Laatst dacht de piot na over kleuren.

Dat “Laatst” is eigenlijk een beetje gelogen. Het nadenken, opschrijven en uitwerken van deze tekst verliep gespreid over meerdere maanden en weken. Veel schaven en lijmen en prutsen, allemaal met het oog op nog maar eens een performance op het Spoken Word-platform “Weerwoord Woord” in de Korf in Brugge. Het is een verslaving, zeg ik je…

---

Kleur

Kleur. Kleuren.

Kleuren hebben geuren. Kleuren zijn geuren en dus ook herinneringen, gevoelens en gedachten.

Sommige kleuren hebben meerdere geuren, staan voor meerdere gedachten, naargelang de intensiteit en het tijdstip, de locatie en het gebruik. 

Honderdzestig kleuren, zoveel kan het menselijk oog zomaar waarnemen, zonder al te veel training, allemaal samengesteld uit een mix van de 3 primaire kleuren: blauw, groen, rood. Honderdzestig tinten-cocktails, ook al lijken het er af en toe meer. De kleur met de meest herkenbare tinten is groen.

Wetenschappers en informatici gebruiken 6 hexadecimale cijfers om alle kleuren te definiëren. Een getal met 6 hexadecimale cijfers, dat zijn 16.777.216 combinaties, meer dan 16 miljoen kleuren. Maar dit terzijde.

Bij elke kleur, blauw-groen-rood en alle mengsels daartussen, voelen we iets, ruiken we iets, horen we iets, denken we aan iets. Doe de proef. Sluit de ogen en bekijk met je geest een kleur.

Geuren en kleuren. De geur en de kleur van herinneringen, gedachten en inzichten.

Zoals bijvoorbeeld.

---

Diepgroen, als pas gemaaid gras op een regenachtige zomerdag.

Helder groen, als het ruisen van de jonge blaadjes in een dauw zwangere lenteochtend.

Heftig groen, als vers gehakte basilicum, verlangend naar sappige mozzarella en een beetklare tomaat.

Ruw groen, als de blaadjes in een op afroep gemaakte muntthee voor bij de smeuïge couscous.

Appelblauwzeegroen, als de druipende aquarel, laag na laag chaotisch gegroeid onder de verzadigde penselen van de piepjonge artiest.

Vaalbruin, als de zomerse limonade met gembersiroop, appelsap en vlierbloesem, aangelengd met spuitwater.

Oker, als geroosterde aarde met vleugjes rozemarijn, pijnappel en pastis, gedrenkt in la canicule.

Midnight Blue, als de donkere inkt in de pas aangebroken flacon, wachtend op een hongerige vulpen.

Grauwgrijs, als de sluiers boordevol malse regen, onderaan de wolken aan de einder, met een frisse windzucht en de angst voor onweder.

Pastelroze, als het schuchter glimlachende, jonge meisje, geen kind meer maar ook nog geen dame, zoekend naar de vrouw in zichzelf.

Donkerbruin, als gestoomde koffie in een vingerhoed groot kopje, misschien 1 suikerklontje en een glaasje water ernaast.

Goudgeel, als de smeulende, krakende karamel op gebakken vanilleroom.

Modderzwart, als de kleffe kinderknuffel met meer aarde, speeksel en etensresten dan dat een ouder bedenken durft.

Amber, als de wervelende whisky in het juiste degustatieglas, met een drupje water, maar nee: zeker geen ijs.

Lichtbruin, als het pruttelend zoet mediterraan groentestoofpotje, opgesmukt met kaneelstokjes, laurier en marjolein.

Romig wit, als de handen en de hals van de bebloemde femme boulangère in die kleine dorpsbakkerij met krekels op de achtergrond.

Karmijnrood, als de zwoele wijn, die – kleverig tegen het glas – zijn geheimen prijs geeft.

Glanzend geelbruin, als de pontificale kerktegels in de statige woning, vakkundig geveegd, gezeept en gesopt op grootmoeders wijze.

Oranje, als het koninklijk ontbijt aan het zwembad in Malagà, met sinaasappelen uit de tuin, geschild en in partjes gesneden.

Bruinrood, als het douchevochtig haar op het hoofd dat op mijn schouder om een liefkozing verzoekt.

Lichtblauw topaze, als de droom, de nachtelijke reis naar jou in mijn hoofd.

Chroomrood robijn, als de warme herinneringen aan jouw glimlach.

Glinsterend diamantwit, als jouw gefluisterde woorden.

Briljant, als jij.