Laatst aanschouwde de piot een teenkrullend tafereel.

Volkomen uit vrije wil en niet voor het eerst bevindt de piot zich in Brussel in een internationale zaak gespecialiseerd in zogenaamde “In-Store Tailoring” – het aanpassen van de betere confectiekledij naar de ware pasmaten van de klant. Zijn komst is niet onverwacht en hij laat zich gidsen naar de afdeling die op zijn komst rekent. In afwachting van zijn pasbeurt mag de sukkelaar plaats nemen in een salonnetje in het midden van de gigantische winkelvloer. Links van hem is een kleermaker in de weer met een naaimachine en een stomer. In de andere hoek ontvangt een vriendelijke dame klanten en begeleidt ze hen naar de juiste afdeling. Winkelbedienden fladderen niet voorbij zonder aan de piot in steeds wisselende talen te vragen of hij een koffie lust, of liever iets fris. Aan dat alles heeft hij geen behoefde.

Een heer op leeftijd – voor alle duidelijkheid: minstens een decennium ouder dan de piot – schrijdt onder begeleiding voornaam de afdeling binnen. Of hij even wil wachten, vraagt de hostess, want dra komt iemand hem verder helpen. De man slaat de uitnodiging af om ook plaats te nemen in het salonnetje en wandelt rustig op en neer.

De piot denkt het type te kennen. Hij vermoedt een gepensioneerde hogere ambtenaar, die eens per jaar zichzelf trakteert op een maatpak met alles erop en eraan. Zo iemand die (duidelijk) zichzelf goed soigneert en daar ook de middelen voor heeft.

Er zijn amper een paar ademtochten voorbij als een zeer elegante en stijlvolle jongeman zichzelf in het Engels aan de gedistingeerde klant voorstelt. De “ambtenaar” kijkt de kerel verbijsterd aan. “I do not speak English or French“, liegt hij, “I only speak Dutch. I wish to be served in Dutch.” “Pas de problème,” antwoordt de gastheer en maakt de klant duidelijk dat hij iemand zal sturen die zijn taal wél machtig is.

Opnieuw tikken een handvol tellen weg. Een jonge dame spreekt de “ambtenaar” aan in keurig, accentloos Nederlands. De man schrikt zichtbaar en antwoordt niet meteen dat hij een nieuwe outfit op maat wenst. “Daar kan ik u bij helpen,” verzekert de jonge dame hem. “Bent u dan een kleermaker,” vraagt de “ambtenaar” verbaasd. “Jazeker,” hoort de piot haar antwoorden, “Ik kan u kledingadvies geven en ik zal je maten opnemen.” Iets in zijn gezicht zegt dat dit antwoord de “ambtenaar” nauwelijks kan bekoren, maar hij volgt haar toch naar een aanpalende antichambre.

Wanneer wat later de pasbeurt van de piot voorbij is, ziet hij in het buitengaan hoe de jonge dame met een schoendoos en wat stropdassen in handen de kamer induikt. Aan een tafel zit de klant in een prachtig driedelig pak mooi te zijn, maar niet te stralen. Zijn gezicht heeft weinig stuursheid verloren.

Terug op straat stappend naar het metrostation zet de piot zijn bedenkingen op een rijtje. Waarom zou een man, die duidelijk vloeiend en foutloos Engels praat, volhouden dat hij de taal niet beheerst? Waarom zou een Vlaamse man die gezien zijn leeftijd en zijn voorkomen ongetwijfeld het Frans voldoende machtig is om een pasbeurt bij een kleermaker tot een goed einde te brengen, weigeren om die taal te spreken? En tot slot: vanwaar de aarzeling toen de jonge kleermaakster zich aanbood om hem te helpen? Kunnen in zijn ogen enkel mannen een kostuum opmeten, omdat enkel zij zogezegd daartoe voldoende kennis en talent hebben? De piot denkt te weten wat er speelt en dat maakt hem triestig. Hij heeft amper woorden voor zo’n attitude. Het voorval tempert tijdelijk zijn blijheid.

In de metro sluipt een hongertje zijn maag binnen. Eenmaal in het spoorwegstation koopt de piot bij een betere broodjesketen een lekkere croissant. Het kan hem daarbij echt geen lor schelen of de zwaar opgemaakte, kunstzinnig geklede en fijn getatoeëerde deerne achter de comptoir Nederlands, Frans, Engels of Spaans praat. Enkel met andere talen zou hij het lastig hebben. Zo is hij.