Laatst had de piot een prijzig leermoment.

In de reeks “Leuke Dingen Die Hij Graag Doet En Andere Creatieve Excursies” heeft de piot een rendez-vous in het verre Menin. De meest elegante en minst stresseerde manier om tijdig op de afspraak te zijn, is via de weg, dus mag de Commandeur in actie schieten. Naar gewoonte vertrekt de piot iets te vroeg, een feit dat Waze andermaal onderstreept. In zijn hoofd biedt hem dat wat rust en ademruimte voor onvoorziene omstandigheden en gebeurtenissen, ironisch genoeg.

Bij het verlaten van Briuggas steekt Waze het vingertje op: “Mobiele controle over 500 meter“. De piot houdt de waarschuwing in gedachten, en bij het naderen van vaak verfoeide ophaalbrug over de Gentse Vaart (in de Arteveldestad heet dezelfde waterweg niet zo verrassend anders) ziet hij op de Kiss&Ride de contouren van een politie-combi. Even verderop schemeren oranje fluovesten boven donker kostuums. Net op dat moment sluiten de slagbomen en gaat het brugdek naar boven. De piot brengt de wagen tot stilstand en besluit het zich gemakkelijk te maken. Hij zet de motor uit, doet de gordel uit en raadpleegt op zijn Smartpheun het meest recente nieuws op VRTNWS.

Vanuit zijn ooghoek ziet de piot hoe een van de agenten een wagen verder in de rij uitnodigt om de parking op te rijden. De piot schenkt er geen aandacht aan. Amper een artikel later trekt diezelfde agent de aandacht van de piot. Hij laat het raam aan de passagierszijde zakken, lacht vragend en aanhoort het benevolente verzoek. “Wilt u zo vriendelijk zijn om tot bij mijn collega op de parking te rijden?“, krijgt de sukkelaar te horen.

Eenmaal bij de collega mag de piot de Commandeur tussen roodwitte verkeersregels tot stilstand brengen: “Gelieve de motor af te leggen en de sleutels op het dashbord te leggen. Autopapieren en rijbewijs alsjeblieft.” De piot presenteert naast zijn rijbewijs, de keuringskaart, de verzekeringskaart en het inschrijvingsbewijs ook het eenvormigheidsattest, maar dat is niet nodig: “Dat is enkel voor de keuring.”

“Weet u waarom wij u uit het verkeer hebben gehaald,” vraag de politie-inspecteur. De piot weet het niet. “U was met uw smartphone bezig en dat mag niet.” “Maar ik stond stil voor de besloten slagbomen“, protesteert de piot. De man schudt het hoofd: “U was met uw wagen in het verkeer. Dan mag het niet. Mocht je stilstaan op de parkeerstrook, dan mag het wel. U gaat een boete krijgen.“

“O, ik wist niet dat je ook bij stilstaand verkeer niet op je gsm mocht bezig zijn,” bekent de piot en de agent duidt de kwestie: “Als U in het verkeer bent, als U gepositioneerd bent op de openbare rijweg, dan is het verboden de telefoon te manipuleren. Bij stilstand is er een boete. Iemand die al rijdend betrapt wordt, moet zijn rijbewijs voor veertien dagen inleveren. Hiermee willen we de bestuurders verplichten ten allen tijde de aandacht op de weg te houden.”

“Dat begrijp ik. Ik wist het alleen niet,” zegt de piot naar waarheid, maar nog is de les niet gedaan: “Die wetgeving bestaan al langer en na een lange gedoogperiode gaat de politie nu effectief controleren en sanctioneren.“

Terwijl de vriendelijke wetsdienaar zich eventjes verwijdert om de papieren van de piot te controleren, verzoekt de andere agent de piot tot een alcoholtest. “SAFE”, leest de display. Na 3 dagen zonder alcohol had de piot niks anders verwacht.

De piot merkt een zichtbaar verschil in houding en uitstraling tussen de oudere inspecteur en de jongere agente en wil daar wel meer over weten: “Meneer agent, mag ik iets vragen,” zegt de piot terwijl hij de autopapieren en zijn rijbewijs terugkrijg. “Is zij een agent in opleiding?”

“Ja, dat is zij,” antwoord de agent, “En zij doet dat zeer goed.“

“Inderdaad,” beaamt de piot, en hij gaat verder terwijl hij zijn gordel vastklikt: “Ze is inderdaad zeer voorkomend en correct. Is de controle en de tussenkomst afgerond?” Wanneer de agent knikt, bekent de piot: “Ze is iets vergeten, maar ik vind dat niet erg.“

Uiteraard volgt een wat-vraag: “Toen zij mij betrapte op het gebruik van mijn telefoon, had ik ook mijn gordel niet om. Dat had zij blijkbaar niet gezien of gecontroleerd.” Prompt volgt een tweede leermoment over hoe men de gordel ten allen tijde in het verkeer moet dragen. En over hoe een gordel levensreddend kan zijn als in een file, stilstaand of rijdend, iemand inrijdt op het voertuig. De piot kan enkel bevestigen.

“Bedankt voor uw eerlijkheid Dus u hebt geluk,” besluit de oudere agent. “U krijgt enkel een boete voor het gebruik van de telefoon, niet voor het niet-dragen van de gordel.” En met een wijds gebaar nodigt de man de piot uit om de parking te verlaten.

Ondertussen zijn de binnenschepen onder de brug door, en kan het wegverkeer hervatten. Uiteraard heeft de piot een wrang gevoel bij de boete die binnenkort in zijn bus zal vallen. Het is altijd zuur geven. Achteraf geeft het hem ergens een goed gevoel dat hij open, beleefd en correct met de verkeerscontroleurs heeft gecommuniceerd. Het maakt hem blij. De sukkelaar beseft maar al te goed dat kwaad zijn op politie in het algemeen en het verkeersreglement in het bijzonder helemaal geen nut heeft. De enige verantwoordelijke voor deze misstap is de piot zelf.

Van één iets heeft hij spijt: dat hij de agente in opleiding geen cruciale goede raad meegaf op basis van zijn ervaring en kennis. Zoiets als: “Tijdens je carrière ga je onvermijdelijk te maken krijgen met kwaaie mensen en gore weerspannigheid. Onthoud goed dat de boosheid zich niet op jou als persoon richt, maar wel op het uniform en het instituut waar je voor staat, en het verkeersreglement. Dat is een poging van sommigen om hun fout te minimaliseren of te ontkennen en hun verantwoordelijkheid te projecteren op een ander. Laat je daardoor niet uit evenwicht brengen.“

Vervolgens denkt de piot bibberend na hoe hij het voorval onder ogen van Mijn Groote Liefde zal brengen.

---

Voor zij die er nog meer willen over lezen: klik hier.