Laatst ervoer de Via Prosperità dat minder meer is. En omgekeerd.

Het is ondertussen iets meer dan een jaar geleden dat de oude mazoutverwarming van de Via Prosperità onherroepelijk stuk ging. De brander was bijna een decennium eerder vervangen door een gerevisioneerd exemplaar en deed het nog uitstekend. Helaas begon de ketel zelf hinderlijk en onherstelbaar te lekken. Een imperiaal decreet van Mijn Groote Liefde stuwde de kazerne richting een modernere, kleinere en vooral zuinigere gasketel. Terzelfdertijd kreeg de Via Prosperità ook een aansluiting op het Fluvius-aardgasnet. Toen kon dat nog. Meteen kwam voor de piot een einde aan koken op flessengas.

Een paar weken geleden slaat Mijn Groote Liefde alarm: de centrale verwarming doet het niet meer. Blijkbaar heeft de ketel zichzelf uitgeschakeld omdat de waterdruk op de leidingen te laag is. Water bijpompen helpt niet. Een gespecialiseerde firma weet het lek te lokaliseren en enkele dagen later komt een loodgieter de aangetaste buis blootleggen en repareren. Dat alles klinkt eenvoudiger dan het uiteindelijk is uitgedraaid. Maar dat is een ander verhaal. Letterlijk. (Lees het hier).

Ondertussen zit de Via Prosperità reeds ruim een week zonder verwarming. Hoewel het januari is, valt het het qua winterse buitentemperaturen gelukkig nogal mee, zodat ’s avonds een flink opgestookte houtkachel in de woonruimte volstaat om het tv-kijken of het boekje-lezen een beetje aangenaam te houden. En een extra trui kan wonderen doen.

En toch. ’s Nachts flirt het kwik met vriestemperaturen. Mede daardoor is het volgens de (uitgeschakelde) thermostaat overdag gemiddeld 14 graden in huis. Bij valavond voedt de piot de houtkachel met grote hoeveelheden snoeisel uit eigen tuin in allerlei groottes en formaten, terwijl ’s ochtends een elektrisch vuurtje naast de ontbijtstoel van Mijn Groote Liefde zoemt. Naarmate de houtstapel achter de garage krimpt, groeit binnenhuis het verlangen naar een gezelligheid die geen twee extra truien behoeft.

Na een paar etmalen leven in redelijk onderkoelde omstandigheden, rapporteert de piot op zijn dagelijks appèl bij Mijn Groote Liefde een vreemd verschijnsel. Ondanks de sub-normale kamertemperaturen voelt het in de Via Prosperità niet echt guur aan. Integendeel. De digitale display van de thermostaat liegt niet, neemt de piot aan, en toch heeft hij het niet door-en-door-koud; hoogstens zijn z’n vingers iets strammer dan normaal. Enkel bij het slapengaan is het eerste contact van de naakte huid met de ijselijke lakens een gruwelijk moment, maar ook die Siberische sensatie smelt snel weg. Voor de rest is het “business as usual“.

Mijn Groote Liefde knikt statig, zoals alleen zij dat kan (en misschien nog een handvol andere fijne freules): ook zij heeft het vreemde verschijnsel geproefd: “Ik kan niet zeggen dat ik versteven van de kou ben. En als ’s avonds in de zetel de kou uit de grond kruipt, dan houdt een dekentje dat tegen.” (Na een paar dagen vervangt zij het fleece-dekentje door een donsdeken, maar dit geheel ter zijnde.). “Het is vreemd hoe snel een mens dat gewoon is. Een goed verwarmd huis is een luxe die wij niet meer appreciëren.“

Dat zet de piot aan het denken.

In de prehistorie – tijdens een van zijn vroegste existentiële crisismomenten – wist goeroe Penny Els de piot te overtuigen van een universele waarheid, die hij al die jaren later door Boefs Baasjes bevestigd ziet: in essentie heeft een mens niet veel nodig om te overleven. De modale mens is danig verwend. Pas als de verwarming stuk is, krijgt een gezellige gloed in huis enige appreciatie. En de piot kan zich voorstellen dat dit ook voor andere zaken geldt, gaande van knusse kledij over culinaire curiosa tot cosmetische hoogstandjes.

Dat inzicht peutert de karamel-filosoof in de piot los: “Iets missen doet meer appreciëren. Minder hebben brengt meer inzicht. Wie nooit iets mist, mist veel in het leven.” En ook: “Minder brengt meer.“