Laatst vocht de piot met zijn eigen geheugen.

Het zijn spannende tijden om nooit te vergeten. Omdat Mijn Groote Liefde haar zinnen heeft gezet op nogal dringende schilderwerken in de Via Prosperità, is de piot samen met Magnifieke Marcel verbannen naar dat eigenste plekje waar het paradijs het aardse leven beroert. Ondanks de wintermeteo hebben de troepen het dwingende marsbevel zonder enig protest aanvaard en ondergaan zij de koude vriesochtenden, het verblindend blauw uitspansel en de aangename terrastemperatuur rond lunchtijd. Het is niet altijd even eenvoudig, maar wat moet moet.

Ook voor Magnifieke Marcel is het een ware marteling. Op elke ochtendwandeling aanhoort hij gelaten hoe de piot de nachtelijke sneeuwval op de Mont Ventoux bejubelt, terwijl tijdens het beentjesstrekken in de late namiddag de vaststelling volgt dat in de loop van de dag het witte tapijt grotendeels weggesmolten is, als sneeuw voor de zon, voorwaar. Om het helemaal compleet te maken moet hij om de zoveel etmalen uit de pijp komen voor een jogging door velden en zelfs over heuvelruggen. De promenades door druilige Belgische bossen zijn nog slechts een vage herinnering.

Zoals het de laatste jaren steeds vaker en intenser voorkomt, denkt de piot tijdens die uitstappen na over het schrijven, over het schrijven over het leven en over de zin van het leven. In zijn hoofd componeert hij volledige blogs en halve hoofdstukken van beladen en gelaagde verhalen. Helaas wacht hem bij thuiskomst meestal een grove teleurstelling. Tot zijn ergernis verdwijnen de zorgvuldig samengestelde woorden, zinnen en alinea’s uit zijn geheugen, veel sneller dan dat hij ze kan neerpennen.

Dat vergeet-fenomeen is niet alleen een ongemeen scherpe frustratie die telkens weer de rest van zijn dag verpest. De piot ziet er – al dan niet terecht – ook een teken van geestelijk verval in. Hoe het rijzen van de leeftijd zich niet alleen openbaart in een haperende carrosserie, maar ook middels een sputterend brein. Hoe hij niet alleen meer en meer feiten, namen en herinneringen vergeet, maar ook gewoonweg opgezadeld zit met een sporadisch falend korte termijngeheugen.

Meer zelfs: de vereiste energie om de aldus vervaagde ingevingen opnieuw aan de oppervlakte te brengen, gaat ten koste van zijn schrijfintenties, merkt hij. Meer dan eens mist de piot na het reconstrueren van een verloren gedachte de benodigde geestdrift om het herontdekte aan het papier toe te vertrouwen. En ook dat is een bron van frustraties. De piot hoedt er zich voor te ontsporen tot een vergeetachtige schrijver met een dictafoon in de hand. Dat is voor hem een brug te ver. De connectie tussen het brein en de (met een vulpen gewapende) rechterhand is naar zijn mening zoveel zinvoller dan het overtikken van wat op tape staat.

Ergens verklaart de vrees van de piot voor enige vorm van dementie zijn recent ontsproten obsessie voor geheugenspelletjes op de smartpheun. Ook al is ook dit zonder meer een vergiftigde oplossing. Als therapie met zicht op een beter schrijfgedrag is dat digitaal tijdverdrijf nogal waardeloos want contraproductief. De opgeëiste game time knabbelt onmiskenbaar aan zijn schrijftijd. En dat alleen is net voldoende om zich zeer schuldig te voelen. De piot ervaart dit als een verraad jegens zijn vulpennen.

De piot mag af en toe vergeetachtig en schrijflui zijn, de passie blijft overeind. Dat is op dit moment het enige wat telt, tenminste als ie aan schrijven toekomt.