Laatst sloeg de piot aan het rekenen en plannen.

Nu de kerstperiode nadert, en bijgevolg binnenkort zich een kakelfris jaar boordevol mogelijkheden aanbiedt, besluit de piot zachtjes aan na te denken over prettige vooruitzichten, bij voorkeur met de Road King in een prominente rol. Bij wijze van voorbereiding spendeert de dromer de nodige tijd op het zogenaamde WorldWideWeb op zoek naar veelbelovende pleisterplekjes, de ene al meer gekend dan de andere.

Uiteraard registreert de almachtige Google-god gretig het klik- en leesduurgedrag van de internaut en presenteert vervolgens op een digitaal blaadje leuke en minder aangename weetjes over film, televisie en acteurs van allerlei kunnen. Dat laatste zijn meestal al dan niet beknopte biografieën en anekdotes van zowel levende als gestorven schermgezichten.

Bij het lezen van die levensbeschrijvingen heeft de piot de laatste tijd vooral oog voor de leeftijd bij het eventueel overlijden, waarna hij steevast aan het rekenen slaat. Zolang het verschil met zijn eigen teller meer dan twintig bedraagt, gaat hij een rustige nacht tegemoet. Helaas landt het algemeen gemiddelde verschil de laatste tijd steeds vaker op 13 jaar.

“Dertien! Dertien jaar!” schrikt de piot keer op keer, en bedenkt hoe kortbij zijn eigen Sweet Fifty van 15 jaar geleden wel lijkt. “Dertien jaar! Dat zijn nog twaalf verjaardagen. En bij een goede gezondheid zijn dat nog negen tot tien zomeruitstappen met de motor.” Onmiddellijk manifesteert zich een volgende prangende vraag: “Waar mag de Milwaukee Vibrator me nog heen brengen, bij voorkeur in het gezelschap van Mijn Groote Liefde, of alleen als zij verhinderd is.“

Zo het debacle over de oceaan zich verder zet, denkt de piot voor zijn eigen veiligheid en mentaal welzijn weg te blijven uit Trumpland. Hoogstens een coast-to-coast doorheen Canada in het gezelschap van Mijn Groote Liefde behoort nog tot de mogelijkheden. Misschien staat voor zijn finale enkel reis nog een migratie noord- of zuidwaarts op het programma, zo de staat der dingen in België dit genoodzaakt. Hoe dan ook: meer dan ooit beseft de piot dat het nu of nooit is; dat hij beter vandaag zijn energie inzet op prettige projectjes nauw aan zijn hart, liever dan te wachten tot zijn lijf en leden hem een onherroepelijke halt toeschreeuwen.

Op het volgende avond-appèl spendeert de piot zijn toegekende spreektijd aan één topic: “Mag ik juni eerstkomend opnieuw naar Noorwegen brommeren?” Een lichte trilling in zijn stem verraadt een zekere zenuwachtigheid. Mijn Groote Liefde kijkt haar piot doordringend aan en glimlacht vervolgens. It is a “YES”!

Toch is de geest van de piot nog steeds vol mist. Hoezeer ook deze motortocht en andere uitstapjes de laatste periode van zijn bestaan beloven op te fleuren, toch blijft één heikel punt al een monoliet rechtop. De piot denkt en piekert en tobt, zonder dat die ene vraag een antwoord krijgt.

De piot kan maar niet beslissen wat hij wil als grafschrift.