Laatst dacht de piot na over eindejaarswensen en geloven in de toekomst.

Aficionado’s kunnen het getuigen, zo zij goesting hebben: het universum van de piot is enerzijds goddeloos en anderzijds gevuld met een geloof in de mensheid, een vertrouwen dat de mens in beginsel goed is en een overtuiging dat goed doen goedheid maakt. Ondanks zijn ongeloof in maagdelijke geboortes en zijn aversie jegens goddelijke imperatieven, heeft de piot geen bezwaar – laat staan een grondige gruwel – tegen een keurig kerstfeestje. Geen periode beter dan de winterzonnewende om het leven te vieren, de wensen voor het komende jaar te bevruchten en het geloof in wat komt aan te scherpen. Bovendien groeit ook bij de sukkelaar met het lengen van de dagen de hunkering naar zon, licht, warmte en andere zaligheden.

De piot leeft in de overtuiging dat niet alleen voor hem het jaareinde synoniem is voor een feestelijke inhuldiging van een nieuwe ellips van de aarde rond de zon, inclusief warme wensen en het hartelijk bejegenen van de medemens. Evenwel wijzen elk jaar opnieuw harde feiten hem op het onweerlegbare: hij is een naïeve hardhoofdige sukkel. Hij zal het nooit leren.

Ondanks de feeërieke straatverlichting en de kleurrijke, emotievolle boodschappen op het WorldWideWeb, blijft het op die plaatsen (en waarschijnlijk ook elders) krioelen van standpunten, uitlatingen en gedragingen die zich alles behalve vredelievend, barmhartig en mededogend laten noemen. Verkeer en internet zijn nu eenmaal perfecte vensters op de ingesteldheid van mensen, mocht de piot meermaals ervaren. En tijdens deze “warme week” boordevol tijdingen van goede wil, is het niet anders. De piot doet zelfs niet meer de moeite om de vele voorvallen op zijn pad aan te halen in zijn dagelijks rapport voor Mijn Groote Liefde. Enkel de uitschieters halen nog het verslag: opgefokte auto’s die luid toeterend (om van de schreeuwende chauffeurs nog te zwijgen) medeweggebruikers het licht in de ogen niet gunnen, laat staan de uitvoering van een perfect legaal edoch lichtjes ophoudend en dus tijdrovend maneuver (de piot is slechts getuige); stresszieke winkelkarren die geen compassie hebben met lijf en leden van klanten en winkelbedienden (bij een voorval vreest de piot aanvankelijk voor een blauwe plek op zijn scheenbeen); en berichten in de pers over homofobe scheldpartijen, dronken overlast en vechtpartijen op hét mediatieke kerst-evenement voor het spreekwoordelijk goede doel.

Het is duidelijk dat niet iedereen de onderliggende boodschap van kerstmis genegen is, ongeacht zijn of haar achtergrond, christenen, atheïsten en tussenliggende overtuigingen dooreen. Integendeel: heel veel figuren lijken te verglijden in een gemoedstoestand die de piot enkel kan omschrijven als sterk narcisme en egoistische genotszucht. Nu is de sukkelaar niet vreemd aan enig hedonisme, in de stroom der dingen waakt hij er steeds over om zijn medezwemmers niet te hinderen. Tijdens de eindejaarsfeesten – niet alleen dan, maar dan is het frappant – ziet menigeen dat anders, en dat is spijtig. Elk voorval doet de piot pijn aan het hart, maar het breekt geenszins zijn dromen van een betere maatschappij.

Zijn voornemen is en blijft goed te doen voor iedereen. Om te beginnen lacht de stumperd iedereen (vooral de stoute mensen) vriendelijk toe – het is weinig maar niet niks – in de hoop dat hij daarmee een steen kan verleggen in de stroom.