekker met oplegger negeert de afsluiting én het verkeersbord, en raast aan een in alle omstandigheden veel te hoge snelheid doorheen de verboden zone. Een moedige verkeersbrigadier roept de trucker ter verantwoording. Die laatste vindt het allemaal maar niks en nog voor de opzichter zijn verhaal kan doen, scheldt hij hem de huid vol. Voorbijgangers kiezen openlijk de kant van de verkeersbrigadier en dat kan de overtreder niet kalmeren, integendeel. De tirade wint aan kracht.

Zoals het wel meer gebeurt, houdt dit schijnbaar onooglijk voorval de piot bezig. Zijn vrees is namelijk dat dergelijk patsersgedrag – het opzettelijk negeren van de elementaire (verkeers-)regels en het aldus in gevaar brengen van mede-weggebruikers – een symptoom is van een veranderende maatschappij. En wat meer is: dat dergelijk gedrag in de ogen en het hoofd van zwakkere burgers een voorbeeldfunctie heeft verworven.

Het schelden op alles en nog wat, het kleineren van al wie in de weg staat en het doelbewust negeren van bepalingen, neemt hand over hand toe, niet alleen op straat maar helaas ook in de staat. Beleidsvoerders, bedrijfsleiders en zogenaamde staatsmannen, gedragen zich steeds meer als straatvechters en bandeloos krapuul. De vrachtwagenchauffeur uit bovenstaand verhaal, en bij uitbreiding ook alle andere onbeleefderiken vinden schijnbaar hun inspiratie bij de uitspattingen van de Mondiale Familie Trumpf.

De vraag die de piot nog het meest bezighoudt, is hoe weldenkende mensen dit soort para-crimineel huftersgedrag moeten aanpakken. Wat kan en mag? Welke actie en houding koesteren de belofte op verandering?De piot ziet slechts één uitweg: inzetten op goedheid en zij die dat ook doen onvoorwaardelijke steunen.

Het zijn barre tijden, weet de piot, en de beste aanpak is gewoon blijven gaan en blijven goed doen. Liefde geven en vriendelijk zijn jegens iedereen. Goed doen om een betere wereld te boetseren.

Ooit komt het wel goed, hoopt hij. Ooit komt het inzicht, weet hij zeker.

---

^(*) Bedenking achteraf: is het toeval dat alle aangehaalde kerels nationalistische en narcistische trekjes vertonen? De piot denkt van niet.